არსებობს საკმაოდ კარგი მიზეზი, თუ რატომ შეინარჩუნა „კივილის“ ფრენჩაიზმა დღემდე აქტუალობა – სინამდვილეში, რამდენიმე მიზეზი. ორიგინალი არის უპირობო კლასიკა, ხოლო დაუფასებელმა მეოთხე ფილმმა „მემკვიდრეობითი გაგრძელებების“ კონცეფცია დახვეწა მანამ, სანამ ის ტრენდად იქცეოდა. შემდეგ იყო საყვარელი რეჟისორის, უეს კრეივენის, გარდაცვალება, ერთი-ორი დაუდევარი „რიქველ-გაგრძელება“ და მთელი კულისების მიღმა არსებული დაპირისპირებები ამ უკანასკნელი ნაწილის ირგვლივ... მაგრამ ამ ყველაფერმაც კი ვერ შეძლო ამ წამოწყების რელსებიდან გადაგდება. ამ მხრივ, „კივილი“ შეიძლება იყოს მისი ერთ-ერთი Ghostface-მკვლელი, რომელიც გამუდმებით ბრუნდება მკვდრეთით, ყოველგვარი ლოგიკის საწინააღმდეგოდ. მაგრამ ყველაზე ლეგენდარულ საშინელებათა ბოროტმოქმედებსაც კი არ შეუძლიათ კარგად მიზანში ამოღებული სასიკვდილო დარტყმის გადალახვა; თუ „კივილი 7“ რამეს დამაჯერებლად ამტკიცებს, ეს არის ის, რომ მას თავად ეკუთვნის ასეთი დარტყმა. ერთი მხრივ, ეს შოკისმომგვრელი გაცნობიერებაა. ამჯერად რეჟისორის სადავეებს ორიგინალური სცენარისტი, კევინ უილიამსონი, იღებს, რაც ნუგეშისმცემელ შტრიხს მატებს ფრენჩაიზს, რომელიც, როგორც ჩანს, საკუთარი თავისთვის ზედმეტად ჭკვიანი ხდებოდა. „კივილის დედოფალი“ ნივ კემპბელი გრანდიოზულად (კიდევ ერთხელ) ბრუნდება სიდნი პრესკოტ ევანსის როლში, რომელიც ახლა მეუღლესთან, მარკთან (ჯოელ მაკჰეილი) და ქალიშვილ ტატუმთან (იზაბელ მეი) ერთად, ვუდსბოროდან ძალიან, ძალიან შორს ცხოვრობს. ეს არის მაქსიმალურად უსაფრთხო და ბაზისური განწყობა, რასაც მინიმუმ, საკმარისად მყარი გაგრძელება უნდა მოჰყოლოდა, რათა შემზარავი ატმოსფერო შეენარჩუნებინა. მაგრამ, მეორე მხრივ, სწორედ ეს არის პრობლემა. რისი მიღწევა შეუძლია მეშვიდე ფილმს, რაც უკვე არაერთხელ არ გაკეთებულა? IP-ის ხრიკების ჩვეული მარაგი დიდი ხანია დაშრა, რაც გვიტოვებს სუსტად გამოკვეთილ, მოსაწყენ ნამუშევარს, რომელიც უმეტესწილად იმ სამყაროს შიგნით არსებულ „დარტყმის“ (Stab) იმიტაციებს ჰგავს – შთაბეჭდილების შთაბეჭდილებას. სწორედ ეს არის ნოსტალგიაზე ზედმეტად დაყრდნობის პრობლემა: მას შეუძლია ან ზურგზე შემოგსვას და უფასოდ გაგატაროს, ან მუხლებში ჩაგაჭრას. ფრენჩაიზისთვის, რომელიც ტრადიციულად უპატივცემულობას ემხრობოდა და საკუთარი თავის მიმართ ზედმეტი სერიოზულობის იდეას უარყოფდა (მინიმუმ, კრეივენის შემდგომ ნაწილებამდე), ეს არაფერია თუ არა სიკვდილის ზარი. „კივილის“ უგემური გაგრძელებები ადრეც ყოფილა. მაგრამ „კივილი 7“ აღმოჩნდა რაღაც გაცილებით უარესი. პირველად, ახლა გვაქვს სრულიად ფორმალური, უინტერესო „კივილის“ ფილმი. თუ ეს ოფიციალური სიკვდილის დროის გამოცხადების ნიშანი არ არის, მაშინ არ ვიცი, რა არის. „გიყვარს საშინელებათა ფილმები?“ არასოდეს უნდა ყოფილიყო ასეთი დიდი მუქარა. როდესაც „კივილი 7“ იწყება ფრენჩაიზისთვის დამახასიათებელი ერთ-ერთი „ცივი გახსნით“ (ამ შემთხვევაში, მოიცავს წყვილ მსხვერპლს, რომლებიც 1996 წლის ფილმიდან სიდნი პრესკოტის სახლის ზედმიწევნით ზუსტ რეკრეაციას სტუმრობენ), არც ისე დიდი დრო სჭირდება იმისთვის, რომ ჩაძირვის შეგრძნებამ, აჰ, თავისი კვალი დატოვოს. ნოსტალგია არის თამაშის მთავარი ელემენტი, ადრეული ეტაპიდან და ხშირად, და კევინ უილიამსონისა და გაი ბუსიკის სცენარი (ჯეიმს ვანდერბილტის „მოთხრობის ავტორის“ კრედიტით) არასოდეს ერიდება მას. ეს „კივილი 7“-ისთვის როგორც კურთხევა, ისე წყევლა აღმოჩნდება. არაკომფორტულად მოქცეული მელისა ბარერას სემ კარპენტერისა და ჯენა ორტეგას ტარა კარპენტერის მონაწილეობით ჩაშლილ გეგმებსა და 2022 წლის „კივილის“ დიდი ნაწილის ხელახლა გადაღების „ჰეილ მერის“ მცდელობას შორის, საუკუნის უპატივცემულობა იქნება იმის თქმა, რომ ეს უახლესი მცდელობა უკვე გაწყვეტის პირას მისული ჩანს. ირონიულია, რომ ეს თავად სიდნისაც ეხება. მიუხედავად იმისა, რომ პაინ გროვში, ინდიანაში გადავიდა, ჩვენი გმირი კვლავ წარსულის აჩრდილების სამიზნე ხდება. ადრეული შეშინება ტატუმს ახალი Ghostface-ის (ან ორივეს) სამიზნეში აქცევს, რაც სიდნის ემუქრება, რომ უკან დააბრუნებს ტრავმასთან, რომელიც ეგონა, რომ დატოვა. თუ ეს სიუჟეტი რაღაცნაირად დატანჯული და ზედმეტად დამუშავებული ჩანს, მას ნივ კემპბელი მაინც ნაწილობრივ გადაარჩენს, რომელიც 110%-ით დებს თავს თავის როლში, როგორც „ფინალურ გოგონაში“, რომელსაც ამ ეტაპზე უბრალოდ დასვენება სჭირდება. ვიღებთ საკმარისად დამაჯერებელ ხაზს ტატუმის მიმართ მის გადამეტებულ მზრუნველობასთან დაკავშირებით, მორცხვი და „მშიშარა“ გოგონა, რომელიც, მიუხედავად ამისა, დედის ისტორიის განმეორების გზაზეა, მაგრამ ზუსტად საპირისპირო ეფექტით. რაც უფრო მეტად მარხავს სიდნი ბავშვობის შიშებსა და მოგონებებს, მით უფრო მეტად ვლინდება ისინი. თუმცა, როდესაც კემპბელი ეკრანზე არ არის, თითქმის იგრძნობა, როგორ იშლება „კივილი 7“ საკუთარი სიმძიმის ქვეშ. იზაბელ მეი ნამდვილად კარგად უმკლავდება ტატუმის როლს, ნელ-ნელა ავლენს ფოლადისებურ სიმტკიცეს თავისი მყიფე გარსის მიღმა, მაგრამ ეს არის ემოციური ქვეტექსტის თითქმის მთელი მასშტაბი. ახალი დამატებებიდან ძალიან ცოტა ახდენს რაიმე სახის გავლენას, იქნება ეს „ბიჭებიდან“ ამომავალი ვარსკვლავი ასა გერმანი, „მოჩვენებებზე მონადირეების“ ვარსკვლავი სელესტ ო’კონორი, სემ რეხნერი ტატუმის შეყვარებულის როლში თუ ტრაგიკულად დაუძალებელი მაკკენა გრეისი. კორტნი კოქსის გეილ უეზერსის გრანდიოზული გამოჩენა იმდენად ცუდად არის გათამაშებული, რომ შესაძლოა უნებლიე სიცილი გამოიწვიოს, ხოლო ჟასმინ სავოი ბრაუნის მინდის როლში და მეისონ გუდინგის მისი ტყუპისცალის, ჩადის როლში, უმეტესად უშედეგო აღმოჩნდება. საუკეთესო შემთხვევაში, ისინი ენერგიის ციმციმს მატებენ სხვაგვარად წყნარ და უიუმორისტო ფილმს. უარეს შემთხვევაში, ისინი თხრობის ჩიხის რუდიმენტული ორგანოები არიან, ფილმების ექოები, რომლებსაც ოდესღაც ნიჭიერი და ახალგაზრდა მსახიობები ჰყავდათ.