მელისა ბარერას, „კივილის“ ბოლო ორი „რეკვიელის“ ვარსკვლავის, Spyglass-ის მიერ 2023 წელს გათავისუფლება პრო-პალესტინური განცხადებების სოციალურ მედიაში გაზიარების გამო, უკვე აღარ არის სიახლე. (სამართლიანობისთვის, მისი ბრალდება ისრაელის მიმართ „გენოციდისა და ეთნიკური წმენდის“ ჩადენის შესახებ, მას შემდეგ დადასტურდა ICJ-ის გადაწყვეტილებით.) ამან გამოიწვია ის, რომ ჯენა ორტეგამ, რომელიც ეკრანზე მის დას განასახიერებს, მეორე დღესვე განაცხადა „კივილი 7“-დან წასვლის შესახებ. რეჟისორმა კრისტოფერ ლენდონმა, რომელიც „კივილი VI“-ის რეჟისორების, მეტ ბეტინელი-ოლპინისა და ტაილერ გილეტისგან უნდა აეღო სადავეები, მალევე დატოვა პროექტი და განაცხადა, რომ ფილმის ვარსკვლავების დაკარგვა (მასზე მიმართულ სიკვდილის მუქარებთან ერთად, იმ არასწორი წარმოდგენის გამო, თითქოს მან გაათავისუფლა ბარერა) ზედმეტად არეული იყო. ორი წლის შემდეგ, „კივილი 7“ კინოთეატრებში გამოვიდა, 500 000 დოლარიანი გადაწერის შემდეგ და ჟანრის ირონიული კომენტარების ნაცვლად, საკუთარ თავში ჩაღრმავებისკენ მნიშვნელოვანი ცვლილებით. მართალია, ხაზგასმულია „ბოლო გოგონები“ და იაფფასიან ნოსტალგიაზე მინიშნებები, მაგრამ არცერთ მათგანს არ აქვს ღრმა შინაარსი. პირველი, მეორე და მეოთხე ნაწილების სცენარისტი, კევინ უილიამსონი, „კივილი V“-ისა და „VI“-ის თანასცენარისტებთან, ჯეიმს ვანდერბილტთან და გაი ბუსიკთან ერთად მუშაობდა სცენარზე, თუმცა ტონალური კონფლიქტი შეინიშნება უილიამსონის მიდრეკილებას ფრენჩაიზის საერთო მითოლოგიისკენ და ამ უკანასკნელთა მიდრეკილებას სასტიკი მკვლელობებისა და ნერდული დიალოგებისკენ. უილიამსონი რეჟისორობს პირველად 1999 წლის „მის ტინგლის სწავლების“ შემდეგ და მისი უნარი, შექმნას დაძაბულობა, ფილმის ერთადერთი გადამრჩენელი ასპექტია. მაგრამ მოსაწყენი კინემატოგრაფია, ბრტყელი დეკორაციები და ხელოვნური ინტელექტის მსგავსი ესთეტიკა ისევე უაზროდ ჟღერს, როგორც ნაცნობი სახეების ნარჩენები, რომლებიც უბრალოდ გაურკვეველი ნარატიული მიზნით არიან გაცოცხლებულნი. ნივ კემპბელი სიდნი პრესკოტის როლში ბრუნდება, როგორც საბოლოო „გადარჩენილი გოგონა“ მარადიული ნოსტალგიური მიმზიდველობით. ახლა ის ყავახანის მფლობელია წყნარ ინდიანას ქალაქში, ზრდის თავის თინეიჯერ ქალიშვილ ტეტუმს (იზაბელ მეი) ქმართან, პოლიციის უფროს მარკთან (დამაბნეველი ჯოელ მაკჰეილი) ერთად, რათა მაქსიმალურად ნორმალური ცხოვრებით იცხოვროს. გასაგებია, რომ იგი ზედმეტად მფარველია ქალიშვილის მიმართ, რომელიც შემთხვევით იმავე ასაკისაა, რა ასაკშიც სიდნი იყო, როდესაც „მოჩვენება-სახემ“ პირველად შეუტია. დაიწყება საშინელი სატელეფონო ზარები, რომლებიც ახლა FaceTime-ის სახით მატერიალიზდება, სხვას არავისგან თუ არა სტიუ მაჩერისგან (მეთიუ ლილარდი, კარგად მორგებული როლზე, რომელიც სხვა შემთხვევაში მისთვის ნაკლებად საინტერესო იქნებოდა). პირველი ეჭვი ისაა, რომ მკვლელი იყენებს ხელოვნური ინტელექტის „დიფეიქს“, მაგრამ სიდნი მაინც იწყებს ფიქრს, ნამდვილად შეეძლო თუ არა სტიუს გადარჩენა იმ ტელევიზორის ჩამოვარდნის შემდეგ, რაც წლების წინ მოხდა. სკუპის ძიებაში, გეილ უეზერსი (კორტნი კოქსი) ბუნებრივად ერთვება საქმეში, ამჯერად მას უერთდებიან ტყუპები ჩედი და მინდი მიქს-მარტინები (მეისონ გუდინგი და ჟასმინ სავოი ბრაუნი), რომლებიც „კივილი VI“-ის ნიუ-იორკის ხოცვა-ჟლეტის შემდეგ, გეილის მონდომებული სტაჟიორები გახდნენ. ტეტუმის მეგობრის გარდა, რომელიც ხელოვნურ ინტელექტს „ცივილიზაციის სიკვდილს“ უწოდებს, პოტენციური დიფეიქის გამოძიება ტექნოლოგიის სხვადასხვა ნაკლოვანებებზე ხელშესახებ მსჯელობას არ იწვევს. მაშინაც კი, როცა ფილმის კრიტიკა დროებით გადადის განუწყვეტელ რიმეიქებზე („ჰელოუინი“ და „ქარიშხლიანი უღელტეხილი“ ცხელდება), არ არის იმ მეტატექსტური გაცნობიერება, რამაც „კივილის“ ფილმები თავიდანვე ასე წარმატებული გახადა. კოქსიც კი, რომლის პერსონაჟს წინა ფილმში ინტენსიური საბრძოლო სცენა ჰქონდა, აქ ძლივს მონაწილეობს მოქმედებაში. ლილარდის მიერ სტიუს განსახიერება ამდენი წლის შემდეგაც უნაკლოა, მაგრამ ხელოვნურობის აურა, რომელიც მას აკრავს, ასუსტებს შესრულებას. თუ ფრანჩაიზის ყველა ორიგინალური მსახიობი უცერემონიოდ გამოჩნდება მოკლე კამეოებსა და ეპიზოდურ როლებში, შეიძლებოდა ყოფილიყო გულწრფელი მცდელობა, რომ ამის შესახებ თავისებურად გაეცნობიერებინათ. თუმცა, არის რამდენიმე ნამდვილად შემზარავი მკვლელობა, რომლებიც „კივილის“ ფილმისთვის დამახასიათებელ კივილს და შიშს იწვევს. ერთი მოიცავს ჰაერში მოკვეთას, მეორე კი ლუდის ონკანს, რომელიც სისხლით წითლდება. თუმცა, ფილმის მიერ გამოწვეული ყველაზე თვალსაჩინო რეაქცია ხმამაღალი კვნესაა. ამ ფილმის პერსონაჟებს აბსოლუტურად არ აქვთ თვითგადარჩენის უნარი, რაც უცნაურია იმის გათვალისწინებით, თუ რამდენი მათგანი უკვე შეუტევია „მოჩვენება-სახეს“. ერთ მომენტში, სიდნი წუხს, რომ ტეტუმის მისი მაკაბრული წარსულისგან დაცვის მცდელობით, მან იგი საფრთხის წინაშე დაუცველი გახადა. თუმცა, კულმინაციაში სიდნი თავის ქალიშვილს იმდენად საშინელ გადარჩენის რჩევებს აძლევს, რომ ეჭვი ჩნდება, არის თუ არა ჩვენი ორიგინალური „გადარჩენილი გოგონა“ მკვლელთან შეთანხმებული. სამწუხაროდ, სიდნის უაზრო ბირთვული ოჯახის დრამატული რღვევა არ ხდება, და შემდგომი სიუჟეტური შემობრუნება თითქოს არაფრისგან არის აღებული. გარკვეული გაგებით, „კივილი 7“-ის მოუხერხებელი პერსონაჟები და სიუჟეტი სრულყოფილად ასახავს მის ცნობილ მოუხერხებელ ბოროტმოქმედს. იგივე შეიძლება ითქვას Spyglass-ის შეცდომაზე, როდესაც მან ბარერა მსახიობთა შემადგენლობიდან ამოიღო, რამაც გააქრო ის გამამხნევებელი ასპექტი, რომელიც „მოჩვენება-სახის“ მსხვერპლთა ახალ თაობაზე იყო ორიენტირებული და ეს გაგრძელება ასეთ სავალალო მდგომარეობაში ჩააგდო. შედეგად მიღებული ფილმი ცარიელი ფან-სერვისია, რომელიც კმაყოფილია უბრალოდ იმ პერსონაჟებისადმი მადლიერების გამოწვევით, რომლებიც უილიამსონმა 30 წლის წინ შექმნა.