კლასიკური როკი არ არის ერთგვაროვანი. ის, რომ ვინმე ამბობს, რომ მას უსმენს, სულაც არ ნიშნავს, რომ მოსწონს The Allman Brothers Band, The Who, Jefferson Airplane, ან დევიდ ბოუი. არსებობს იმდენად ბევრი სუბჟანრი — დაახლოებით ორი ათწლეულის მუსიკა, თქვენი დეფინიციიდან გამომდინარე — რომ მათი ერთ ქოლგის ქვეშ გაერთიანება შეუძლებელია. მაგრამ ჩვენ მაინც მიდრეკილნი ვართ ამისკენ; ამიტომ, როდესაც საუკეთესოების შერჩევა ხდება, გონივრულია მოიცვას ხელოვანთა და ტონალობების ფართო სპექტრი გულშემატკივართა ფართო სპექტრისთვის. (თუმცა, არა აუცილებლად დროის დიდ მონაკვეთში, რადგან 60-იანი წლების შუა პერიოდიდან 70-იანი წლების შუა პერიოდამდე არის „კლასიკური“ როკის ძირითადი პერიოდი.) რა თქმა უნდა, ეს ასევე ეხება კლასიკური როკის საუკეთესო ალბომებს. და რადგანაც იმდენი ჩანაწერი იყო, რომლებმაც ამდენი ჯგუფი შთააგონეს, ძნელია იმის დადგენა, თუ საიდან უნდა დაიწყო იმ ჩანაწერებით, რომლებსაც განსაკუთრებით დიდი გავლენა ჰქონდათ სხვებზე. ადამიანი ეძებს The Beatles-ის ან Led Zeppelin-ის დისკოგრაფიას და უკვირს, რომელს ჰქონდა უფრო მეტი გავლენა, ვიდრე სხვებს. ეს გამოუთვლელია, მაგრამ ასეთი ჯგუფების შემთხვევაში თითქმის შეუძლებელია შეცდომის დაშვება. შემდეგი სია მოიცავს მხოლოდ ერთ ალბომს თითოეული ჯგუფისგან, რადგან ამდენი მუსიკოსი (და თითოეულის უნიკალური ალბომი) შეიძლება იყოს აქ ჩამოთვლილი. შემთხვევითი თანმიმდევრობით, წარმოგიდგენთ ათ საოცარ ალბომს, რომლებმაც ხელი შეუწყვეს კლასიკური როკის ჩამოყალიბებას ისე, როგორც ჩვენ ვიცნობთ მას. ელტონ ჯონის ყველაზე მნიშვნელოვანი პერიოდი 70-იანი წლების პირველი ნახევარი იყო, და მისი უდიდესი მიღწევა უდავოდ მისი წარმოუდგენელი ორმაგი ალბომი „Goodbye Yellow Brick Road“ არის. როკის ეს მწვერვალი სავსეა ჰიტებით: „Candle in the Wind“, „Bennie and the Jets“, „Saturday Night's Alright for Fighting“ და სასათაურო კომპოზიცია სერ ელტონის ყველაზე ცნობილი სიმღერებია. ამასთან, ნაკლებად ცნობილი ტრეკებიც კი ნამდვილად კარგია. „This Song Has No Title“ მოკლე, მაგრამ ემოციური საფორტეპიანო ნაწარმოებია, „Grey Seal“ ძალიან სახალისოა, „All the Girls Love Alice“ შეუფასებელია, ხოლო „Funeral for a Friend/Love Lies Bleeding“ ყველა დროის ერთ-ერთი უდიდესი როკ-ეპოსია. ამ შთამბეჭდავად თანმიმდევრულმა ჩანაწერმა ელტონ ჯონი თავისი დროის ერთ-ერთ ყველაზე განმსაზღვრელ ვარსკვლავად აქცია, და მის გარეშე როკი უბრალოდ იგივე არ იქნებოდა. The Who ყველა დროის ერთ-ერთი უდიდესი როკ-ჯგუფია, და „Who's Next“ შეიძლება ითქვას, რომ მათი საუკეთესო ჩანაწერია. „Tommy“ და „Quadrophenia“ ცნობილი როკ-ოპერებია, რა თქმა უნდა, მაგრამ ეს ალბომი უბრალოდ მუსიკალურად აღემატება მათ. პირველ რიგში, მასში შედის როგორც წარმოუდგენელი „Baba O'Riley“, ასევე არაჩვეულებრივი „Behind Blue Eyes“. „Bargain“ ხუთნახევარი წუთის ხანგრძლივობის სასიამოვნო ტრეკია, რომელიც უფრო ხანგრძლივ „Won't Get Fooled Again“-ს მოგაგონებთ (ესეც ამ ალბომის ერთ-ერთი კლასიკაა). ნაკლებად შთამბეჭდავი ტრეკებიც კი სახალისოა: „Love Ain't For Keeping“ ლამაზი მოკლე აკუსტიკური ნომერია, ხოლო „My Wife“ საკმარისად ოპტიმისტურია იმისთვის, რომ ენერგია შეინარჩუნოს (განსაკუთრებით შუა ნაწილში არსებული საყვირების ფონზე). „The Song Is Over“ და „Getting in Tune“ სასიამოვნო ბალადებია, რომლებიც, მიუხედავად მათი ხანგრძლივობისა, ზედმეტად განმეორებადი არ ჩანს, ხოლო „Going Mobile“ კარგად აჩქარებს ტემპს. აქ ყველა სიმღერა გამარჯვებულია, და როკიც უკეთესი გახდა ამის გამო. ბრიტანულმა შემოსევამ შესაძლოა კლასიკური როკის ერა 60-იან წლებში დაიწყო, მაგრამ არ შეიძლება უგულებელვყოთ ამერიკის სამხრეთის გავლენა 70-იან წლებში. Lynyrd Skynyrd-ის სადებიუტო ალბომი ერთ-ერთი ყველაზე ძლიერია, რაც შეიძლება იპოვოთ (აღარაფერს ვამბობ მის ერთ-ერთ ყველაზე სახალისო სათაურზე, რადგან ისინი ფონეტიკას იყენებენ, რათა მსმენელებს მკაფიოდ უთხრან, თუ როგორ წარმოთქვან ჯგუფის უცნაური სახელი). „I Ain't the One“ კარგ რიფით იწყებს ყველაფერს, და „Tuesday's Gone“ ერთ-ერთი ყველაზე ემოციური როკ-ეპოსია. „Simple Man“ და „Free Bird“ კიდევ უფრო ცხადყოფს, თუ როგორ არის ეს ალბომი საუკეთესო მაშინ, როდესაც ის უფრო სევდიან, რბილ ტონს აჟღერებს. ეს ასევე ერთადერთი ორი სიმღერაა, რომელთა შესახებ ნამდვილად უნდა იცოდეთ, რათა ეს ალბომი დიდებულთა შორის ჩათვალოთ, მაგრამ აქ სხვა კარგი რამეც არის აღსანიშნავი. ის, თუ როგორ უკრავენ ორი გიტარა ერთმანეთს „Things Goin' On“-ის დასაწყისში, ძალიან სახალისოა, და „Poison Whiskey“-ს კარგი რიფი აქვს. ბევრისთვის ეს ალბომი როკის სინონიმია. ფსიქოდელიური როკი როკის ისტორიის განუყოფელ ნაწილად უნდა იქნას მიჩნეული, და არავის შეუსრულებია ის ისე, როგორც The Doors-ს. მათი ალბომების უმეტესობა (თუ არა ყველა) მნიშვნელოვნად გავლენიანი იყო, და არცერთი არ იყო ნაკლებად გავლენიანი, ვიდრე მათი ერთგვაროვანი სადებიუტო ჩანაწერი. შედარებით ჯაზური ჰიტ-სინგლით „Break on Through“ დაწყებული, ეს ალბომი როკის ერთ-ერთი ყველაზე არაორთოდოქსული შედევრების შემცველი აღმოჩნდა. კიდევ ერთი გამორჩეული მაგალითი იქნება „Light My Fire“, რომელსაც ყველა დროის ერთ-ერთი ყველაზე საკულტო კლავიშებიანი რიფი აქვს. ამ ალბომში არაფერია გამოსატოვებელი: ცოცხალი „Alabama Song“, ორღანით დატვირთული „Soul Kitchen“, ბლუზური „Back Door Man“, სივრცული „End of the Night“. რა თქმა უნდა, ალბომი თავის უდიდეს მიღწევას ბოლოსთვის ინახავს: „The End“. ეს არის ეპოსი, რომელმაც სერიოზულად გააფართოვა სხვა მუსიკოსების წარმოდგენა იმის შესახებ, თუ რა შეეძლო როკს. The Doors-მა ამ ჩანაწერით მარადიული კვალი დატოვა ამერიკულ კულტურაზე, და თითქმის ექვსი ათწლეულის შემდეგაც კი, ის მალე არ დავიწყებას მიეცემა. უნდა ვისაუბროთ The Rolling Stones-ზეც. უბრალოდ წარმოიდგინეთ, რომ თქვენი ალბომის პირველი სიმღერა იყო აბსოლუტურად სრულყოფილი...