კოლინ ფარელის განსაკუთრებული ნიჭი და ფილმი „ტელეფონის ჯიხური“, რომელზეც ალფრედ ჰიჩკოკმა იმოქმედა

მიუხედავად იმისა, რომ კოლინ ფარელი კრიტიკოსების მიერ აღიარებული და საყვარელი მსახიობია, რომელიც თავის ყველა როლში გამაოგნებელ ერთგულებას ავლენს, მისი ფილმები ზოგჯერ დაუფასებლად მიიჩნევა, რადგან ის იშვიათად ყოფილა აშკარად ცუდ ნამუშევრებში. ყველაზე სუსტ ფილმებშიც კი, მსახიობის შესრულება მყარი რჩება და საბოლოოდ ამაღლებს იმას, რაც სხვა შემთხვევაში საშუალო დონის კინემატოგრაფიულ მცდელობა იქნებოდა. კოლინ ფარელის საუკეთესო ფილმები და სატელევიზიო შოუები აჩვენებს მსახიობის წარმოუდგენელ დიაპაზონს, რადგან ყველა მათგანი ძალიან განსხვავებული ისტორიაა და ის ქამელეონივით გარდასახვის უნარით შეუფერხებლად გადადის ერთი ტიპის პერსონაჟიდან მეორეზე. მისი შესრულებიდან ყველაზე მეტად გამოირჩევა მორალურად ნაცრისფერი პერსონაჟების განსახიერების უნარი, არასასიამოვნო და თანამგრძნობ პერსონაჟებს შორის დელიკატური ბალანსის უნაკლოდ შესრულებით. სწორედ ამიტომ არის მისი მსახიობობა იდეალური იმ ფილმებში, რომლებიც აშკარად შთაგონებულია ალფრედ ჰიჩკოკის მიერ. რეჟისორი, რომელიც ცნობილია მორალური გაუკუღმართების სიღრმეების კვლევით თავისი შოკისმომგვრელი ისტორიებით, გადაღებულია იმ ტექნიკითაც, რომელიც ხაზს უსვამს მისი პერსონაჟების პოზიციების მორალურ ორაზროვნებას. ამიტომაც არ არის გასაკვირი, რომ ფარელის ერთ-ერთი ნაკლებად ცნობილი ფილმი ჰიჩკოკთან არის დაკავშირებული. ჯოელ შუმახერის „ტელეფონის ჯიხური“ კოლინ ფარელს მიჰყვება, როგორც ნიუ-იორკელ დამაჯერებელი ენის მქონე პიარ-მენეჯერს, რომელიც ტელეფონის ჯიხურში აღმოჩნდება გამომწყვდეული და მოლაპარაკებას აწარმოებს კაცთან, რომელიც სნაიპერული შაშხანით დახვრეტით ემუქრება, თუ ის არ ითანამშრომლებს. ეს შესანიშნავი ფილმია, რომელიც ძირითადად ერთი გრძელი სცენაა თავიდან ბოლომდე და ავისმომასწავებელი სატელეფონო ზარის შედეგებს აჩვენებს. ფარელის პერსონაჟის, სტიუს, მორალური წარუმატებლობები ხდება მიზეზი იმისა, რომ ზარის განმახორციელებელი, რომელსაც კიფერ საზერლენდი ახმოვანებს, მას ხაფანგში ახვევს და აიძულებს, გადახედოს თავის ცხოვრებისეულ არჩევანს. მან ბოდიში უნდა მოუხადოს თავის შეყვარებულს მის მოტყუების მცდელობისთვის და ახალგაზრდა მსახიობს, ვისთანაც ცდილობდა დაწოლას, მისი მომავალი პიარ კამპანიის დაგეგმვის საფარქვეშ. სამწუხაროდ, ასეთი სრულყოფილი წინაპირობის განხორციელება შორს არის უნაკლოდან, რადგან ფილმს არათანაბარი ტონი აქვს, რომელიც ნაკლებად ჰგავს ბუნებრივ დინებას და უფრო მოუხერხებელი და ხელოვნური დიალოგის გაუთვალისწინებელ შედეგს. ფილმი არ ნებდება, მაგრამ არც ისე ძლიერად აკავებს მაყურებელს, რომ მათში გამოწვეული შფოთვის ბუნებრივ ზღვარს გასცდეს. რა ხარვეზებიც არ უნდა ჰქონდეს „ტელეფონის ჯიხურის“ რეალურ გადაღებასა და საბოლოო სცენარს, შეუძლებელია უარყო, რომ კაცის იძულება, მთელი ფილმის განმავლობაში ტელეფონის ჯიხურში გაატაროს დრო, ინტრიგაა. სცენარისტმა ლარი კოენმა ეს იდეა 1960-იან წლებში მოიფიქრა და ცნობილია, რომ მასზე ჰიჩკოკთან ისაუბრა. ერთ ლოკაციაზე განვითარებული თრილერის იდეა, რომელიც რეალურ დროში ტელეფონის ჯიხურში ვითარდება, ჰიჩკოკს მოეწონა, მან კოენს ისიც კი უთხრა, რომ მზად იქნებოდა ფილმის რეჟისორობისთვის, თუ კოენი მას დაწერდა. თუმცა, მან ახსენა კითხვა, რომელსაც ეს იდეა წარმოშობდა და რაზეც კოენს იმ დროს პასუხი არ ჰქონდა – რა შეინარჩუნებდა კაცს ტელეფონის ჯიხურში ასე დიდხანს გამომწყვდეულს? ყოველ ჯერზე, როდესაც კოენი ჰიჩკოკს შეხვედრის შემდეგ ხვდებოდა, სადაც „ტელეფონის ჯიხურის“ იდეა ახსენა, ეს უკანასკნელი ეკითხებოდა, მოაგვარა თუ არა საბოლოოდ ის კითხვა, რომელზეც მთელი ფილმი დაფუძნებული იქნებოდა. თუმცა, ჰიჩკოკის გარდაცვალებიდან თითქმის ორი ათწლეულის შემდეგ, 1990-იანი წლების ბოლოს, ლარი კოენს საბოლოოდ მოუვიდა შთაგონება, როდესაც მან ჩამოაყალიბა კონკრეტული იდეა, რომელზეც იმუშავებდა. საინტერესო ფილმი ერთი ღამის განმავლობაში განვითარდებოდა, ხოლო სნაიპერი აიძულებდა მთავარ პერსონაჟს, ტელეფონის ჯიხურში დარჩენილიყო. მან მალევე დაასრულა სცენარი, მაგრამ შემდეგ ახალი გამოწვევის წინაშე დადგა. მობილური ტელეფონების მზარდი პოპულარობის გამო, სატელეფონო ჯიხურები სწრაფად მოძველდებოდა. შუმახერის სარედაქციო არჩევანი და კოენის სცენარი მუდმივად მიუთითებს მობილური ტელეფონების არსებობაზე და ტექნოლოგიების ზოგად წინსვლაზე, თითქოს ამბობენ, რომ მათ იციან, „მოდური“ პიარ-მენეჯერის ტელეფონის ჯიხურის გამოყენების იდეა აბსურდულია. თუმცა, ეს თვითშეგნება არ მუშაობს. ნაცვლად ამისა, ზარის განმახორციელებლის მოტივებიც საეჭვოდ გამოიყურება, რადგან სტიუ მსხვერპლის მის კრიტერიუმებს არ შეესაბამება. „ტელეფონის ჯიხური“ უკეთესი იქნებოდა, თუ ის უფრო მოკლე იქნებოდა, რადგან უფრო ადვილი იქნებოდა მაყურებლის ჩართულობის შენარჩუნება, თუ ყველა აშკარა ხარვეზის დახვეწილი დეტალები და არარეალისტური გამართლებები ასე განმეორებით არ იქნებოდა შეთავაზებული. ბუნებრივია, ძნელია დაუჯერებლობის შეჩერება, როდესაც ფილმი მუდმივად გახსენებს, რომ დაუჯერებლობა გამართლებულია. მიუხედავად იმისა, რომ „ტელეფონის ჯიხურის“ ტონი გარკვეულწილად არათანაბარია, ეს არ არის იმდენად ხარვეზი ტემპში, რამდენადაც მონტაჟში. შუმახერის სტილი აიძულებს თქვენს თვალებს ზედმეტად იმუშაოს, სწრაფად ღლის ტვინს, რადგან ის თქვენს შეგრძნებებს ინფორმაციით ტბორავს, თუმცა ბევრ ახალს არაფერს სთავაზობს. უფრო მომთმენი მიდგომა კოენის ფანტასტიკურ იდეას და კარგად გააზრებულ ამბავს უკეთ წარმოაჩენდა. თუმცა, განუმეორებელი კოლინ ფარელი კოენის ნამუშევარს სამართლიანად წარმოაჩენს. ის სრულყოფილად განასახიერებს სტიუს საეჭვო პიროვნებას, ამასთანავე იწვევს თანაგრძნობას თავისი გულწრფელი და ვნებიანი შესრულებით, რომელიც მის თვალებში იკითხება. მიუხედავად ხარვეზებისა, მისი შესრულება, თავბრუდამხვევი ტემპი და კოენის კონცეფცია „ტელეფონის ჯიხურს“ დიდებულ ფილმად აქცევს.