კომედიის აღსასრული კინოთეატრებში? ჰოლივუდის დიდი სტუდიები ჟანრს ნაკადოვან სერვისებს უთმობენ

გასულ წელს კინოთეატრებში გამოვიდა ისეთი ფილმები, როგორებიცაა „შიშველი იარაღი“ (The Naked Gun), „კარგი ბედი“ (Good Fortune), „ანაკონდა“ (Anaconda), „უცნაური პარასკევი“ (Freakier Friday) და „Spinal Tap II: The End Continues“. ესენი იყო მსხვილი სტუდიების კომედიები, თუმცა თითქმის ყველა მათგანი ცნობილ ინტელექტუალურ საკუთრებას (IP) უკავშირდებოდა. ფილმის „კარგი ბედი“ შესახებ მწერალმა, რეჟისორმა და ვარსკვლავმა აზიზ ანსარიმ განაცხადა, რომ ერთ-ერთი მიზანი იყო მაყურებლის კინოთეატრებში კომედიებზე დაბრუნება. სამწუხაროდ, მაყურებელი არ მიაწყდა მის ფილმს, მიუხედავად იმისა, რომ ეს იყო მომხიბვლელად სასაცილო ფილმი, კეანუ რივზის სასიამოვნო და ტკბილი შესრულებით. ამ ფილმმა საკუთარი ბიუჯეტის ამოღება ვერ შეძლო. თუმცა, „შიშველი იარაღის“ რიმეიკმა მოკრძალებულ წარმატებას მიაღწია. მაშ, რა მოხდა, რამაც გამოიწვია ის, რომ დიდმა ჰოლივუდის სტუდიებმა უარი თქვეს „სუფთა“ კომედიებზე? ვგულისხმობ შედარებით სოლიდური ბიუჯეტის მქონე კომედიებს, სადაც ტვინის გამორთვა და აბსურდზე სიცილი შეგიძლია. ბოლო დროს თეატრალური კომედიები ძირითადად მცირე სტუდიების მიერ გამოდის. A24, როგორც ჩანს, ბაზრის ამ ნაწილს ფილმებით, როგორიცაა „ბუგონია“ (Bugonia), „მეგობრობა“ (Friendship) და „მარადისობა“ (Eternity), დომინირებს. თუმცა, არის რამდენიმე დრამედია, რომლებმაც მაინც მიიღო დიდი მხარდაჭერა სტუდიებისგან. ისეთი სათაურები, როგორებიცაა „სახურავის კაცი“ (Roofman) და „დაჭერა ქურდობისას“ (Caught Stealing) ძალიან იუმორისტული ნამუშევრებია, მაგრამ ამ ფილმებში კომედია დრამატული მასალით არის გაჯერებული. ანსარის მიზანი იყო, „კარგი ბედისთვის“ კინოთეატრების მაყურებლის მოზიდვა, რადგან დღესდღეობით, როდესაც სუფთა კომედიებს ხედავთ, ისინი ძირითადად სტრიმინგ სერვისებზე გადადის. ადამ სენდლერის გარიგება Netflix-თან ძლიერია და SNL-ის ყოფილი სუპერვარსკვლავი კომპანიისთვის „ბედნიერი გილმორის“ მეორე ნაწილს (Happy Gilmore 2) ექსკლუზიურ ორიგინალად გადაიღებს. იმავდროულად, SNL-ის კიდევ ერთი ვარსკვლავი, უილ ფერელი, ითამაშებს ფილმში „თქვენ გულითადად გეპატიჟებიან“ (You’re Cordially Invited), რომელიც გასული წლის ახალი კომედია იყო რიზ უიზერსპუნთან ერთად და Prime Video-ზე შედგა მისი პრემიერა. ცხადია, ჟანრის დიდი ვარსკვლავები, როგორიცაა სენდლერი და ფერელი, შესაძლოა დიდ ბიუჯეტს მოითხოვდნენ, მაგრამ სტუდიები მაინც თანმიმდევრულად დებენ ფსონს საშუალო ბიუჯეტის საშინელებათა ფილმებზე მთელი წლის განმავლობაში, რადგან ისინი Marvel-ის ფილმების ფასს არ აღწევენ, მაგრამ მაინც აქვთ კარგი მოგების პოტენციალი. მაშ, რატომ არ უნდა ჩაიდოს იგივე თანხა კომედიებში? უმეტესწილად, ეს უბრალოდ ადამიანური ისტორიებია, რომლებიც დიდ სპეცეფექტებს ან ტრიუკებს არ მოითხოვენ. ზოგიერთის აზრით, ახლახან გამოსული „შიშველი იარაღიც“ კი ზედმეტად „დახვეწილი“ ჩანდა იმ სიუხეშისთვის, რომლითაც სერიალი ცნობილია. ჯენიფერ ლოურენსის ვულგარული კომედია „უპრობლემოდ“ (No Hard Feelings) იყო ფილმის მაგალითი, რომელშიც უამრავი გეგი იყო, მაგრამ დიდ ბიუჯეტს ან რთულ პროდუქციას არ ეყრდნობოდა. მიუხედავად იმისა, რომ მან ზღაპრული მოგება არ მოუტანა, ფილმმა მაინც მოკრძალებულ წარმატებას მიაღწია. ასე რომ, ჩვენ გვაქვს „საშინელი ფილმი 6“ (Scary Movie 6), რომელსაც მოუთმენლად ველოდებით. ასევე, ბენ სტილერი და რობერტ დე ნირო ბრუნდებიან „ფოკერის სიმამრი“ (Focker-In-Law) ფილმში. „მპოვი“ (The Breadwinner) უფრო საოჯახო ფილმია, მაგრამ, როგორც ჩანს, Sony-სგან კინოთეატრებში გამოვა. შემდეგ გვაქვს „მკვდარ სხეულზე“ (Over Your Dead Body) The Lonely Island-ის ჯორმა ტაკონისგან, ჯეისონ სიგელთან და სამარა უივინგთან ერთად, რომელიც დიდ ეკრანებზე გამოვა. „კოიოტი ვირუს ეიქმის წინააღმდეგ“ (Coyote vs. Acme)-მაც საბოლოოდ იპოვა დისტრიბუტორი და მცირე კინოთეატრალურ ჩვენებას იხილავს. ცხადია, თეატრალური კომედიები არ მომკვდარა, მაგრამ, როგორც ჩანს, პოსტ-აპატოვის ეპოქაში, ჩვენ არ გვყავს ვარსკვლავების ჯგუფი, რომლებსაც ისე დაეყრდნობიან, როგორც ადრე. შესაძლოა, კინოს გამოცდილების შეცვლაც იყოს მიზეზი. მაგრამ მე ვფიქრობ, რომ თუ კარგ კომედიას ნახავთ, მას შეუძლია ყველას ყურადღების მიპყრობა და არაფერია იმაზე უკეთესი შეგრძნება, ვიდრე ხალხით სავსე კინოთეატრში, სიცილით გაჟღენთილ ფილმში ერთად ყოფნა.