კომედიას ხშირად მსუბუქ გასართობად მიიჩნევენ, თუმცა ამ ჟანრმა კინოს ერთ-ერთი ყველაზე უკვდავი შედევრები შექმნა. გასული საუკუნის განმავლობაში, საუკეთესო კომედიურმა ფილმებმა გაცილებით მეტი გააკეთეს, ვიდრე უბრალოდ სიცილის გამოწვევა. მათ ჩამოაყალიბეს პოპ-კულტურა, გავლენა მოახდინეს კინორეჟისორების თაობებზე და გამოავლინეს არასასიამოვნო ჭეშმარიტებები საზოგადოებაზე, ურთიერთობებსა და ადამიანურ ქცევაზე. საუკეთესო კომედიური ფილმები ზუსტი მექანიზმებია, რომლებიც თითქმის მათემატიკური სიზუსტით აბალანსებენ ქრონომეტრაჟს, შესრულებასა და სცენარს, ამავდროულად სპონტანურობისთვისაც ტოვებენ ადგილს. მკვეთრი სატირიდან გულწრფელ პერსონაჟთა კვლევებამდე, ეს ფილმები ამტკიცებენ, რომ კომედია შეიძლება ისეთივე მხატვრულად მდიდარი იყოს, როგორც დრამა. მათი რანჟირება გარდაუვლად სუბიექტურია, მაგრამ რამდენიმე მათგანი გამოირჩევა თავისი გავლენით, განმეორებითი ნახვის შესაძლებლობითა და აბსოლუტური ბრწყინვალებით. ჯონ ჰიუზის „თვითმფრინავები, მატარებლები და მანქანები“ ხშირად სადღესასწაულო კომედიად არის მიჩნეული. თუმცა, მისი სიდიადე იმაში მდგომარეობს, თუ როგორ ოსტატურად აერთიანებს ემოციურ სიღრმეს დაუნდობელ იუმორს. სტივ მარტინი თავის ერთ-ერთ ყველაზე მახვილგონივრულ შესრულებას გვთავაზობს დაძაბული ნილ პეიჯის როლში, რომლის მზარდი სიბრაზეც ისეთივე სასაცილოა, როგორც ხელშესახები. ამასობაში, ჯონ ქენდის დელ გრიფიტი ხდება ფილმის ემოციური ბირთვი, მიუხედავად მისი უიღბლო და გამაღიზიანებელი საქციელისა. მნიშვნელოვანია, რომ ქენდის შესრულება აბალანსებს გულწრფელობასა და კომიკურ გაზვიადებას. ეს ყველაფერი ერთად ფილმს სტანდარტული მოგზაურობის ფარსის ფარგლებს სცდება. მზარდი სამოგზაურო კატასტროფები ოსტატურად არის აგებული, ყოველი შეფერხება წინაზე უფრო სასაცილო და გამაღიზიანებელია. რაც მართლაც ამტკიცებს „თვითმფრინავები, მატარებლები და მანქანების“ მემკვიდრეობას, არის მისი ბოლო მოქმედება, რომელიც დელის ქცევას ახალ კონტექსტში აყენებს და ჭეშმარიტად ამაღელვებელ კულმინაციას გვთავაზობს. ცოტა კომედია ახერხებს ასეთი გულწრფელი დასასრულის მოტანას სიცილის შეწირვის გარეშე. „ახალგაზრდა ფრანკენშტაინი“ უდავოდ ერთ-ერთი ყველაზე ბრწყინვალე ჟანრული პაროდიაა, რაც კი ოდესმე შექმნილა. ეს დიდწილად განპირობებულია იმით, რომ მელ ბრუკსი საწყის მასალას ნამდვილი სიყვარულით ეკიდება. გადაღებული შავ-თეთრ ფერებში და ზედმიწევნით შექმნილი კლასიკური Universal-ის საშინელებათა ფილმების მსგავსად, ეს ფილმი სრულად იზიარებს თავის კონცეფციასა და რეტრო ტონს. გოთური სასახლეებიდან გარეუბნის კოშმარებამდე, ამ მოჩვენებათა სახლის შედევრებმა ხელახლა განსაზღვრეს კინემატოგრაფიული შიში და დატოვეს მემკვიდრეობა, რომელიც დღესაც აყალიბებს საშინელებათა ჟანრს. ჯინ უაილდერის შესრულება დოქტორ ფრედერიკ ფრანკენშტაინის როლში კონტროლირებადი ქაოსია, ხოლო მარტი ფელდმანის იგორი თითქმის ყველა სცენას იპყრობს თავისი ექსცენტრიული ფიზიკური კომედიით. ხუმრობები სწრაფად მოდის, მაგრამ ისინი მრავალშრიანია: ვიზუალური გეგები, სიტყვების თამაში და აბსურდული შესრულებები ჰარმონიულად მუშაობს. რაც „ახალგაზრდა ფრანკენშტაინს“ ნაკლებად დახვეწილი პაროდიებისგან განასხვავებს, მისი ოსტატობაა. ფილმი გამოიყურება და ჟღერს ავთენტურად, რაც ხუმრობებს კიდევ უფრო ეფექტურს ხდის. ბრუკსი ამტკიცებს, რომ პაროდია სიზარმაცეს არ ნიშნავს; ის სიზუსტეს მოითხოვს. ათწლეულების შემდეგაც კი, „ახალგაზრდა ფრანკენშტაინი“ უსასრულოდ ციტირებადი და საოცრად ახალი რჩება. ბილი უაილდერის „ზოგს ცხელი უყვარს“ ეტაპური კომედიაა, რომელიც თანამედროვე სტანდარტებითაც კი გაბედულად გამოიყურება. ტონი კერტისის, ჯეკ ლემონისა და მერილინ მონროს ელექტრიფიცირებული შესრულებებით გამყარებული ფილმი სწრაფ დიალოგსა და მზარდ აბსურდზეა აგებული. ლემონის ჯერის როლი, კერძოდ, კომედიური ერთგულების ოსტატობის გაკვეთილია. ის სრულად იზიარებს ფილმის გენდერული როლების შემცვლელ კონცეფციას ირონიისა თუ ყოყმანის გარეშე. მიუხედავად ამისა, სიცილის მიღმა, „ზოგს ცხელი უყვარს“ საზღვრებს სცდება. ის გასაოცარი სიმამაცით ეხება იდენტობის, სურვილისა და საზოგადოებრივი ნორმების თემებს. მიუხედავად ამისა, კომედია არასდროს ნელდება. ყოველი გეგი პერსონაჟსა და სიუჟეტს ემსახურება და არ არსებობს იზოლირებულად. უაილდერის რეჟისურა უნაკლოდ ინარჩუნებს ტემპს, რაც კინოს ისტორიაში ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი დასკვნითი ფრაზისკენ მიგვიყვანს. ცოტა კომედია აბალანსებს დახვეწილობასა და სისულელეს ასე უპრობლემოდ. „ზოგს ცხელი უყვარს“ რჩება ოქროს სტანდარტად ინტელექტუალური, უშიშარი კომედიისთვის. „უიტნეილი და მე“ კომედიური შედევრია ზუსტად იმიტომ, რომ ის არ მისდევს მარტივ სიცილს. ბრიუს რობინსონის საკულტო კლასიკა მოგვითხრობს ორ უმუშევარ მსახიობზე, რომლებიც ალკოჰოლით გაჟღენთილ უბედურებაში იძირებიან, ფართო იუმორის ნაცვლად მწარე მახვილგონიერებას იყენებენ. რიჩარდ ე. გრანტის შესრულება უიტნეილის როლში განსაკუთრებით დაუვიწყარია. ის ერთდროულად ექსტრავაგანტული, ტრაგიკული და უკიდურესად სასაცილოა. ფილმის დიალოგი უზომოდ მახვილია, სავსე ლიტერატურული შეურაცხყოფითა და ეგზისტენციალური სასოწარკვეთით, რაც განმეორებით ნახვას ამართლებს. მრავალი კომედიისგან განსხვავებით, „უიტნეილი და მე“ იუმორს პოულობს დისკომფორტსა და წარუმატებლობაში, გამოსახავს შემოქმედებით სტაგნაციას სასტიკი პატიოსნებით. თუმცა, მისი სიღატაკე არასდროს არის ცინიკური; სისასტიკის მიღმა უცნაური სითბო იმალება. ფილმის გავლენა იგრძნობა უთვალავ მოგვიანო ბნელ კომედიაში, რომლებიც პერსონაჟებს პანჩლაინებზე მაღლა აყენებენ. „უიტნეილი და მე“ დროის გამოცდას უძლებს, რადგან მას ესმის, რომ კომედია არ უნდა იყოს დამამშვიდებელი, რომ ბრწყინვალე იყოს. ვუდი ალენის „ენი ჰოლიმ“ ახალი განმარტება შესძინა რომანტიკულ კომედიას, ჟანრი მოწესრიგებული ფანტაზიიდან ემოციური რეალიზმისკენ გადაიტანა. ალენი ასრულებს ნევროტული კომიკოსის, ელვი სინგერის როლს, რომლის არასტაბილური ურთიერთობა დაიან კიტონის ენისთან ფილმის დანაწევრებულ ხერხემალად იქცევა. მნიშვნელოვანია, რომ „ენი ჰოლი“ ველურად არატრადიციულ ტექნიკას იყენებს. ის ცნობილია მეოთხე კედლის დამსხვრევით, გაყოფილი ეკრანების გამოყენებით, ანიმაციით, ...