კომედია ხშირად მსუბუქ გასართობად მიიჩნევა, თუმცა ამ ჟანრმა კინოს ისტორიაში არაერთი უკვდავი შედევრი შექმნა. გასული საუკუნის განმავლობაში, საუკეთესო კომედიურმა ფილმებმა გაცილებით მეტი გააკეთეს, ვიდრე უბრალოდ სიცილის გამოწვევა. მათ ჩამოაყალიბეს პოპკულტურა, გავლენა მოახდინეს კინორეჟისორთა თაობებზე და საზოგადოების, ურთიერთობებისა და ადამიანური ქცევის შესახებ უხერხული სიმართლეები გამოავლინეს. საუკეთესო კომედიური ფილმები ზუსტი მექანიზმებია, რომლებიც თითქმის მათემატიკური სიზუსტით აბალანსებენ ქრონომეტრაჟს, მსახიობურ შესრულებასა და სცენარს, თანაც სპონტანურობისთვის ადგილს ტოვებენ. მახვილი სატირიდან გულწრფელ პერსონაჟთა შესწავლამდე, ეს ფილმები ამტკიცებენ, რომ კომედია შეიძლება ისეთივე მხატვრულად მდიდარი იყოს, როგორც დრამა. მათი რანჟირება გარდაუვლად სუბიექტურია, მაგრამ რამდენიმე მათგანი გავლენით, განმეორებითი ნახვის ღირსებითა და აბსოლუტური ბრწყინვალებით დანარჩენებზე მაღლა დგას. ჯონ ჰიუზის „Planes, Trains, and Automobiles“ ხშირად სადღესასწაულო კომედიად ახსოვთ. თუმცა, მისი სიდიადე იმაში მდგომარეობს, თუ როგორ შეუფერხებლად ერწყმის ერთმანეთს ემოციური სიღრმე და დაუნდობელი იუმორი. სტივ მარტინი თავის ერთ-ერთ ყველაზე მახვილგონივრულ როლს ასრულებს, როგორც დაძაბული ნილ პეიჯი, რომლის მზარდი ბრაზი ისეთივე სასაცილოა, როგორც ხელშესახები. ამავდროულად, ჯონ კენდის დელ გრიფიტი ფილმის ემოციურ ბირთვად იქცევა, მიუხედავად მისი უიღბლო და გამაღიზიანებელი ქცევისა. რაც მნიშვნელოვანია, კენდის შესრულება აბალანსებს გულწრფელობასა და კომიკურ გაზვიადებას. ეს ყველაფერი ფილმს სტანდარტულ გზისპირა ფარსს ბევრად აღემატება. მოგზაურობის ესკალაციური კატასტროფები ოსტატურად არის სტრუქტურირებული, თითოეული შეფერხება წინაზე უფრო სასაცილო და იმედგამაცრუებელია. ის, რაც ნამდვილად აძლიერებს „Plane, Trains and Automobiles“-ის მემკვიდრეობას, მისი დასკვნითი აქტია, რომელიც დელის ქცევას ახალ კონტექსტს აძლევს და ჭეშმარიტად ამაღელვებელ კულმინაციას გვთავაზობს. ცოტა კომედია ახერხებს ასეთი გულწრფელი დასასრულის მიღწევას სიცილის შეწირვის გარეშე. „Young Frankenstein“ უდავოდ ერთ-ერთი ყველაზე ბრწყინვალე ჟანრული პაროდიაა, რაც კი ოდესმე შექმნილა. ეს დიდწილად იმით არის განპირობებული, რომ მელ ბრუკსი წყაროს მასალას ნამდვილი სიყვარულით ეპყრობა. გადაღებული შავ-თეთრად და ზედმიწევნით შექმნილი კლასიკური Universal-ის საშინელებათა ფილმების მსგავსად, ეს ფილმი სრულად შეესაბამება თავის წინაპირობასა და ვინტაჟურ ტონს. გოთიკური სასახლეებიდან გარეუბნების კოშმარებამდე, ამ მოჩვენებათა სახლების შედევრებმა ხელახლა განსაზღვრეს კინემატოგრაფიული შიში და დატოვეს მემკვიდრეობა, რომელიც დღემდე აყალიბებს საშინელებათა ჟანრს. ჯინ უაილდერის შესრულება ექიმ ფრედერიკ ფრანკენშტეინის როლში კონტროლირებადი ქაოსია, ხოლო მარტი ფელდმანის იგორი თითქმის ყველა სცენას იპარავს თავისი არაორდინალური ფიზიკური კომედიით. ხუმრობები სწრაფად მოდის, მაგრამ ისინი მრავალშრიანია: ვიზუალური გეგები, სიტყვათა თამაში და აბსურდული შესრულებები ჰარმონიულად მუშაობს. რაც „Young Frankenstein“-ს ნაკლებად ღირსეული პაროდიებისგან განასხვავებს, მისი ოსტატობაა. ფილმი გამოიყურება და ჟღერს ავთენტურად, რაც ხუმრობებს კიდევ უფრო ეფექტურს ხდის. ბრუკსი ამტკიცებს, რომ პაროდია სიზარმაცეს არ ნიშნავს; ის სიზუსტეს მოითხოვს. ათწლეულების შემდეგაც კი, „Young Frankenstein“ უსასრულოდ ციტირებადი და საოცრად ახალი რჩება. ბილი უაილდერის „Some Like It Hot“ საკულტო კომედიაა, რომელიც დღევანდელი სტანდარტებითაც კი თამამად გამოიყურება. ტონი კერტისის, ჯეკ ლემონისა და მერილინ მონროს ელექტრონული შესრულებებით გამაგრებული, ფილმი სწრაფი დიალოგითა და ესკალაციური აბსურდით გამოირჩევა. ლემონის ჯერის როლი, კერძოდ, კომედიური თავდადების ოსტატობის გაკვეთილია. ის სრულად იღებს ფილმის გენდერულ-მკვლევარ წინაპირობას ირონიის ან ყოყმანის გარეშე. თუმცა, სიცილის მიღმა, „Some Like It Hot“ საზღვრებს სცდება. ის გასაოცარი გაბედულებით ეხება იდენტობას, სურვილსა და საზოგადოებრივ ნორმებს. მიუხედავად ამისა, კომედია არასოდეს ნელდება. ყოველი გეგი ემსახურება პერსონაჟს და ამბავს და არ არსებობს იზოლირებულად. უაილდერის რეჟისურა უნაკლო ტემპს ინარჩუნებს და ფილმის ისტორიაში ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი დასკვნითი ფრაზისკენ მიგვიძღვება. ცოტა კომედია აბალანსებს დახვეწილობასა და სისულელეს ასე უპრობლემოდ. „Some Like It Hot“ ინტელექტუალური, უშიშარი კომედიის ოქროს სტანდარტად რჩება. „Withnail & I“ კომედიის შედევრია სწორედ იმიტომ, რომ უარს ამბობს მარტივი სიცილის დევნაზე. ბრიუს რობინსონის საკულტო კლასიკა მოგვითხრობს ორ უმუშევარ მსახიობზე, რომლებიც სასმელით გაჟღენთილ უბედურებაში იძირებიან, მწარე მახვილგონიერებას იყენებენ ფართო იუმორის ნაცვლად. რიჩარდ ე. გრანტის შესრულება უითნეილის როლში განსაკუთრებით დაუვიწყარია. ის ერთდროულად ექსტრავაგანტული, ტრაგიკული და სასტიკად სასაცილოა. ფილმის დიალოგი უაღრესად მახვილგონივრულია, სავსე ლიტერატურული შეურაცხყოფებითა და ეგზისტენციალური სასოწარკვეთით, რაც განმეორებით ნახვას აჯილდოებს. მრავალი კომედიისგან განსხვავებით, „Withnail & I“ იუმორს დისკომფორტსა და წარუმატებლობაში პოულობს, ასახავს შემოქმედებით სტაგნაციას სასტიკი პატიოსნებით. მისი სიბნელე არასოდეს არის ცინიკური; სისასტიკის მიღმა უცნაური სითბო იმალება. ფილმის გავლენა იგრძნობა უამრავ მოგვიანო შავ კომედიაში, რომლებიც პერსონაჟებს უპირატესობას ანიჭებენ პანჩლაინების ნაცვლად. „Withnail & I“ ინარჩუნებს თავის აქტუალურობას, რადგან ესმის, რომ კომედია არ უნდა იყოს დამამშვიდებელი, რათა ბრწყინვალე იყოს. უდი ალენის „Annie Hall“ -მა თავიდან განსაზღვრა, თუ რა შეიძლება იყოს რომანტიკული კომედია, ჟანრი მოწესრიგებული ფანტაზიიდან ემოციური რეალიზმისკენ გადაიტანა. ალენი განასახიერებს ნევროზულ კომიკოს ალვი სინგერს, რომლის წყვეტილი ურთიერთობა დაიან კიტონის ენისთან ფილმის მოტეხილ ხერხემლად იქცევა. რაც მნიშვნელოვანია, „Annie Hall“ იყენებს ველურად არატრადიციულ ტექნიკას. ის ცნობილია მეოთხე კედლის დამტვრევით, გაყოფილი ეკრანების, ანიმაციის...