„კრიმინალი 101“: პოტენციალი ნელ ტემპს ემსხვერპლა

ბარტ ლეიტონის „კრიმინალი 101“ თავს წარმოაჩენს, როგორც კლასიკური, პერსონაჟებზე ორიენტირებული კრიმინალური თრილერების ხარკი, რომლებიც ერთ დროს კინოთეატრებს იპყრობდა. აშკარაა მაიკლ მენის „სიცხის“ მიმართ პატივისცემა მისი პოლიციელი-კრიმინალის დაპირისპირებისა და მოქმედების თანმიმდევრული რიტმების გამო, ისევე როგორც ნიკოლას ვინდინგ რეფნის „დრაივის“ გავლენა, მდუმარე, ამოუცნობი ადამიანის პორტრეტის შექმნისას, რომელიც საზოგადოების ზღვარზე ცხოვრობს. ფილმს აქვს მიმზიდველი პოტენციალი: დუელი ცნობილ ძვირფასეულობის ქურდსა და მის მდევარ დეტექტივს შორის, რომელსაც ძლიერი ანსამბლი და მზარდი საფრთხის ატმოსფერო უმაგრებს ზურგს. მაგრამ მიუხედავად იმისა, რომ ფინალური აქტი ფილმის პოტენციალს ავლენს, გზა იქამდე გამაღიზიანებლად ნელია, არათანაბარი და ხშირად დაუკავშირებელი. არსებითად, „კრიმინალი 101“ მარტივი უნდა იყოს. კრის ჰემსვორთი მაიკ დევისს განასახიერებს, მეთოდურ კრიმინალს, რომელიც კალიფორნიის 101-ე მაგისტრალზე ძარცვებს ახორციელებს, ხოლო მარკ რუფალოს დეტექტივი ლუ ლუბესნიკი ცდილობს მისი სქემა გაშიფროს მომდევნო დანაშაულამდე. ეს კლასიკური კატა-თაგვობანას თამაშია, რომელიც დაძაბულობით, დინამიკითა და მონადირესა და ნადირს შორის ფსიქოლოგიური ურთიერთქმედებით ცოცხლობს. ამის ნაცვლად, პირველი საათი გაშლილია, როგორც უგზო-უკვლოდ მოწყობილი მომენტების კრებული. სცენები ხდება, შემდეგ სხვა სცენები ხდება და შემდეგ კიდევ მეტი სცენა ხდება, მიზეზ-შედეგობრივი კავშირის მკაფიო განცდის გარეშე. იმის ნაცვლად, რომ იყოს „ეს ხდება, ამიტომაც ეს ხდება“, ნარატივი ხშირად ჰგავს შემოწმების სიას, სადაც სიუჟეტური წერტილები დაკავშირებას ელოდება. მოძრაობის ნაკლებობა საწყის ნაწილს იმაზე გაცილებით გრძელს ხდის, ვიდრე სინამდვილეშია. ფილმს სურს ჩაიძიროს ატმოსფეროში, სამეთვალყურეო კადრებსა და პერსონაჟების დაკვირვებაში, მაგრამ ის მაყურებელს არ აძლევს საკმარის ემოციურ ან ნარატიულ ინვესტიციას, რათა გაამართლოს მისგან მოთხოვნილი მოთმინება. როდესაც ჰემსვორთის მაიკი თავის პირველ დანაშაულს ეკრანზე ჩადის, ის აჩვენებს გულგრილობას, ნაცვლად შოკისა. ფილმს არ მოუცია საკმარისი წარმოდგენა იმაზე, თუ ვინ არის ის, რა ამოძრავებს მას, ან რას რისკავს დაკარგვისას. არსებობს წარსულის მინიშნებები და მოტივაციის ფრაგმენტები, მაგრამ ისინი ზედმეტად ბუნდოვანია, რათა ის მიმზიდველ ენიგმად გარდაქმნან. ჰემსვორთის შესრულება ასახავს ამ თავშეკავებას. ის მაიკს განასახიერებს, როგორც მდუმარე, შინაგან და თითქმის მოჩვენებასავით – შორს იმ ქარიზმატული კინოვარსკვლავური იმიჯისგან, რომელსაც მაყურებელი მასთან ჩვეულებრივ აკავშირებს. ეს განზრახული არჩევანია, აშკარად შთაგონებული ძველი კრიმინალური ფილმების სტოიკური ანტიგმირებით, მაგრამ სცენარი მას საკმარის მასალას არ აძლევს სამუშაოდ. შედეგი არის შესრულება, რომელიც იგრძნობა ჩამქრალი და არა იდუმალი. მეტი დეტალი, მეტი წინააღმდეგობა და ზედაპირის მიღმა მეტი ხედვა იყო საჭირო, რათა ის შორეულის ნაცვლად მომხიბვლელი გამხდარიყო. რუფალო, ამასობაში, კომფორტულად იკავებს ნაცნობ ტერიტორიას დეტექტივი ლუბესნიკის როლში. მან ამ პოლიციელის როლის ვარიაციები უკვე ითამაშა „ილუზიაში“, „გირაოში“, „ზოდიაქოში“ და უფრო ცოტა ხნის წინ HBO-ს სერიალ „ტასკში“ და ის ამაში საიმედოდ კარგია. პერსონაჟი ყველაზე საინტერესო ხდება, როდესაც ფილმი პოლიციაში არსებულ კორუფციას ეხება, სისტემურ გაფუჭებასა და პირად კომპრომისებზე მიანიშნებს. თუმცა, ამ მომენტების მიღმა, მისი სიუჟეტური ხაზის დიდი ნაწილი ჟანრის ჩვეულებრივ რიტმებს უბრუნდება: თვალთვალის შესწავლა, მტკიცებულებების შეგროვება და ფრაზების წარმოთქმა, როგორიცაა „რაღაც არ ემთხვევა ერთმანეთს“. ეს მუშაობს, მაგრამ იშვიათად აკვირვებს. გარდა ამისა, ჰემსვორთისა და რუფალოს, Marvel-ის „თორი: რაგნაროკიდან“ ცნობილი კომედიური დუეტის, ხილვის სიახლე ამ მკაცრ კრიმინალურ დრამაში თითქმის სრულად არ არის გამოყენებული. ფილმის ყველაზე თვალსაჩინო შეცდომა შერონ კოლვინის სიუჟეტურ ხაზში მდგომარეობს. ჰოლი ბერი სადაზღვევო ბროკერს დამაჯერებლად განასახიერებს, რაც ასაკოვანი ქალების წინაშე არსებულ ბარიერებს ეხება კორპორატიულ კიბეზე ასვლისას. ეს ღირებული თემაა და ბერი მას სიმძაფრეს ანიჭებს, მაგრამ ის უცნაურად მოწყვეტილი ჩანს ფილმის დანარჩენი ნაწილისგან. მისი კავშირები ჰემსვორთისა და რუფალოს სიუჟეტურ ხაზებთან საუკეთესო შემთხვევაში სუსტია, და ნარატივი მუდმივად წყდება მასზე იმ მომენტებში, როდესაც ცენტრალური კონფლიქტი საბოლოოდ იმპულსს იძენს. არსად ეს უფრო გამაღიზიანებელი არ არის, ვიდრე ფინალურ აქტში, როდესაც მაიკისა და ლუბესნიკის დინამიკა პიკს აღწევს, მაგრამ ფილმი გადადის მეორეხარისხოვან სიუჟეტურ ხაზზე, რომელიც არასოდეს ამართლებს თავის არსებობას. ასევე უადგილოა მაიკსა და მაიას (მონიკა ბარბარო) შორის რომანი. ურთიერთობას აკლია ინტეგრაცია ფართო ისტორიაში და ჰგავს დამატებით ელემენტს, თითქოს ის განვითარების გვიან ეტაპზე დაამატეს პროტაგონისტის გასაადამიანებლად ან სტუდიის მითითების დასაკმაყოფილებლად. ის მნიშვნელოვნად არ აყალიბებს მაიკის გადაწყვეტილებებს და არ აღრმავებს ცენტრალური ნარატივის ფსონებს, ხოლო მისი ემოციური მომენტები მოდის სათანადო საფუძვლის გარეშე, რათა მათ რეზონანსი ჰქონდეთ. მაია არ არის საკმარისად საინტერესო პერსონაჟი, რათა მასზე მიჯაჭვულობა შევძლოთ, და მისი გაქრობა ფილმის დიდი ნაწილიდან შეიძლება მაყურებელს თავის ქავილის სურვილი გაუჩინოს, როდესაც ის მოგვიანებით კვლავ გამოჩნდება. „კრიმინალი 101“ ნამდვილად ცოცხლდება მაშინ, როდესაც ბარი კიოგენი ჩნდება კადრში. ორმონის როლში ის არასტაბილურობასა და არაპროგნოზირებადობას ანიჭებს ფილმს, რომელიც ხშირად ზედმეტად კონტროლირებადია.