თამამად შეგიძლიათ დაუკავშირდეთ მას ან გაეცნოთ მის ნამუშევრებს. ის ყველგანაა — Upwork, YouTube, Spotify, SoundCloud, Collider, LinkedIn, Instagram. კრის ევანსის სტივ როჯერსი (კაპიტანი ამერიკა) ორი მიზეზით მუშაობს: ის ზედმეტად კარგად გამოიყურება და იცის, რომ მართალია. ევანსის კაპიტან ამერიკას აქვს ეს ჯიუტი სინდისის ენერგია – ის არის ადამიანი, რომელიც შედის ოთახში, ხედავს მორალურ გზას, რომელსაც ყველა აპირებს დაადგეს, და უარს ამბობს ამის აუცილებლობად მიღებაზე. ეს ქაღალდზე შეიძლება მოსაწყენად ჟღერდეს. მაგრამ ეკრანზე ის ელექტრულია, რადგან ევანსი სტივს ისე თამაშობს, თითქოს ზნეობა არის კუნთი, რომელსაც ის მუდმივად ავარჯიშებს, მაშინაც კი, როდესაც ეს მას მეგობრების, სტატუსის და უსაფრთხოების ფასად უჯდება. ასე რომ, ეს რეიტინგი ეხება იმას, თუ სად არის ევანსი ყველაზე ცოცხალი კაპიტან ამერიკის როლში, სად აძლევს ფილმი მას რთულ არჩევანს, აწვება მის იდეალებს და აიძულებს იმოქმედოს მაშინ, როდესაც არ არსებობს სუფთა გამოსავალი. ფარის სროლა მაგარია, მაგრამ რაღაც უფრო დიდის სიმბოლოდ ქცევა კიდევ უფრო მაგარია, და ის ორივეა. „კაპიტანი ამერიკა: პირველი შურისმაძიებელი“ საფუძველია, და ევანსი სტივს კუნთების გამოჩენამდეც კი დამაჯერებლად წარმოაჩენს. გამხდარი სტივი არის მთელი აზრი: ადამიანი, რომელიც მუდმივად ეცემა და მაინც ისევ ცდილობს, რადგან პრინციპულად სძულს მოძალადეები. ყუმბარის გადახტომის სცენა MCU-ში სტივ როჯერსის ყველაზე სუფთა მომენტია, რადგან იქ არ არის ძალები, არ არის ტაში, მხოლოდ ინსტინქტი უცნობების დასაცავად, მაშინაც კი თუ ეს მას სიცოცხლის ფასად დაუჯდება. როდესაც ის კაპიტანი ამერიკა ხდება, ფილმი ჭკვიანურად გვახსენებს, რომ ძალამ არ შექმნა გმირი; მან უბრალოდ გმირს მეტი შესაძლებლობა მისცა. და ევანსი სიყვარულსა და მარტოობას უფრო ძლიერად გვაგრძნობინებს, ვიდრე ხალხს ახსოვს. სტივს ყოველთვის მხოლოდ იმის სურვილი ჰქონდა, რომ მნიშვნელოვანი ყოფილიყო და ცხოვრება ეცხოვრა. მას არ უნდოდა დიდება და „დასასრულის თამაშამდე“ არც არასდროს უნდოდა. პეგი კარტერის (ჰეილი ეტველი) დინამიკაც მუშაობდა, რადგან ის მას პატივს სცემდა შრატამდე, რაც სტივს მიზიდულობაზე მეტად სჭირდება. სანამ ის საბოლოო მსხვერპლს გაიღებს და მისი მომავლის ნაცვლად მისიას ირჩევს, თქვენ გრძნობთ ტრაგედიას: ის იგებს ომს და კარგავს სიცოცხლეს, რომელიც საბოლოოდ დაიმსახურა და არასდროს უნდოდა. „შურისმაძიებლები“ არის ფილმი, სადაც ევანსი ამტკიცებს, რომ სტივს შეუძლია იყოს ქაოტური გუნდის გული მოსაწყენი ყოფნის გარეშე. ის იღვიძებს სამყაროში, რომელმაც მის გარეშე გააგრძელა გზა, შემდეგ კი მაშინვე ეგოებითა და ტრავმებით სავსე ოთახში აღმოჩნდება, და ის მაინც იგივეს აკეთებს: პრობლემის ორგანიზებას ცდილობს. სტივი ამ ფილმს სიტყვით კი არ დომინირებს, არამედ სიცხადით. ის არის თავშეკავებული, გააზრებული ადამიანი ყოველ წერტილში. როდესაც ყველა პოზირებს, ის გასასვლელებს ათვალიერებს, საფრთხეს კითხულობს, ჯგუფს ფუნქციისკენ უბიძგებს და იმდენად ავთენტურია თავისი ნამდვილი თავის მიმართ, რომ მიოლნირსაც კი ოდნავ აძრევს, რათა კრის ჰემსვორტის თორი აფორიაქოს. და მიუხედავად იმისა, რომ ის თავაზიანი და კონტროლირებულია, მაინც იგრძნობა დეზორიენტაცია მის ქვეშ, თითქოს თავს დისციპლინით იკავებს, რადგან არ იცის, სხვა რა გააკეთოს. და როდესაც შემოჭრა ხდება, ის ხდება ბრძოლის ველის ტვინი, მართავს მშვიდობიან მოსახლეობას, აძლევს მითითებებს, აყენებს საკუთარ თავს იქ, სადაც საფრთხე ყველაზე დიდია. სწორედ ამიტომ არის ის აქ: სტივს არ სჭირდება ყურადღების ცენტრში ყოფნა ლიდერობისთვის, რადგან ის ლიდერობა ხდება, როდესაც სამყარო იწვის. „შურისმაძიებლები: დასასრულის თამაში“ ევანსს სტივის ყველაზე მძიმე ვერსიას აძლევს: ის, ვინც მაინც ცდილობს ხალხის გამხნევებას სამყაროს დანგრევის შემდეგ. მისი მხარდაჭერის ჯგუფის სცენები ძლიერია, რადგან ის არ იქცევა მეთაურივით, არამედ იქცევა ისეთი ადამიანის მსგავსად, რომელმაც იცის, რომ მწუხარება ყოველდღიური სამუშაოა. ის არ ჰპირდება ხალხს, რომ ყველაფერი კარგად იქნება. ის ასწავლის მათ, როგორ ისუნთქონ ამ ყველაფერში. ეს არის სტივი თავის ყველაზე ადამიანურ გამოვლინებაში: ის, ვისაც არ შეუძლია პრობლემის გამოსწორება, მაგრამ უარს ამბობს სასოწარკვეთილების ახალ ნორმად ქცევაზე. შემდეგ კი ფილმი წლების დისციპლინას აჯილდოებს მომენტებით, რომლებიც ძლიერ შთაბეჭდილებას ახდენს, რადგან ევანსმა ემოციური ნდობა დაიმსახურა. ფრაზა „ამას მთელი დღე შევძლებ“ (I can do this all day) არ არის თვალით ჩაკვრა, ეს არის ყველაზე ნათელი შეჯამება იმისა, თუ ვინ არის ის ფილმის შემქმნელებისგან. თითქოს მათ მსოფლიოს მისი მოუკვდავი ნება აჩვენეს. ფინალური ბრძოლა მას სუფთა სიმბოლოდ აქცევს, გატეხილი ფარით, სისხლით სახეზე, მაინც დგას, და თქვენ ერთდროულად გრძნობთ აღფრთოვანებას და ტკივილს. და როდესაც ის საბოლოოდ ირჩევს ცხოვრებას თავისთვის, ეს არის ისეთი საჩუქარი, რომელიც ისტორიას ეკუთვნოდა იმ კაცისთვის, ვინც მუდმივად სწირავდა თავს. თუმცა, ფანებისთვის? ეს გულისტკენა იყო. ევანსი ყველაზე ემოციურად დაძაბულ მდგომარეობაშია „სამოქალაქო ომში“, რადგან სტივი ყველა მხრიდანაა მიმწყვდეული. ფილმი მას ამპარტავნულად მართლად არ წარმოაჩენს, არც არასწორად, და ის გაგრძნობინებთ იმ ფასს, თუ რა ღირს იყო ის ადამიანი, ვინც არ დათმობს თავის განსჯას. სოკოვიის შეთანხმებები შურისმაძიებლებს სადავეებს ადებს, და სტივის უარი მისი გამოცდილი გამოცდილებიდან მოდის. მან ნახა, როგორ კორუმპირდა ინსტიტუტები. მან იცის, რამდენად სწრაფად იქცევა ზედამხედველობა ნებართვად. ტონი სტარკი (რობერტ დაუნი უმცროსი) ამას ვერ ხვდება. ევანსი, თუმცა, ამ შიშს აკონტროლებული გადაუდებლობით თამაშობს და ამას მშვენივრად აკეთებს. თითქოს სტივი ცდილობს პატივისცემით დარჩეს, სანამ მის ქვეშ მიწა მოძრაობს. შემდეგ ბაკი ბარნსი (სებასტიან სტენი) დეტონატორი ხდება. სტივის ერთგულება არ არის ბრმა; ის პირადი, ფესვგადგმული ისტორიაში, დანაშაულში და სიყვარულში, და ფილმი ამ ერთგულებას...