კრიტიკოსის აღიარება: რატომ ვაგრძელებ იმ თამაშების თამაშს, რომლებსაც საშუალო შეფასება დავუწერე

აღიარება: ზოგჯერ ვაგრძელებ ვიდეოთამაშების თამაშს მაშინაც კი, როდესაც მათ საშუალო შეფასება მივეცი. ამის ყველაზე აშკარა მიზეზი, რა თქმა უნდა, ისაა, რომ მე სრული თვალთმაქცი ვარ. მაგრამ ხშირად არის რაღაც არადამაკმაყოფილებელ თამაშში – განსაკუთრებით ისეთში, რომელთან დაკავშირებითაც გამორჩეული და თვალშისაცემი პრობლემები მქონდა – რაც აგრძელებს ჩემი ტვინის ღრღნას ისე, როგორც ცალსახად დიდებული თამაში ვერ მოახერხებს. თამაშების კრიტიკაზე ჩვეულებრივ საუბრებში – მე, თვალთმაქცობის გარდა, ცუდი მოსაუბრეც ვარ, თუ ესეც არ იყო ნათელი – ხშირად ჩემს მიზანს, როგორც კრიტიკოსისას, ასე ვაყალიბებ: ვცდილობ გავარკვიო, როგორ შევიყვარო თამაში, შემდეგ კი ვიკვლევ, სად და რატომ ვერ მოვახერხე ეს. ამიტომ ვაგრძელებ ზოგიერთი გაკრიტიკებული თამაშის თამაშს, მას შემდეგაც კი, რაც უამრავი მელანი დავხარჯე მათ ნაკლოვანებებზე. მაგალითად: მას შემდეგ, რაც 2025 წლის მაისში From Software-ის ონლაინ მრავალმოთამაშიანი Elden Ring-ის სპინ-ოფ Nightreign-ის ჩემი მიმოხილვა დავწერე, მასში დაახლოებით 50 საათი ვიდეოთამაში გავატარე, რაც მომდევნო რვა თვეზე გადანაწილდა. ეს ნაწილობრივ ზემოთ მოყვანილი მიზეზების გამო ხდება, ნაწილობრივ კი იმიტომ, რომ ბევრი სამმოთამაშიანი ონლაინ ვიდეოთამაში არ არსებობს, ჩვენ კი, მოსაწყენმა თვალთმაქცებმა, უნდა ვიპოვოთ გასართობი, რომელიც ჩვენი მეგობრების ჯგუფების მუდმივად შემცირებულ ზომას მოერგება. ამ თითქმის ერთწლიან პერიოდში – რომელმაც აქტივობის ახალი ტალღა გამოიწვია მას შემდეგ, რაც მოულოდნელად გამახსენდა, რომ მქონდა წვდომა თამაშის გადმოსაწერი კონტენტის პაკეტზე, „მივიწყებული სიღრმეები“ (The Forsaken Hollows), მას შემდეგ, რაც ის გასული დეკემბერში გამოვიდა – მე დიდი, მასშტაბური რკალებით ვიარე From-ის ონლაინ ურჩხულების მკვლელობის ექსპერიმენტში. ეს აღინიშნა ჩემი ტრიუმფალური მწვერვალებითაც, მათ შორის იმითაც, რომ ჯანდაბა, მოვახერგე თამაშის დამარცხება, რაც ნამდვილად მეეჭვებოდა, რომ ოდესმე მოხდებოდა, როდესაც 2025 წლის გვიან გაზაფხულზე მიმოხილვის დასაწერად დავჯექი. მაგრამ ამან ასევე მომცა ბევრად ღრმა და მძაფრი შეგრძნება „ჯანდაბას ეს თამაში, მართლა“, ვიდრე ოდესმე შემეძლო მქონოდა ჩემი სათამაშო ცხოვრების ამდენი ნაწილის მისთვის დათმობამდე. რამდენიმე დეტალი: „მივიწყებული სიღრმეების“ ყველაზე უშუალო „გეიმერული საჩუქარი“ არის ორი ახალი პერსონაჟის კლასის შემოღება Nightreign-ის წინასწარ გენერირებულ პერსონაჟთა გუნდში. ესენია „დამკრძალავი“ (The Undertaker), ძლიერი მებრძოლი, რომელსაც შეუძლია რწმენაზე დაფუძნებული მაგიის გამოყენება თავისი დიდი კეტის დარტყმების გასაძლიერებლად, და „მეცნიერი“ (The Scholar), რომლისკენაც ბუნებრივად მივიწიე, რადგან მიყვარს პატარა, რთული უცნაურების როლში თამაში, რომლებიც ყველასთვის ართულებენ საქმეს. კონკრეტულად, ეს პატარა, უცნაური ნერდი მთლიანად ორიენტირებულია სტატუსის დაავადებების გამოწვევაზე და თამაშის სხვადასხვა მოხმარებადი ნივთის გამოყენებაზე, რაც მათ ბევრად უფრო სასარგებლოს ხდის, ვიდრე სხვებისთვის იქნებოდა. (ასევე მომწონს მისი „უმაღლესი უნარი“ (Ultimate Art), რომელიც საშუალებას გაძლევს, ბრძოლის ველზე ყველა მტერი ერთმანეთთან დააკავშირო, რათა მათ ერთად მიიღონ ზიანი; ამ უნარის გამოყენება დიდ ოთახში და იმის ყურება, თუ როგორ ფეთქდება ყველა, როცა შენი მეგობარი ერთ დარტყმას ზურგიდან აყენებს, სასიამოვნოა.) მონსტრების მხრივ, DLC მცირე ზომის ჩანს: მხოლოდ ორი ახალი „ღამის ლორდი“ (Nightlords) (თამაშის მთავარი ბოსები) რვა ახალ მინი-ბოსებთან ერთად, რომლებიც თქვენს რაუნდს გააფუჭებენ ყოველი სესიის სამი „ღამის“ პირველ ორში. (აჰ, ბოლოს და ბოლოს, გაიფიქრებთ: შანსი იმისა, რომ Shadow Of The Erdtree-ის დასაწყისიდანვე იმ ჩაკრამების მტყორცნელმა აკრობატმა ნაძირლებმა გამანადგურონ მეგობრებთან ერთად!) ეს ახალი „ღამის ლორდები“, მართალია, საკმაოდ მაგარი სანახავია და მათთან ბრძოლაც საინტერესოა – იმ პირობით, თუ რეალურად შეძლებთ მათთან მისვლას – მაგრამ თამაშისთვის, რომელიც ფუნდამენტურად გიგანტური გამოწვევების ძიებაზეა, ეს პაკეტი მწირი ჩანს. ყველაზე დიდი ცვლილება, რომელსაც „მივიწყებული სიღრმეები“ შემოაქვს, თამაშის რუკას ეხება, რომელიც საკმაოდ სტატიკური იყო თამაშის არსებობის პირველი შვიდი თვის განმავლობაში: Elden Ring-ის დიდი ნაწილი მოკვეთილი და ოკეანეში ჩაგდებული, შემდეგ კი Fortnite-ის მომაკვდინებელი წვიმის რგოლის დაუნდობელ ახირებებს დაქვემდებარებული. DLC ამატებს ახალ სტრუქტურებს არსებულ რუკაზე, ურევს ნაცნობ ლოკაციებს, რათა ოდნავ სიცოცხლე ჩააბეროს იმ ადგილებს, რომლებშიც ალბათ ათობითჯერ გაგივლია ამ ეტაპზე, თავბრუდამხვევი სიჩქარით გადიხარ მათ კონტენტს, რათა სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანი ნაძარცვი და გამოცდილება მოიპოვო. ის ასევე შემოაქვს, არსებითად, სრულიად ახალ რუკას თამაშის არსებული „მოძრავი მიწების“ (Shifting Lands) მექანიკის მეშვეობით, ამ შემთხვევაში მასიური კრისტალური მღვიმე, რომელიც მთლიანად ანაცვლებს Limveld-ის არსებულ სამყაროს. და სწორედ აქ გამწვავდა ჩემი ქრონიკული „ჯანდაბას ეს“ მდგომარეობა. იძულებული გავხდი, შევჭიდებოდი ამ ახალი და უცნობი რელიეფის საფრთხეებს, რამაც მაიძულა, ყურადღებით შემეფასებინა, თუ რამდენად ვიყენებდი სტოკჰოლმის სინდრომს Nightreign-თან ჩემს დროს, რაც რაღაცნაირად მატყუარა სათაურით „ინსტიტუციური ცოდნა“ იყო აღწერილი. მტრის შაბლონებსა და ბოსის შეტევებზე მეტადაც კი, Nightreign-ში არ არსებობს არანაირი უნარი ან ცოდნა, რომელიც უფრო მნიშვნელოვანი იყოს, ვიდრე უბრალოდ იმის სწავლა, თუ როგორ წაიკითხო და იმოძრაო მის რუკაზე; წარმოუდგენლად სასიკვდილო და მკაცრი დროის ლიმიტით, რომელიც ყოველ მატჩს თავზე ადგას, ერთი წუთი განრიდება ან გადახვევაც კი შეიძლება იყოს განსხვავება Nightlord-თან სამუშაო დონის გამოცდილებით მისვლასა და იმის აღიარებას შორის, რომ თქვენი მთელი 45-წუთიანი თამაში ამ მომენტამდე მხოლოდ სულისშემძვრელი დამარცხების პრელუდია იყო. Nightreign იმდენად ღრმად მიუტევებელია...