ყოველ ხუთშაბათს, „Paste“-ის თანამშრომლები და კონტრიბუტორები ირჩევენ კვირის ხუთ საყვარელ სიმღერას, რომელთაგან ერთს ენიჭება „კვირის სიმღერის“ სტატუსი. იხილეთ გასული კვირის მიმოხილვა აქ. ყოველკვირეული მუსიკალური დასაკრავი სიებისთვის მიჰყევით @pastemagazine-ს TIDAL-ზე. რაც შეეხება Rolling Blackouts Coastal Fever-ის სიმღერას, ექვსი წუთისა და რამდენიმე კონტინენტის გავლით – ოსლოს შუშის კოშკები, ტოკიოს ტურნიკეტები, ნიუ-იორკის ნაგვით სავსე კანიონები, მელბურნის გარეუბნები, რომლებიც მარადიულობას ჰგავს – ავსტრალიელი ინდი-როკერები Rolling Blackouts Coastal Fever ხედავენ ერთი და იმავე ნივთების სხვადასხვა ვერსიებს: ძველ იმპერიებს, ახალ ფულს, მეგობრებს ქუჩაში, მოჩვენებებს გორაკებზე, იმ შემაწუხებელ გრძნობას, რომ ხარ „ნოსტალგიურად არეული“, სადაც არ უნდა მოხვდე. ჯგუფის გიტარები ისე მოძრაობენ, როგორც მეხსიერება – ციკლურად და ფენებად, კაშკაშა ჟღარუნი, რომელიც ნელ-ნელა ბუნდოვანი ხდება, ხოლო რიტმული სექცია სიმღერას წინ უბიძგებს, გრძელი ტრამვაის მგზავრობა, საიდანაც ნამდვილად არ გინდა ჩამოსვლა. ვოკალურად, ტომ რუსოს შესრულება თითქმის სასაუბროა – ნახევრად სამოგზაურო დღიური, ნახევრად აღსარება – სანამ „eyes aren’t dry“-ის გამეორება და მრავალტრეკიანი ვოკალი შელოცვას არ დაემსგავსება, რის შედეგადაც თითქმის ჰიპნოზური ნისლი რჩება. იმ დროისთვის, როდესაც ისინი „თავიდან იწყებენ“, ზუსტად ისე გრძნობ თავს, როგორც სიმღერის სათაური: ოდნავ დამწვარი, ოდნავ გაოგნებული, ოდნავ დაბნეული. —კეისი ეპშტაინ-გროსი „Seven Degrees“ რაღაცნაირად ჟღერს ისე, თითქოს ყოველთვის არსებობდა, როგორც ბანაკის ცეცხლთან შესასრულებელი სტანდარტი, რომელიც თქვენი გონების უკანა კუთხეშია ჩამალული. ნაზად მოციმციმე აკუსტიკური გიტარის ფონზე, ნიკო კაპეტანი მღერის „შვიდ კავშირზე ჩვენსა და ყველას შორის, ვისი გაცნობაც ოდესმე მოგვინდება“, ბავშვობის ნახევრად დამახსოვრებული სიბრძნის ნაწილს თითქმის სრულყოფილ კოსმოლოგიად აქცევს. ის მშვიდი და მგლოვიარეა, სანამ გუნდი ფართოდ არ გაიხსნება, სავსე ხმებითა და ღია ცათ. სიმღერის განვითარებასთან ერთად, ახალი ოთხკაციანი შემადგენლობის ჟღერადობაში „ბითლზის“ ექოები ისმის, რადგან ჯონ კონგლეტონის პროდუქცია Friko-ს რაღაც უფრო დიდისა და ნაკლებად პრეტენზიულისკენ უბიძგებს. არანჟირება იწყება როგორც პატარა ოთახის ფოლკი და შემდეგ ჩუმად იბერება, როგორც ბუშტი, რომელიც დარწმუნებული ხარ, რომ გასკდება, მაგრამ არასდროს სკდება, მხოლოდ იზრდება და უფრო დიდებული ხდება ყოველი ჰაერის ამოსუნთქვასთან ერთად. საბოლოო აღმასვლისას, „Seven Degrees“ წყვეტს იმის პრეტენზიას, რომ ის სხვა არაფერია, თუ არა ჰიმნი, ისეთი, როგორიც უკვე წარმოგიდგენიათ, როგორ იმღერებენ მთვრალი მსმენელები გადახურებულ დარბაზში რამდენიმე თვის შემდეგ, სადაც ყველა ადამიანი მცირე ხნით დარწმუნდება, რომ შემდეგი უცნობი, რომელსაც შეხვდებიან, შესაძლოა, ყველაფერს შეცვლის. —კეისი ეპშტაინ-გროსი ემოციების სიღრმე, გადმოცემული ვალენტინ კოულფილდის ხელშესახები არსებობით, „Mandy, Indiana“-ს განმსაზღვრელი მახასიათებელია. ალბომში „URGH!“ ისინი ზრდიან ინტენსივობას, ამდიდრებენ და აძლიერებენ თავიანთ ძირითად ჟღერადობას, ნაცვლად იმისა, რომ უბრალო გამეორება შესთავაზონ. ამ მეთოდოლოგიით, რომელიც მათ ინდუსტრიულ სითამამეს თითქმის აუტანელ დონემდე ზრდის, ალბომი სრულიად ამსხვრევს მოლოდინებს. და ის აფეთქდება, როდესაც კოულფილდი გზას უთმობს ნიუ-იორკელ რეპ ლეგენდა ბილი ვუდსის რთულ ლექსს „Sicko!“-ზე, რომელიც „Pinking Shears“-ის clipping. რემიქსის მსგავსად, ერთ-ერთ ყველაზე ადრენალინის მომგვრელ მომენტს ქმნის ჩანაწერზე. როგორც მას ხშირად ახასიათებს, ვუდსი ამზადებს ფონეტიკური სუპის ქოთანს, დაუყოვნებლივ აფეთქდება ფრაზებით: „ზღვის ავადმყოფობა ხმოვან აბაზანაში / სასწრაფოს სირენები, ხმოვანი შეტაკება, ნერვული გაზი ოპერაში, პაპარაცები ჩამოვარდნილ ვერტმფრენთან.“ ნამდვილად კარგი დროა „სიქოსთვის“. —გრანტ შარპლსი „სამი ადამიანი მოკვდება ამ ალბომის მოსმენისას“, – ასე წერია Bandcamp-ის აღწერაში Nashpaints-ის 2020 წლის შემდეგ პირველი ჩანაწერის, „Everyone Good is Called Molly“-ის შესახებ. „ისინი ერთსა და იმავე ადგილას აღმოჩნდებიან.“ ფინ კარახერ მაკდონალდის უკან არავითარი ისტორია არ დგას, მხოლოდ საიდუმლოება და ანგელოზური ხმებია გავრცელებული დამპალ პოპ კასეტებზე კარაქის დანით. წამყვანი სინგლი „Boyfriend First“ არის შვიდწუთიანი მორევიანი ხმაურის მასა გიტარის ზოლებით, რისთვისაც ფრჩხილების გატეხვა მოგიწევთ. აქ ბევრი ფერია, თუნდაც სტატიკა მატულობდეს და სინთეზატორები იშლებოდეს, რადგან მაკდონალდს თვალებიდან მელოდიები ამოსდის. „Boyfriend First“ უფრო ჰგავს ნატალი იმბრულიას, რომელიც Deerhunter-ს აკეთებს – ან შესაძლოა, ეს Deerhunter-ია, რომელიც ნატალი იმბრულიას აკეთებს – კანალიზაციის გვირაბში, ვიდრე Duretti Column-ს, „my bloody valentine“-ის ტიპის გიტარის რევერბს, რომელიც ხუთი წლის წინ Blindman the Gambler-ის უმეტეს ნაწილში იყო ჩაქსოვილი. ახლა უბრალოდ სიტყვებს ვწერ. წადით, მოუსმინეთ Nashpaints-ს და გაიგეთ, იცოცხლებთ თუ არა იმის სათქმელად, რომ მოუსმინეთ. —მეტ მიჩელი „Deface the Currency“: სადაც პანკ-ვეტერანები და ავანგარდული ჯაზის შემსრულებლები ერთ კოლოსალურ, შესანიშნავ ურჩხულად ერთიანდებიან. The Messthetics და ჯეიმს ბრენდონ ლუისი პირველად 2024 წელს შეხვდნენ ერთმანეთს, გამოუშვეს შესანიშნავი დებიუტი და მას შემდეგ მოხიბლული ვარ. საუბარია ყოფილი Fugazi-ის წევრებზე, რომლებიც ისეთ დამრტყმელ რიტმებს ქმნიან, თითქოს მუშტები ქაღალდს ხევენ, პარალელურად კი ლუისის საქსოფონი ბებოპის საცობის გასახსნელივით ტრიალებს, ენტონი პიროგის გახურებული გიტარა კი მძაფრი აკორდებით საუბრობს. „Deface the Currency“ ძლიერია, ხოლო The Messthetics-სა და ჯეიმს ბრენდონ ლუისს შორის ქიმია ინტენსიურია. ეს არის ხორცი და სისხლი – პროგ-ჯაზის ინტუიციის გროვა, შერეული ღრმა შინაარსთან. ეს ის რხევებია, რომელთა ჯიბეში ჩადებაც შეგიძლიათ. —მეტ მიჩელი © 2026 Paste Media Group