გასაკვირია, რომ საავადმყოფოებში უფრო მეტი საშინელებათა ისტორია არ ვითარდება – ადგილას, სადაც ერთ ოთახში გამანადგურებელი ტრაგედია შეიძლება მოხდეს, მეორეში კი პირღია სასწაული. თუკი ვინმეს უნდა გამოეყენებინა საავადმყოფოს სურეალისტური პოტენციალი, გასაკვირი არ არის, რომ ეს ლარს ფონ ტრიერი აღმოჩნდა, კინორეჟისორი, რომელიც ხშირად არღვევს საშინელებათა ჟანრის საზღვრებს. 1994 წელს მან დაიწყო აბსურდული საშინელებათა პროექტი „სამეფო“ (The Kingdom), რომლის მეორე სეზონი 1997 წელს, მესამე კი 2022 წელს გამოვიდა. არაფერია ამ 13-ეპიზოდიანი სერიალის მსგავსი, რომელიც სიბნელისა და სიურეალიზმის ოსტატური ნიმუშია და აუცილებლად სანახავია საშინელებათა ჟანრის ყველა ფანატიკოსისთვის. მან სტივენ კინგის წარუმატებელი სერიალი „სამეფო ჰოსპიტალიც“ კი შთააგონა. ავტორი ფონ ტრიერის სერიალის ნახვის შემდეგ მოიხიბლა, რომელშიც „იუმორსა და შიშს“ ერთდროულად ხედავდა. ჩვეულებრივ, სიუჟეტის მოკლე აღწერისას კონკრეტულ პერსონაჟებზე ვამახვილებ ყურადღებას, მაგრამ „სამეფო“ ამას პრაქტიკულად შეუძლებელს ხდის. უფრო მიზანშეწონილი იქნება საავადმყოფოს გარემო აღვიქვათ პერსონაჟად, რომელიც მოითხოვს, რომ მისი ყოფნა იგრძნობოდეს შოუს ყოველ მდაბიო და ფარსულ სცენაში. ეს არის ადგილი, რომელიც დამძიმებულია საავადმყოფოს ბიუროკრატიით და ამავე დროს ზებუნებრივ არსებებს მასპინძლობს. ყველა ამ მოვლენას თან ახლავს ბერძნული ქორის მსგავსი კომენტარი ორი იზოლირებული ჭურჭლის მრეცხავისგან, რომლებიც შემაშფოთებელ ფრაზებს ამბობენ, როგორიცაა: „რა ხდება, როდესაც სახლი ტირის?“ ან „შვედებიც ადამიანები არიან.“ არასოდეს იცი, რა მოხდება ამ საავადმყოფოში, მაგრამ ის უეჭველად ტანზე ბუსუსებს აგაყრევინებთ. „სამეფოს“ მთავარი შემზარავი ფაქტორი სწორედ გარემოდან მომდინარეობს, რომელიც თავისთავად მოჩვენებითად ცოცხალია. შოუ იწყება სეპიას ტონებში გადაწყვეტილი სცენით გაუფერულებულ მამაკაცებზე, რომლებიც დედამიწას ამუშავებდნენ, სანამ მათზე თანამედროვეობა არ აშენდა, რამაც „სამეფომდე“ მიგვიყვანა – საავადმყოფომდე, რომელიც ტექნოლოგიურ რეალობასა და სულიერების რისხვას შორის ზღვრულ სივრცეში არსებობს. საავადმყოფოს განლაგება ნაცნობია, თეთრი, სტერილური დერეფნებისა და მოწინავე აპარატურის, მაგალითად, კომპიუტერული ტომოგრაფიის აპარატების აღქმით, მაგრამ ის გაჟღენთილია მარცვლოვანი, მიწიერი პალიტრით და კედლებზე ხშირია ჭუჭყისა და სისხლის ლაქების კადრები. როდესაც მესამე სეზონი 2022 წელს გამოდის, ის მეტაფიქციურ მიდგომას იყენებს, რაც ხაზს უსვამს, თუ რამდენად არამიწიერია საავადმყოფო; ახალი პერსონაჟი კარენი (ბოდილ იორგენსენი) შოუს ტელევიზორში ფოლადისფერ-ლურჯ სცენაში უყურებს, შემდეგ კი, როდესაც თვითონ მიდის „სამეფოში“, ეკრანი 90-იანი წლების ასპექტის თანაფარდობასა და ფერთა პალიტრას უბრუნდება. კარგი, ეს უკვე ძალიან ბევრია. „სამეფოს“ შიგნით ტონალურად განსხვავებული სიუჟეტური ხაზებისა და ჟანრების თამამი ნაზავია, სადაც მათ შორის არსებული უკიდურესი განსხვავება და ის, თუ როგორ ერწყმიან ისინი ერთმანეთს, სრულიად შემაშფოთებელია. როგორც უკვე აღინიშნა, საავადმყოფოები ორმაგობის ადგილია – სიცოცხლისა და სიკვდილის, მკაცრი მეცნიერებისა და აუხსნელი სასწაულების. ერთ დონეზე, შოუ სამედიცინო დრამად ფუნქციონირებს, დიდი ყურადღება ექცევა პერსონალის იერარქიებს, არასწორი მკურნალობის გამო შეტანილ სარჩელებს, ან სტუდენტ ექიმებს, რომლებიც მორგიდან ვარდებს იპარავენ და მათ ქალს ჩუქნიან, რომელსაც თვალთვალებენ. მეორე მხრივ, ჩვენ ვიღებთ ზებუნებრივ გამოძიებას ლიფტში მტირალი გოგონას ექოებზე და ღარიბ ქალზე, რომელიც... რაღაცას შობს. ტონალური შეხლა-შემოხლა იდეალურად ერგება გარემოს, ის ექსტრემიზმის ერთგულია და არ უარყოფს კანზე ბუსუსების აყრას. თუ ვიზუალი ან ატმოსფერო არ დაგარწმუნებთ, რომ საავადმყოფო ცოცხალია, მაშინ მესამე სეზონი ნამდვილად დაგარწმუნებთ. ერთ მომენტში, ერთ-ერთი ოთახი სიტყვასიტყვით გიგანტურ მფეთქავ გულს შეიცავს, თუმცა არ გაგიმხელთ, როგორ მოხვდა ის იქ. „სამეფო“ არა მხოლოდ შემზარავ საყურებელ გამოცდილებას გთავაზობთ, ის სურეალისტურ სამყაროში გაგხვევთ, შემდეგ კი სიცილის გაზს გაკვეთებთ, დამატებითი ეფექტისთვის. ექსტრემიზმს არა მხოლოდ „სამეფოს“ გარემო იტევს, არამედ პერსონაჟებიც. ანსამბლის მსახიობებიდან ორი განსაკუთრებით აყალიბებს შოუს სურეალისტურ, გამყოფ ატმოსფეროს: ამპარტავანი, დანიელების მოძულე დოქტორი ჰელმერი (ერნსტ-ჰუგო იეგორდი) და სულიერად განწყობილი, ჯიუტი დრუსე (კირსტენ როლფესი). დოქტორი ჰელმერი აღმაშფოთებლად ვიცერალურია თავის საძულველ ტირადებში ყველას მიმართ, ვისაც მასზე დაბლა მიიჩნევს — მათ შორის დანიელების, რეზიდენტი ექიმებისა და პაციენტების მიმართ, რომლებიც მას უჩივლებენ — და მისი დამოკიდებულება იმდენად ჰიპერბოლურია, რომ მისი ყურება ნამდვილად შემაშფოთებელია, მაშინაც კი, როდესაც ვიცინით. ამასობაში, დრუსე ნევროლოგიურ დაავადებებს იგონებს საავადმყოფოში მოსახვედრად, რათა ასტრალურ სიბრტყესთან დაამყაროს კომუნიკაცია, სადაც მისი კეთილი მანერები შემაშფოთებელ კონტრასტს ქმნის მის სისხლიან აღმოჩენებთან ერთად. იეგორდისა და როლფესის შთაგონებული შესრულება მუდმივად პირველი ორი სეზონის გამორჩეული მომენტი იყო, და მიუხედავად იმისა, რომ ისინი ტრაგიკულად გარდაიცვალნენ მესამე სეზონამდე, მათი გავლენა აშკარად ჩანს ახალ პერსონაჟებში. გარემოსა და მასში მცხოვრები პერსონაჟების ორმაგობას შორის, „სამეფო“ ქმნის შოკისმომგვრელ შოუს, რომელიც საფუძვლად უდევს მის ოსტატობას შემზარავობის მიმართ. ის არასდროს ეშვება თავის აბსურდულობაში, ყოველ სეზონში აღწევს მაქსიმუმს, სანამ არ აღმოვჩნდებით საავადმყოფოს ამოუცნობ დერეფნებში, რომელიც ეწინააღმდეგება როგორც ადამიანის, ასევე ბუნების კანონებს. ნამდვილად არ არსებობს არაფერი „სამეფოს“ მსგავსი.