გადაწყვეტილებით, სამი ძირითადი პრეტენზიის სასამართლო განხილვისთვის გზა გაიხსნა. Live Nation-მა იუსტიციის დეპარტამენტის მიერ შეტანილი ანტიმონოპოლიური სარჩელის შეწყვეტის მცდელობა წააგო, მას შემდეგ, რაც ფედერალურმა მოსამართლემ დაადასტურა, რომ საქმის გარკვეული ნაწილები მომავალ თვეში განხილვაზე გავა. სამშაბათს გამოქვეყნებულ 44-გვერდიან დასკვნაში, რომელიც TheWrap-მა მოიპოვა, ნიუ-იორკის სამხრეთ ოლქის აშშ-ის რაიონულმა მოსამართლემ არუნ სუბრამანიანმა Live Nation-ის შემაჯამებელი გადაწყვეტილების მოთხოვნის ზოგიერთი ნაწილი დააკმაყოფილა, მაგრამ სხვები უარყო – რითაც გზა გაუხსნა სამი ძირითადი პრეტენზიის განხილვას. სარჩელი იუსტიციის დეპარტამენტმა, 39 შტატმა და კოლუმბიის ოლქმა აღძრა, იმ მოტივით, რომ Live Nation უკანონოდ ინარჩუნებს მონოპოლიას ცოცხალი მუსიკის ინდუსტრიაში. განსახილველად დარჩენილი პრეტენზიები მოიცავს ფედერალურ და შტატის ბრალდებებს, რომ Live Nation ახდენს დიდი ამფითეატრების მანიპულირებას; რომ Ticketmaster-მა მოახდინა ბილეთების გაყიდვის სერვისების ბაზრის მონოპოლიზაცია; და ანტიმონოპოლიური კანონმდებლობის სხვადასხვა შტატის კანონმდებლობის დარღვევას. ამავე დროს, სასამართლომ უარყო ხელოვანთა მიმართულებით მონოპოლიზაციის რამდენიმე პრეტენზია, მიიჩნია რა, რომ მთავრობამ ვერ შეძლო დაემტკიცებინა მსხვილ საკონცერტო მოედნებთან დაკავშირებული სარეკლამო სერვისების კანონიერად სიცოცხლისუნარიანი ბაზარი. მოსამართლემ განაცხადა, რომ შემოთავაზებული ბაზარი არასწორად იყო განსაზღვრული და არ იყო გამყარებული საკმარისი ეკონომიკური მტკიცებულებებით. „ბაზრის განსაზღვრა მონოპოლიზაციის პრეტენზიის ქვაკუთხედია“, – დაწერა სუბრამანიანმა და დაადგინა, რომ მთავრობის მტკიცებულებები არ აჩვენებდა, რომ დიდი მოედნების სარეკლამო მომსახურება არსებითად განსხვავდებოდა უფრო ფართო სარეკლამო მომსახურებისგან. ეს გადაწყვეტილება ავიწროებს – მაგრამ სრულად არ აჩერებს – Live Nation-ის წინააღმდეგ აღძრულ ერთ-ერთ ყველაზე მნიშვნელოვან ანტიმონოპოლიურ საქმეს მისი საკამათო 2010 წლის Ticketmaster-თან შერწყმის შემდეგ, რომელიც დამტკიცდა იმ პირობებით, რომლებიც ზღუდავდა კონკურენტული ბილეთების გამყიდველი ფირმების მიმართ შურისძიებას. მთავრობა ამტკიცებს, რომ Live Nation-ის ვერტიკალურად ინტეგრირებული სტრუქტურა – რომელიც მოიცავს არტისტების პრომოუშენს, საკონცერტო დარბაზების მფლობელობას და ბილეთების გაყიდვას – საშუალებას აძლევდა მას ჩაეხშო კონკურენცია, არტისტებისა და მოედნების საკუთარი სერვისებისკენ მიმართვით და მათ დასჯით, ვინც ალტერნატივას ეძებდა. Live Nation უარყოფს ბრალდებებს და ამტკიცებს, რომ კონკურენცია კვლავ ძლიერია. გადაწყვეტილების ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი ასპექტია სასამართლოს მიდგომა დიდ ღია ამფითეატრებთან მიმართებაში. სასამართლოს მიერ უარყოფილი უფრო ფართო კატეგორიისგან – „მსხვილი საკონცერტო მოედანი“ – განსხვავებით, მოსამართლე სუბრამანიანმა დაადგინა, რომ არსებობდა საკმარისი მტკიცებულება ნაფიც მსაჯულთათვის იმის განსახილველად, წარმოადგენს თუ არა დიდი ამფითეატრები გამორჩეულ ანტიმონოპოლიურ ბაზარს. დასკვნაში მოყვანილია ჩვენებები და შიდა დოკუმენტები, რომლებიც მიუთითებენ, რომ ბევრი არტისტი მკვეთრად ამჯობინებს ამფითეატრებს მათი ღია გარემოს, პროდუქციის დიზაინისა და სეზონური ტურნეების გამო – მაშინაც კი, თუ იქ გამოსვლა არ არის ისეთი მომგებიანი. ეს მტკიცებულება, მოსამართლის თქმით, შეიძლება დაედოს საფუძვლად დასკვნას, რომ მოთხოვნა ამ მოედნებზე შედარებით არაელასტიურია, რაც Live Nation-ს საბაზრო უპირატესობას ანიჭებს. თუ მთავრობა ამ ბაზრის არსებობას დაამტკიცებს სასამართლოზე, გადაწყვეტილებაში მოყვანილი მონაცემებით, შეიძლება დადგინდეს, რომ Live Nation აკონტროლებს მის დაახლოებით 80%-ს. საქმე ახლა დარჩენილ პრეტენზიებთან დაკავშირებით სასამართლო განხილვისკენ გადაინაცვლებს, რაც საფუძვლებს უყრის ყურადღებით თვალყურის დევნებულ დაპირისპირებას Live Nation-ის დომინირებაზე ცოცხალი გართობის ბიზნესში.