რეჟისორ რობერტ ეგერსის „დრაკულას“ ვერსიიდან, რომელიც ფ. ვ. მურნაუს „ნოსფერატუს“ გზას გაუყვა და სასტიკად გადატვირთული აღმოჩნდა, სულ რაღაც ერთ წელზე მეტი ხნის შემდეგ, გამოჩნდა რეჟისორ ლუკ ბესონის თითქმის სრულიად საპირისპირო ნამუშევარი: გაუგებარი და არასაჭირო რომანტიკული „ფანტასტიკა“ დრაკულაზე. მის არამდგრად ინტერპრეტაციაში, სახელწოდებით „დრაკულა“, ბესონი უფრო მეტად მოხიბლულია ფრენსის ფორდ კოპოლას 1992 წლის ოპერატიული ვერსიით, ვიდრე ბრემ სტოკერის ორიგინალური ტექსტით. როგორ ავხსნათ სხვაგვარად, რომ „მეხუთე ელემენტის“ რეჟისორი კიდევ უფრო უბიძგებს კოპოლას საკამათო — და დიდწილად წარმატებულ — გადააზრებას დრაკულაზე, როგორც მარადიულ სასიყვარულო ისტორიაზე გულგატეხილი რუმინელი გრაფის შესახებ, რომელიც 400 წელს ატარებს თავისი საყვარელი გარდაცვლილი მეუღლის, ელისაბეტას, სასოწარკვეთილ ძიებაში? საქმეს არ შველის ის ფაქტი, რომ პრინცი ვლადის/დრაკულას როლში, კალებ ლენდრი ჯონსი ძლიერ ჰგავს გარი ოლდმანს კოპოლას ვერსიიდან — სანამ ბოლო მონაკვეთს არ მივაღწევთ, სადაც ის, რატომღაც, ჯონი დეპს ჰგავს „ჩარლი და შოკოლადის ფაბრიკადან“. ჯონსი, რომელიც 2021 წლის „ნიტრამში“ ასეთი დამზაფრავი იყო, შესანიშნავ დრაკულას განასახიერებს; სწორედ ფილმი აკნინებს მას. ჯონსის მძაფრი და გულწრფელად შემზარავი ინტერპრეტაცია პერსონაჟზე გამორიცხავს იმ აზრს, რომ ის ტრაგიკული, სიყვარულით დატანჯული ფიგურაა, რომლისთვისაც ღირს გულშემატკივრობა, ან რომ თანავუგრძნობთ ძალადობრივ და გროტესკულად გამომეტყველ რომანტიკულ ანტიგმირს, რომელიც, როგორც ჩანს, მხოლოდ ქალებზე ნადირობს. ეს უკანასკნელი განსაკუთრებით — თუმცა არ ფატალურად — პრობლემურია, იმის გათვალისწინებით, რომ ბესონს არასათანადო სექსუალური ქცევაში 2018 წლიდან ადანაშაულებდნენ (2023 წელს, საფრანგეთის უმაღლესმა სააპელაციო სასამართლომ საბოლოოდ უარყო ბელგიელ-ჰოლანდიელი მსახიობის მიერ მის წინააღმდეგ აღძრული გაუპატიურების საქმის ხელახლა განხილვის მოთხოვნა). მაგრამ მაშინაც კი, თუ საჯარო აღქმა არ არის საუკეთესო, არც ფილმია; საყურებელი, თუმცა ზოგჯერ აბსურდული ნაზავი, რომელიც დრაკულას ფილმების მუდმივად გაფართოებად სიაში საპატიო ადგილს ვერ დაიკავებს. ბესონი ვიზუალური მაქსიმალიტია კომიქსების ესთეტიკით, ამიტომ ის არ უფრთხის ექსპრესიულ იმპულსებს. ეს ხშირად იწვევს საკმაოდ ცუდ კომპიუტერულ გრაფიკას (CGI), რომელიც, სულ მცირე, სამუდამოდ პასუხობს კითხვას: „როგორ გამოიყურებოდა დრაკულას ფილმი, მასში კომპიუტერულად გენერირებული გარგოილები რომ ყოფილიყო?“ სხვა მხრივ, ბესონი და მისი დიდი ხნის პროდუქციის დიზაინერი უგ ტისანდიე ვიქტორიანული ეპოქის მასშტაბსა და ფუფუნებას გვაჩვენებენ — მიუხედავად იმისა, რომ ოპერატორი კოლინ ვანდერსმანი (რომელმაც გადაიღო 2023 წლის „ძაღლი კაცი“, ბესონისა და ჯონსის წინა თანამშრომლობა) მრავალ სურათს სტუდიურად იდეალურს ხდის. მე-15 საუკუნის, ომით განადგურებულ რუმინეთში ხანმოკლე შესავლის შემდეგ, ელისაბეტა (ზოი ბლუ, როზანა არკეტის ქალიშვილი) ოსმალეთის ჯარების მიერ არის მოკლული. პრინცი ვლადი ამაზე რეაგირებს იმით, რომ გაბრაზებული უარყოფს ღმერთს, რომელიც არც ელისაბეტას გადაარჩენდა და არც აღადგენდა, რაც — რადგან ბესონი თავს ვერ იკავებს — გულისხმობს ჭექა-ქუხილს, ელვას, სისხლის ცრემლებით მოტირალ ჯვარცმას და ვლადის გამომწვევ ქრისტეს პოზას. მისი სასჯელია გახდეს უკვდავი დრაკულა, და სიუჟეტის ძირითადი ნაწილი პარიზში 400 წლის შემდეგ ვითარდება, სადაც დრაკული (როგორც ის თავის თავს უწოდებს) დარწმუნებულია, რომ რეინკარნირებული ელისაბეტა არსებობს. იმის დასამტკიცებლად, რომ დრაკულას სიყვარული ელისაბეტას მიმართ ღირს 400 წლის განმავლობაში შეპყრობილობისთვის, ბესონი ვერაფერს უკეთესს ვერ აკეთებს გარდა იმისა, რომ გვაჩვენებს, თუ როგორი ვნებიანი ურთიერთობა აქვთ მათ. ამიტომ თავიდანვე, პროტაგონისტის ძიებას არ აქვს ემოციური წონა. ბესონი, რომელმაც ასევე დაწერა „დრაკულას“ სცენარი, ცდილობს ერთ საინტერესო გადახვევას კოპოლას ვერსიიდან, რაც რელიგიური ცოდნის მეცნიერებაზე მაღლა დაყენების ღირებულებაზე მსჯელობას გულისხმობს. ეს იდეა განსახიერებულია უსახელო მღვდელში, რომელსაც სასიამოვნო, მსუბუქი ცინიზმით ასრულებს კრისტოფ ვალცი. მღვდელი ეკუთვნის ორდენს, რომელიც საუკუნეების განმავლობაში სწავლობდა ვამპირებს, და ის წარდგენილია პარიზის ფსიქიატრიულ საავადმყოფოში ვიზიტისას, რათა დაკითხოს მარია (გადაჭარბებულად მომქმედი მატილდა დე ანჯელისი), ბასრკბილა მაცდუნებელი, რომელმაც შესაძლოა რამე იცოდეს დრაკულას ადგილსამყოფელის შესახებ. მაგრამ ხანდახან კაუსტური კომენტარის გარდა, ბესონი არანაირ კონკრეტულ არგუმენტს არ მოჰყავს რწმენის მეცნიერებაზე უპირატესობის სასარგებლოდ (მეცნიერებას წარმოადგენს გიომ დე ტონკედეკის დოქტორი დუმონი), რაც ნელ-ნელა ახშობს ფილმის ერთადერთ უნიკალურ იდეას. კიდევ ერთ გადახვევაში ორიგინალური ტექსტიდან, რომელიც მხოლოდ ბესონის ექსტრავაგანტული ვიზუალის სიყვარულის დასაკმაყოფილებლადაა განკუთვნილი, დრაკულა 100 წელს ატარებს სრულყოფილი სუნამოს პოვნაში, რომელიც მას წინააღმდეგობის გაუწეველს გახდის, შემდეგ კი მას იყენებს ასობით ნასვამი ქალის კისერზე ნადირებისთვის, რომლებიც მის სკაუტთა არმიად იქცევიან ელისაბეტას მოსაძებნად. რა თქმა უნდა, სტოკერის რომანს ძლიერი სექსუალური ქვეტექსტი აქვს, ქალის სხეულში კბენით შეღწევისა და სხეულის სითხეების სისხლის მეშვეობით გაცვლის გათვალისწინებით. მაგრამ ბესონი ამ იდეებს იღებს და მათ გადაჭარბებულ და თითქმის შოვინისტურ სახეს აძლევს, როგორც მონტაჟში, სადაც სამეჯლისო დარბაზები სავსეა ქალებით, რომლებიც ჰიპნოზურად ცეკვავენ დრაკულას სუნამოთი გაძლიერებული სექსუალურობის სადიდებლად. ბესონი „დრაკულას“ კომიკური შტრიხებით ავსებს, რაც ძირს უთხრის ისტორიას, რომლის მოყოლაც მას სურს, მაგალითად, როდესაც სიყვარულით დატანჯული გრაფი არაერთხელ ცდილობს თავის მოკვლას ციხესიმაგრის ფანჯრიდან გადმოხტომით. მისი სხვა უცნაური ახირებები არც უკეთესი აღმოჩნდა. მოვლენებით დატვირთული ვახშმის დროს დრაკულასა და ჯონათან ჰარკერს (იუენს აბიდი), ადვოკატს შორის, რომელიც ეკითხება, ხომ არ მოისურვებდა დრაკულა თავისი ციხესიმაგრის გაყიდვას, კ...