მაიკ ფლენეგანი და სტივენ კინგი: რატომ არის დრო, რომ რეჟისორმა საკუთარი გზა იპოვოს?

ცოტა ხნის წინ ცნობილი გახდა, რომ რეჟისორმა მაიკ ფლენეგანმა ხელი მოაწერა კონტრაქტს სტივენ კინგის ნაწარმოების, „ნისლის“ (The Mist) ახალი ვერსიის დასაწერად და გადასაღებად. კინგის ეს მოთხრობა უკვე ადაპტირებული იყო 2007 წლის თანამედროვე საშინელებათა კლასიკად, რომლის რეჟისორი ფრენკ დარაბონტი გახლდათ. ეს ადაპტაცია თამამად ითვლება მის ნამუშევრებს შორის ერთ-ერთ საუკეთესოდ. გარდა ამისა, 2017 წელს Spike-ის არხისთვის სერიალიც გადაიღეს. ფლენეგანისთვის ეს უბრალოდ კიდევ ერთი შემთხვევაა, როცა ის კინგის „სუპერფანად“ გვევლინება. ეს ყველაფერი კარგია, მაგრამ ფლენეგანი კვლავ იღებს ფილმს კინგის ერთ-ერთი ისტორიის მიხედვით, მაშინ როცა მას აქვს ნიჭი, შექმნას საკუთარი უნიკალური გზა. მისი მემკვიდრეობისთვის, დროა ფლენეგანმა მოშორდეს საშინელებათა ჟანრის ოსტატს. 2007 წელს, სტივენ კინგის კიდევ ერთმა ფანმა, ფრენკ დარაბონტმა, რომელსაც უკვე ჰქონდა ადაპტირებული „გაქცევა შოუშენკიდან“ (The Shawshank Redemption) და „მწვანე მილი“ (The Green Mile), გადაიღო „ნისლის“ საკუთარი ვერსია. თომას ჯეინის მონაწილეობით, ფილმი მონსტრების შემოსევის შემდგომ მოვლენებს აღწერს, სადაც პატარა ქალაქის მაცხოვრებლები სუპერმარკეტში არიან ჩაკეტილები. „ნისლს“ კინოს ისტორიაში ერთ-ერთი ყველაზე ბნელი დასასრული აქვს და იმდენად თამამი იყო, რომ ისეთი რამ გააკეთა, რაზეც კინგს არც უფიქრია. მიუხედავად იმისა, რომ ეს არ იყო მასიური ბლოკბასტერი, „ნისლი“ უდავოდ წარმატებული აღმოჩნდა, მსოფლიო მასშტაბით 57 მილიონი დოლარი გამოიმუშავა, ხოლო IMDb-ზე 371 000 ფანის შეფასებით ამჟამად 7.1 ქულა აქვს. გამოსვლის შემდეგ ის საკაბელო ტელევიზიის მუდმივი ნაწილი გახდა, ხოლო Collider-მა კინგის ყველაზე ხშირად გადასახედად ღირებული ადაპტაციების სიაში მეცხრე ადგილზე დაასახელა. მაშ, რატომ გვჭირდება მისი კიდევ ერთი ვერსია? „ნისლს“ ჯერ ორი ათწლეულიც არ შესრულებია და ის თავისთავად სრულყოფილია. რისი დამატება შეუძლია ფლენეგანს? არ ყოფილა ისე, რომ პირველი მცდელობა წარუმატებელი ყოფილიყო ან გაფართოებას საჭიროებდა. ამის ნაცვლად, ისეთი შეგრძნება რჩება, თითქოს ეს მხოლოდ სტივენ კინგის სახელის გამოყენებით მეტი ფულის გამომუშავების მიზნით კეთდება. მაიკ ფლენეგანს ჯობია, საკუთარ იდეებზე გაამახვილოს ყურადღება. არცერთ საშინელებათა მწერალს არ ჰქონია იმდენი პოპულარული ადაპტაცია, რამდენიც სტივენ კინგს. არსებობს „კერი“ (Carrie), „ნათება“ (The Shining), „დარჩი ჩემთან“ (Stand By Me), „მიზერი“ (Misery), „ის“ (IT) და სია უსასრულოდ გრძელდება. თუ წარმატებული ფილმის ან სერიალის შექმნის მაღალი შანსი გსურთ, კინგს მიეჯაჭვეთ. მხოლოდ 2025 წელს გამოვიდა „გრძელი სეირნობა“ (The Long Walk), „გაქცეული ადამიანი“ (The Running Man), „ის: კეთილი იყოს თქვენი მობრძანება დერიში“ (IT: Welcome to Derry) და „ჩაკის ცხოვრება“ (The Life of Chuck). ამათგან ბოლო, „ჩაკის ცხოვრება“, მაიკ ფლენეგანმა შესანიშნავად გადაიღო. ეს მხოლოდ უკანასკნელი მაგალითი იყო იმისა, რომ მან კინგის ერთ-ერთი ნაწარმოების მიხედვით გადაიღო ფილმი. მისი წინა ორი ფილმი, „ჯერალდის თამაში“ (Gerald's Game) და „ექიმი ძილი“ (Doctor Sleep), კინგის რომანებზეა დაფუძნებული. გარდა ამისა, ის არის Amazon Prime-ის სერიალ „კერის“ რეჟისორი, შოურანერი და აღმასრულებელი პროდიუსერი, რომელიც ამ წლის ბოლოს გამოვა, და შემდეგ „ბნელი კოშკის“ (The Dark Tower) სერიალის ადაპტაციის გადაღებას აპირებს. პრობლემა ის არ არის, რომ ფლენეგანი ცუდი რეჟისორია. ის სინამდვილეში ერთ-ერთი საუკეთესოა ამ სფეროში. საგანგაშო ის არის, რომ ის, როგორც ჩანს, ზედმეტად არის კონცენტრირებული იმაზე, რაც მისმა საყვარელმა ავტორმა შექმნა. ის ზედმეტად დაინტერესებულია ერთი ადამიანით, და როდესაც ამას არ აკეთებს, სხვა მასიურად პოპულარულ ინტელექტუალურ საკუთრებას უთმობს თავს, რადგან მისი შემდეგი ფილმი „ეგზორცისტის“ (The Exorcist) ფრანჩაიზიდანაა. კინგის ერთ-ერთი ისტორიის ადაპტირება სავსებით მისაღებია. „ჯერალდის თამაში“ დაუფასებელი რომანი იყო და იმსახურებდა ეკრანიზაციას. „ექიმი ძილი“, „ნათების“ გაგრძელება, უნდა შექმნილიყო და ფლენეგანი იდეალური კანდიდატი იყო. ის, ალბათ, მისი საუკეთესო ფილმია და მისი გადაწყვეტილება, რომ რომანის მესამე აქტიდან გადაუხვია და მოქმედება „ოვერლუქის“ (Overlook) სასტუმროში დააბრუნა, ბრწყინვალე იყო. „ჩაკის ცხოვრებამ“ კი აჩვენა, რომ ფლენეგანს შეეძლო ჯადოსნური ფილმის გადაღება საშინელებათა ჟანრის მიღმა. მაგრამ ზედიზედ სამი კინგის ადაპტაცია საკმარისი უნდა იყოს. რა თქმა უნდა, „ბნელი კოშკი“ უკეთესს იმსახურებს. მაგრამ ეს არ ნიშნავს, რომ ფლენეგანმა უნდა გააკეთოს ეს. და თუ „ნისლის“ რიმეიქის საჭიროება არ არის, „კერისაც“ ხელახლა უნდა მივუბრუნდეთ? ეს ფილმი, ალბათ, კინგის საუკეთესო ადაპტაციად ითვლება და მას უკვე ჰქონდა გაგრძელება და რიმეიქი. რა თქმა უნდა, ფლენეგანის ხელმძღვანელობით, „კერის“ სატელევიზიო სერიალი ფენომენალური იქნება. მაგრამ ეს არ ნიშნავს, რომ მისი არსებობის რაიმე მიზეზი არსებობს. საშინელებათა ჟანრმა ბოლო წლებში დიდი დაბრუნება მოახდინა, არა წარსულის ხელახალი გამოგონებით, როგორც ეს უეს კრეივენმა „ყვირილით“ (Scream) გააკეთა 90-იან წლებში, არამედ გამომწვევი და ინოვაციური ხელოვნებით წინსვლით. არი ასტერმა აუდიტორია შეაშინა ისეთი ფილმებით, როგორიცაა „რეინკარნაცია“ (Hereditary) და „ზაფხულის მზედგომა“ (Midsommar). რობერტ ეგერსი უჩვეულოს ოსტატი გახდა „ალქაჯით“ (The Witch) და „ნოსფერატუთი“ (Nosferatu). ზაკ კრეგერმა მოგვცა „ბარბაროსი“ (Barbarian) და „იარაღი“ (Weapons). ფილიპუს ძმებმა აჩვენეს, რისი გაკეთება შეეძლოთ ავსტრალიელ კინორეჟისორებს „დამელაპარაკეთ“ (Talk to Me) და „დააბრუნე უკან“ (Bring Her Back) მეშვეობით. არის ჯორდან პილი, რომელიც ყოველ ჯერზე წარმატებას აღწევს, რომელსაც უკვე შექმნილი აქვს „გადი გარეთ“ (Get Out), „ჩვენ“ (Us) და „არა“ (Nope). და არ დაგვავიწყდეს რაიან კუგლერის „ცოდვილები“ (Sinners), საშინელებათა ფილმი, რომელმაც ოსკარის ნომინაციების რაოდენობით რეკორდი მოხსნა. მაიკ ფლენეგანი ისეთივე კარგია, როგორც ნებისმიერი ამ მაგალითთაგანი. მან ეს უკვე აჩვენა საკუთარი ნამუშევრებით. „აბსენცია“ (Absentia), მიუხედავად იმისა, რომ უხეში და არასრულყოფილი იყო, უნიკალური წინაპირობა ჰქონდა. „ოკულუსმა“ (Oculus) ყველა გააკვირვა. „სიჩუმე“ (Hush) იყო სლეშერის ჟანრის ჭკვიანური ახალი ინტერპრეტაცია. „სანამ გავიღვიძებ“ (Before I Wake) დაუფასებელია. ხოლო „უიჯა: ბოროტების წარმოშობა“ (Ouija: Origin of Evil) ბევრად უკეთესი იყო, ვიდრე მოსალოდნელი იყო. ფლენეგანმა დაწერა ყველა ეს ფილმი.