მაიტე ალბერდის „ჩემი საკუთარი შვილი“: დოკუ-ფიქციის ჰიბრიდი ბერლინალეზე

ჩილელი აღიარებული დოკუმენტალისტი მაიტე ალბერდი, მხატვრული ფილმის „თავის ადგილას“ გადაღების შემდეგ, თავის ფესვებს უბრუნდება უახლესი ნამუშევრით, „ჩემი საკუთარი შვილი“ (Un hijo propio). მისი ოსკარზე ნომინირებული „მოლი აგენტის“ მსგავსად, ალბერდი დოკუ-ფიქციის ჰიბრიდულ ფორმატს იყენებს, თუმცა „შვილში“ ის ზოგიერთ საკვანძო მომენტში მეოთხე კედელსაც არღვევს. ფილმის მსოფლიო პრემიერა ბერლინალეზე სპეციალურ ჩვენებაზე შედგა. „ჩემი საკუთარი შვილი“ ალეხანდრას ამბავს მიჰყვება, რომელიც ახალი ქმრისა და მისი ოჯახის მხრიდან ზეწოლის გამო გადაწყვეტს ორსულობის გაყალბებას, რათა მათ ასიამოვნოს. ის, რაც მარტივი ტყუილით იწყება, რთულ ფარსად იქცევა, რომელიც მან თვეების განმავლობაში უნდა შეინარჩუნოს ქმრისა და მისი ნათესავების წინაშე. როდესაც მოტყუება მას მთლიანად მოიცავს, ალეხანდრა შეუქცევად ზღვარს კვეთს. ალბერდი იხსენებს, რომ ალეხანდრა მექსიკაში სხვა პროექტზე მუშაობისას გაიცნო. „როდესაც მისი ისტორია მოვისმინე, შთამბეჭდავი იყო, რომ ქალი ამდენ ხანს აჩვენებდა და სიმულირებდა ორსულობას. ნამდვილად, არაჩვეულებრივი ამბავი, რომლის მხატვრულ ნაწარმოებად დაჯერება შეუძლებელია.“ „ეს გაფიქრებინებთ, რა შეიძლება უბიძგოს ქალს ორსულობის გაყალბებისკენ – რა შედეგი მოუტანა მას ამ არჩევანმა და როგორ ცხოვრობდა იმ დროს ასეთ შოვინისტურ გარემოში.“ დოკუ-ფიქციის ფორმატის არჩევის მიზეზების ახსნისას, ალბერდი ამბობს: „როდესაც პირველად მოვისმინე მისი ამბავი, ვიგრძენი, რომ წარსულის ხელახლა გადმოცემის საუკეთესო გზა მსახიობებთან ერთად დადგმული სცენების გამოყენება იყო, რაც მისი ჩვენებებისა და თვალსაზრისის საფუძველზე შეიქმნა. ამან მოგვცა საშუალება, შეგვეღწია უფრო ტრადიციულ დოკუმენტურ სივრცეში – ინტერვიუები, დაკვირვება, საარქივო მასალა. ეს ორი მიდგომა იკვეთება, რათა დროთა განმავლობაში თან ახლდეს მას, აკვირდება პროცესს, რომელიც მისი ცხოვრების დაახლოებით 16 წელს მოიცავს.“ „ვფიქრობ, ფილმი საბოლოოდ პერსპექტივას გვთავაზობს – დროის დისტანციას. წლების განმავლობაში მან შეძლო საკუთარი შეცდომების ამოცნობა და მათი განსხვავებულად გაგება, ასევე უფრო ნათლად დაინახა, სად დგას დღეს.“ Netflix-ისთვის Gato Grande-ს მიერ წარმოებული ფილმი მექსიკაში გადაიღეს პროფესიონალი მსახიობების მონაწილეობით, რომელთა შორისაც არიან ანა სელესტე მონტალვო პენია, ლუისა გუსმანი, არმანდო ესპიტია, მაირა სერბულო, კასიო ფიგეროა, ალეხანდრო პორტერი, მაირა ბატალა და ანხელეს კრუსი. „გაგვიმართლა, რომ გამორჩეულ მექსიკელ მსახიობებთან ვიმუშავეთ. ეს მათთვის ნამდვილი გამოწვევა იყო, რადგან ისინი პერსონაჟებს ნულიდან არ ქმნიდნენ – მათ დიდი დრო უნდა გაეტარებინათ რეალურ ადამიანებთან საუბარში და მათგან შეექმნათ სახეები, რადგან ფილმის შუა ნაწილში ჩვენ სწორედ ამ რეალურ პროტაგონისტებზე გადავდივართ. ეს დაკვირვებისა და ინტერპრეტაციის მშვენიერი სავარჯიშო გახდა“, – იხსენებს ის. „თავიდან არაპროფესიონალი მსახიობები მინდოდა, მაგრამ მივხვდი, რომ საჭირო იყო გაცილებით რთული რამ: მათ უნდა განესახიერებინათ რეალურად არსებული ადამიანები. ამისთვის კი ნამდვილად დიდი მსახიობები გჭირდება.“ ბერლინის კინოფესტივალზე მსოფლიო პრემიერის პატივის შესახებ ალბერდი აღნიშნავს: „ბერლინი შესანიშნავი ფესტივალია დიალოგისთვის. აუდიტორიასთან ურთიერთობა ყოველთვის ძალზედ გამამდიდრებელია. ეს არის ფილმი, რომელიც იწვევს მწვავე დებატებსა და მნიშვნელოვან საუბრებს – დისკუსიებს, რომელთა გამართვას მოუთმენლად ველი როგორც მაყურებლებთან, ასევე პრესასთან. ბერლინი ამისთვის იდეალური ადგილია.“ პაბლო ტრაპეროს „კლანის“ თანასცენარისტებმა, ხულიან ლოიოლამ და ესტებან სტუდენტმა, დაწერეს სცენარი, ხოლო პროდიუსერები იყვნენ სანდრა გოდინესი („რომა“), კარლა გონსალეს ვარგასი (Gato Grande-ის აღმასრულებელი დირექტორი) და მაქსიმილიანო სანგინი („თავისუფლად სიცილი“). „ეს იყო საკმაოდ მულტიკულტურული გუნდი, არგენტინელი სცენარისტებით, არგენტინელი პროდიუსერით, ჩილელი მხატვრით-დამდგმელითა და ჩილელი ოპერატორით, ხოლო დანარჩენი გადამღები ჯგუფი მექსიკელი იყო.“ კითხვაზე, მიდრეკილია თუ არა ის დოკუმენტური ფორმატისკენ, პასუხობს: „საბოლოოდ, მე მირჩევნია რეალობასთან მუშაობა; სწორედ აქ იწყება ჩემი ისტორიები. ფორმა – მხატვრული იქნება თუ დოკუმენტური – ნაკლებად მაღელვებს. ყველაზე მეტად რეალობასთან მუშაობა მაინტერესებს, როგორც ამოსავალი წერტილი.“