აკინოლა დევის უმცროსს თავისი ბავშვობის ლაგოსი ახსენდება, როგორც კულტურული სიუხვით სავსე ქალაქი, რომელიც ამავე დროს ითრგუნებოდა. ურბანული ცხოვრება, მთელი თავისი აურზაურით, საქმიანი გარიგებებით, მეგობრული კამათითა და ვარას ყველის სუნით, მთავრობის რეპრესიებს, კორუფციასა და შიშს უპირისპირდება. „მამაჩემის აჩრდილი“, რეჟისორის მშვენიერი, თავისუფლად ავტობიოგრაფიული სადებიუტო ნამუშევარი, რომლის პრემიერაც 2025 წლის კანის კინოფესტივალზე შედგა, ხელახლა აღვივებს იმ გაურკვევლობასა და შერეული ემოციების ქარბორბალას 1993 წლის საპრეზიდენტო გადატრიალების კონტექსტში. ძმებისთვის, აკინოლასა და ოლარემისთვის (რეალურ ცხოვრებაში დები გოდვინ ეგბო და ჩიბუიკე მარველუს ეგბო), ეს სამყარო ორმაგად დამაბნეველია, რადგან ქალაქის მშობლიურ ველურობასთან მათი შეხვედრა მამის, ფოლარინის (შოპე დირიშუ) მოულოდნელი გამოჩენის წყალობით ხდება. რვა და თერთმეტი წლის ბიჭები წინა ვერანდაზე თამაშობენ, ქალაქის ცხოვრებისგან მოშორებით; მათი ცხოვრების სიმწირე თვალსაჩინოა ფაფის გაყოფილი ულუფებითა და დაშლილი კარის ჩარჩოებით, როდესაც ქარის მოულოდნელი ნაკადი მათ ფოლასთან მიიყვანს, რომელიც უდარდელად იცვამს და საათს ეძებს. ის აჩრდილია? არა, მაგრამ ქალაქში ყველა ასე ესალმება მას, იმდენად დიდი ხანია მისი არყოფნა. ოლარემი აღფრთოვანებულია მამის გვერდით ყოფნით, ხოლო აკინოლა ოდნავ სკეპტიკურადაა განწყობილი. მას უჭირს იმის გაგება, თუ როგორ შეუძლია ადამიანს, რომელიც ამტკიცებს, რომ უყვარს თავისი შვილები, ამდენი ხნის გატარება მოშორებით, და არანაირი განმარტება იმის შესახებ, რომ სამუშაო და ფული დროს მოითხოვს, ვერ აიძულებს მას ამის გაგებას. „დედა ამბობს, რომ ღმერთს ძალიან ვუყვარვარ... ნიშნავს თუ არა ეს იმას, რომ ადამიანები, რომლებსაც ვუყვარვართ, ბევრს არ გვხედავენ?“ „მამაჩემის აჩრდილის“ დიდი ნაწილი პაჩვორკის სტილშია გადაღებული, დევის უმცროსი სცენებში ქუჩის, მწერების, სხეულის ნაწილების, საკვების კადრებს აფრქვევს, რაც ყველაფერი ისე გვეხება, როგორც ბავშვი შეიძლება განადგურდეს სენსორული გადატვირთვის გამო საუბრის შუაგულში. ბავშვებისთვის, ეს ახალი დრო არმყოფ მამასთან კოსმიური საჩუქარია, მაგრამ ეს ერთდროულად ბევრი ინფორმაციაა. და არც ისეა, რომ მათი მამა სრულად აღჭურვილი იყოს, რათა აუხსნას პოლიტიკური კორუფციის სირთულეები ბავშვებს, რომლებთანაც ყოველთვის უწევს კავშირის აღდგენა. ფილმი ნაზად ფოკუსირდება ფოლას მცდელობაზე, მიიღოს თანხა, რომელიც მას ეკუთვნის სამსახურში, მაგრამ როდესაც ისინი მივლენ, მისი უფროსი არსად არის. დევის უმცროსი მუდმივად გვტოვებს მისი ორი არაჩვეულებრივი ბავშვი მსახიობის თვალთახედვაში, რაც გვაშორებს ფოლას საჭიროებების სიღრმისა და მისი მოშორებით გატარებული დროის დეტალების გაგებას. მაგრამ თხრობა, ასეთი როგორიც არის, სინამდვილეში დაჩქარებული ზრდასრულობის პორტრეტია, სადაც ორივე ბავშვი იძულებულია გაიაზროს ისეთი რთული საკითხები, როგორიცაა ღალატი, პოლიტიკური გადატრიალებები და ფინანსური გადახდისუნარიანობა. პოლიტიკური ასპექტის დიდი ნაწილი ზღვარზეა შენარჩუნებული, დევის უმცროსი მხოლოდ გაზეთების სათაურებისა და რადიო დებატების ფრაგმენტების ხილვის საშუალებას გვაძლევს. მამამისის პოლიტიკური გრძნობებიც კი აბსტრაქტულია. ბავშვებისთვის, რა თქმა უნდა, უფრო მნიშვნელოვანია იშვიათად ნანახ მშობელთან გატარებული დრო, ერთად ჭამა და ზღვაში ცურვა. მაგრამ დაძაბულობა ხელშესახებია ჰაერში, რადგან ხალხი ელოდება, მიიღებს თუ არა ამჟამინდელი რეჟიმი პოპულისტური MKO-ს გამარჯვებას. მამობრივი გაუცხოების ნორმალური გზისგან თავის არიდებით, დევის უმცროსი ამის ნაცვლად, თავისი პოტენციური მამის უფრო რთულ პორტრეტს ხატავს, როგორც ადამიანისა, რომლის ფინანსური დამოუკიდებლობის სასოწარკვეთამ პარალიზება მოახდინა მისი ერთგული მშობლის განზრახვაზე. თვალისმომჭრელად კომპლექსური ფილმი, რომელიც აერთიანებს ახალი ეპოქის ზღურბლზე მყოფი ქვეყნის მორცხვ იმედებსა და შიშებს ოჯახის დინამიკასთან, რომელიც ფინანსური სიმწირის ქსელშია გახვეული, „მამაჩემის აჩრდილი“ გადმოსცემს გულის ტკივილისა და სიყვარულის იშვიათ განცდას.