Mandy, Indiana-ს სიმღერებიდან, „Magazine“ თავდაპირველად შეუმჩნევლად იწყება: ნერვიული 6/4 რიტმი, დამხმარე პერკუსიის სიმძაფრით, კლუბური ქიქ-დრამითა და მყვირალა სინთეზატორის ბასით. თუმცა, დაახლოებით ერთი წუთის შემდეგ, ყველაფერი ფეთქდება. ალექს მაკდუგალი ანადგურებს ქრეშ-ციმბალს, სკოტ ფეირის გიტარა სირენასავით კივის, საიმონ კეტლინგი ფონს უქმნის კაკოფონიას უხეში დაბალი სიხშირეებით, ხოლო ვალენტინ კოულფილდი მრისხანედ ამხელს თავის მოძალადეს და აფრთხილებს, რომ გაიქცეს, სანამ ჯერ კიდევ შეუძლია: „I’m coming for you / So go run / I won’t miss you“ (მოვდივარ შენთვის / ასე რომ გაიქეცი / არ მომენატრები), – ყვირის ის მშობლიურ ფრანგულ ენაზე. თარგმანის გარეშეც კი, ემოციური მუხტი ღრმაა და თავისი გააფთრებული სიმძაფრით ნებისმიერ ენობრივ ბარიერს სცილდება. ეს არის „URGH“-ის, მანჩესტერელ-პარიზელი ნოიზ-როკერების მეორე ალბომის, განმეორებადი თემა. განცდების სიღრმე, რომელიც კოულფილდის ხელშესახები თანდასწრებით გადმოიცემა, ამ ჯგუფის ერთ-ერთი განმსაზღვრელი მახასიათებელია. აქ ისინი აძლიერებენ ინტენსივობას თავიანთი ძირითადი ჟღერადობის გაღრმავებითა და დამშვენებით, ვიდრე უბრალო გამეორებით. ინდუსტრიული სიუხეშის თითქმის აუტანელ დონემდე გაზრდის ამ მეთოდოლოგიით, „URGH“ სრულად ამსხვრევს მოლოდინებს. ამ აღმავლობის ნაწილი ფეირის დამსახურებაა, რომელიც დანიელ ფოქსთან (Gilla Band) ერთად კოპროდიუსერისა და კოსმიქსერის როლს ასრულებს. ამ სიმღერებს ახასიათებთ ხელშესახები, ფიზიკური კუნთოვანი ძალა, პატარა აბსტრაქტული ქანდაკებების მსგავსად, რომელთა მოსახვევებიც ადვილად აღსაქმელია, მაგრამ overarching მნიშვნელობით, რომელიც მიმზიდველად იდუმალი და მისტიკურია. ოთხეულმა, ფოქსთან ერთად, შექმნა მცირე, მაგრამ რეალიზებული სამყაროები, მდიდარი ნათელი, გრანულარული დეტალებით, რომლებშიც ჩაძირვა ღირებულია; ეს არის ალბომი, რომელიც სრულად ყურსასმენებისთვისაა განკუთვნილი. „Dodecahedron“ ამართლებს თავის პრიზმულ სახელს ერატიკული სინთეზატორებით, რომლებიც აუთროს კალეიდოსკოპიურ ქაოსში შთანთქავენ. „Life Hex“ პატივს მიაგებს 90-იანი წლების მყვირალა საშინელებათა ფილმებს, მათ შორის „The Craft“-დან ნათელ ინტერპოლაციას, თავისი ატონალური გიტარის შხეფებით. „Sevastopol“ იწყებს ალბომს დამახინჯებული სინთეზატორების ნაკადითა და კოულფილდის გლიჩი AutoTune-ით, თავიდანვე იძირება და ამკვიდრებს მომავალ მკაცრ ტემბრს. ფეირმა და მაკდუგალმა პრეს მასალებში განაცხადეს, რომ „URGH“ ხშირად „საკუთარი თავის რემიქსიაა“, რაც ამ სიმღერების უწყვეტი კონსტრუქციისა და დეკონსტრუქციის გათვალისწინებით, გონივრულ შეფასებად გამოიყურება. ბოლოწინა ტრეკი „Cursive“ იქმნება მისი რიტმული საფუძვლიდან, იმპულსი, რომელსაც კოულფილდი იყენებს ღამის ცხოვრების სიურრეალიზმის გასაძლიერებლად, ხოლო ფეირი ყველაფერს აკოლაჟებს, როგორც თანამედროვე „ნაპოვნი ობიექტების“ ხელოვანი. სტუდიური რთული ხრიკების მიუხედავად, საბოლოო შედეგი ასახავს ჯგუფურ ერთობას, ყველას ჟღერადობას, რომელიც ერთმანეთის განსხვავებულ ნაწილებზე რეაგირებს. შემზარავი ინსტრუმენტალები კოულფილდისთვის შესაფერისი საშუალებაა, რომ გამოხატოს თავისი შეურაცხყოფა მათ მიმართ, ვინც მას მიზანშეწონილად მიაჩნია. იგი თავის რისხვას სიონისტებისკენ მიმართავს სიმღერაში „ist halt so“, აცხადებს: „From Paris to Gaza, and under the olive trees / Will come justice for all or justice for none“ (პარიზიდან ღაზამდე და ზეთისხილის ხეების ქვეშ / სამართალი ყველასთვის ან არავისთვის მოვა) და ტრეკს ამთავრებს მტკიცე იმედის ნოტით, რათა დაუპირისპირდეს მიმდინარე გენოციდს: „They tried to bury us / They didn’t know we were seeds“ (მათ სცადეს ჩვენი დამარხვა / არ იცოდნენ, რომ ჩვენ თესლები ვიყავით). ნიუ-იორკის რეპ ლეგენდა ბილი ვუდსი უერთდება მათ სიმღერაში „Sicko!“ და აჟღერებს რთულ ლექსს, რომელიც Clipping.-ის „Pinking Shears“-ის რემიქსს მოგვაგონებს და ერთ-ერთ ყველაზე ადრენალინის მომგვრელ მომენტს ქმნის ჩანაწერზე. როგორც მას ხშირად ახასიათებს, ვუდსი ქმნის ფონეტიკურ წვნიანს, დაწყებული ფრაზით: „Seasick in the soundbath / Ambulance sirens, soundclash, nerve gas at the opera, the paparazzi at the copter crashed“ (ზღვის ავადმყოფობა ხმის აბაზანაში / სასწრაფოს სირენები, ხმაურის შეტაკება, ნერვული გაზი ოპერაში, პაპარაცები ვერტმფრენის ჩამოვარდნისას). მართლაც, შესანიშნავი დროა სიკოებისთვის. ალბომის ყველაზე შთამბეჭდავი მომენტები მისი დასასრულისკენ მოდის, განსაკუთრებით დასკვნითი ტრეკით „I’ll Ask Her“, რომელიც ერთადერთი სიმღერაა, რომელსაც კოულფილდი მთლიანად ინგლისურად მღერის. ეს არის ისტორია კაცზე, რომელიც უყვარს თავისი ბიჭების კლუბს, რადგან ისინი სკოლაში მეგობრები იყვნენ, მაგრამ „ქალები მის გარშემო სასმელებს ფარავენ“ და „ის ტრაბახობს მათ დათრობით“. კოულფილდი დასცინის მის მეგობრებს, რომლებიც ამბობენ, რომ არ მისცემდნენ უფლებას, შეხვედროდა მათ დას, მაგრამ „ეს სხვა რამეა; ეს შენი დაა“. ის არც აპირებს „მძინარე ძაღლების გაღვიძებას“; სიმღერის სუბიექტის ირგვლივ უკვე გავრცელებული ყველა შემაშფოთებელი ჭორის ფონზე, იგი საბოლოო სტრიქონში ასუფთავებს ნებისმიერ შესაძლო გაურკვევლობას: „Yeah your mate’s a fucking rapist / And they’re all fucking crazy, man“ (ჰო, შენი მეგობარი დედა#####ლი მოძალადეა / და ისინი ყველა დედა#####ლები არიან, კაცო). „URGH“ იშვიათად არის ადვილი მოსასმენი, მაგრამ სწორედ ეს არის მისი მიზანი. ის შექმნილია იმისთვის, რომ გამოგიწვიოს თავისი ელექტრული აქტუალურობით, შექმნილია იმისთვის, რომ გაგაგრძნობინოს. ასეთია Mandy, Indiana-ს მასტიმულირებელი სამყარო. ის ნამდვილად ღირს მოსმენად, ამიტომ მოკალათდით, როგორც შეგიძლიათ. გრანტ შარპლსი არის მწერალი, ჟურნალისტი და კრიტიკოსი. მისი ნამუშევრები ასევე გამოქვეყნებულა Interview, Uproxx, Pitchfork, Stereogum, The Ringer, Los Angeles Review of Books და სხვა გამოცემებში. ის ცხოვრობს კანზას სიტიში. © 2026 Paste Media Group. ყველა უფლება დაცულია.