თუ ტრადიციული survival horror-ის განმსაზღვრელი მახასიათებელი არსებობს, ეს შეზღუდვებია. ფიქსირებული კამერის კუთხეები, მოუხერხებელი კონტროლის სქემები და არასტაბილური მიზნის მქონე პროტაგონისტი მხოლოდ რამდენიმეა იმ შეზღუდვებიდან, რომლებიც ხშირად ეკისრება მოთამაშეს. შემდეგ არის კლაუსტროფობია, რომელიც გიბიძგებს გაიარო ლაბირინთის მსგავსი არქიტექტურა (მაგალითად, ხელოვნების მუზეუმი, რომელიც პოლიციის განყოფილებად არის გადაკეთებული), სადაც მკვეთრმა მოსახვევმა შეიძლება პირდაპირ უხილავი თავდამსხმელის გაწვდილ ხელებში მოგახვედროს. როდესაც ჟანრის ტრადიციულ მიდგომებზე ვსაუბრობთ, შეზღუდული რესურსები თავისთავად იგულისხმება, რაც გაიძულებს ყოველ დახარჯულ ტყვიაზე დაფიქრდე; საბრძოლო მასალა, სამკურნალო ნივთები და ზოგჯერ შენახვის წერტილებიც კი სასრულია. მრავალი სხვა survival horror თამაშის მსგავსად, რომლებიც უფრო მკაცრ კლასიკოსებს მიჰყვნენ, „მე მძულს ეს ადგილი“ გაცილებით ნაკლებად ძუნწია დამატებითი საბრძოლო მასალის კუთხით. მთავარი განსხვავება ის არის, რომ შედარებით ფრთხილი დაწყების შემდეგ, სადაც დამატებითი ნივთები საზრუნავს წარმოადგენს, თამაში იწყებს უფრო მეტი გავლენის მიღებას „Don't Starve“-ის მსგავსი თამაშებიდან, ვიდრე Spencer Mansion-დან, რაც მოთამაშეს ავალებს შექმნას რესურსების მართვის უცნაურად კომპლექსური ოპერაცია დეიდის ბეღლის გვერდით. ეს უცნაური წყვილი გვთავაზობს გადარჩენის თამაშების და „Resident Evil“-ის სტილის საშინელებების ზოგიერთ სიამოვნებას, მაგრამ არ გააჩნია არცერთის თანმიმდევრულობა, რის შედეგადაც მივიღებთ სრულიად მისაღებ ნაზავს, რომელსაც აკლია მისი პარანორმალური კონტექსტის გამორჩეული თვისებები. ამავე სახელწოდების კომიქსზე მეტად თავისუფლად დაფუძნებული, „მე მძულს ეს ადგილი“ მიჰყვება ელენას, ახალგაზრდა ქალს, რომელიც მოგზაურობს თავის განწირულ ბავშვობის სახლში, რუტერფორდის რანჩოში. რა არის პრობლემა ამ ერთი შეხედვით უცნაურ ფერმასთან? ის წარმოუდგენლად დაწყევლილია, რა თქმა უნდა. როდესაც ის ბავშვი იყო, ელენას დედა გაიტაცა ჩრდილოვანმა ფიგურამ. ის ვარაუდობს, რომ ეს იყო ამ რეგიონის მფარველი ღმერთის (ან შესაძლოა დემონის), რქიანი კაცის ნამოქმედარი. ამ საიდუმლოს შეგუების უუნარო ელენა ხვდება თავის მეგობარ ლუს, რომელიც ატარებს რიტუალს, რათა დახმარება სთხოვოს რქიან კაცს; ეს პროცესი კარგად არ მიდის. ლუ უკვალოდ ქრება, და ახლა ელენას ორი მიზანი აქვს: იპოვოს მეგობარი და გაარკვიოს, რა მოუვიდა დედამისს. ამ ორი მიზნით, ელენა ძირითადად მარტო რჩება და მალე მას ექნება წვდომა ოჯახის მამულთან მიმდებარე თითქმის მთელ ტერიტორიაზე. რაც შეეხება მოთამაშეს, არ არსებობს აშკარა „მთავარი ქვესტი“, რომელიც ზუსტად გიჩვენებთ, სად უნდა წახვიდეთ გზამკვლევი ნიშნებით; ამის ნაცვლად, თქვენ მოგიწევთ მოძებნოთ და დაეხმაროთ სხვა უცნაურ პერსონაჟებს, რომლებიც საკმარისად ექსცენტრიულები არიან, რათა იცხოვრონ ამ დაწყევლილ ტყეში, მათ შორის შეიარაღებულ მღვდელსა და კულტს, რომელიც რქიან კაცს ეთაყვანება. ეს ღია სტრუქტურა გამათავისუფლებელია, რაც წინსვლას გულისხმობს, როდესაც თქვენ ამ საიდუმლოს გასახსნელად ცალკეულ დეტალებს ეჭიდებით. ზოგჯერ, ადგილობრივის დახმარების სანაცვლოდ, მხოლოდ ბუნდოვან ჭორებს მიიღებთ, მაგრამ ეს კიდევ უფრო სასიამოვნოს ხდის მომენტს, როდესაც საბოლოოდ ნამდვილ მინიშნებას წააწყდებით. თქვენი მიზნის მიღწევის გარდა, ამ ტყეებში ხეტიალი ხშირად მოვლენებით სავსეა თამაშის უდიდესი უპირატესობის წყალობით: ხმის მიზანმიმართული გამოყენება. ფოთლების შრიალი და შორეული ღრიალი ქმნის ტყის ხმოვან ლანდშაფტს, რომელიც უფრო მტრულად განწყობილია, ვიდრე ნებისმიერი მუტანტი კულტისტი, რომელთან ბრძოლაც გიწევთ. ღამის დრო განსაკუთრებით შემაშფოთებელია, ხოლო მთვარის შუქზე მოგზაურობები თითქმის ყოველთვის წყდება მოულოდნელი, აუხსნელი მოვლენებით; საყვირის ხმას გაიგებთ რამდენიმე წამით ადრე, სანამ muscle car ბუჩქებს გაარღვევს, რათა შემდეგ უკვალოდ გაქრეს. შესანიშნავი ფონის ხმების გარდა, ხმას დიდი როლი ენიჭება, როდესაც რეგიონის ნაკლებად მეგობრულ ბინადრებს შეუმჩნევლად უვლით. ამ მონსტრებს ხშირად არ აქვთ მხედველობა, რაც იმას ნიშნავს, რომ სტელსი ნაკლებად ეხება მხედველობის კონუსების მართვას და უფრო მეტად ხმამაღალი, მსხვრევადი შუშის ნატეხების თავიდან აცილებას. ამის თქმა უფრო ადვილია, ვიდრე გაკეთება; ბევრი შუშაა. თქვენ შემოეპარებით უზარმაზარ არსებებს და თუ ფრთხილად არ იქნებით და ხმაურიან საოფისე სკამს დაეჯახებით, ჯილდოდ მიიღებთ ხერხემლის გამანადგურებელ „დათვურ ჩახუტებას“. თქვენ მიერ გამოცემული ხმის რაოდენობა ვიზუალიზებულია კომიქსების სტილის ონომატოპეით, რომელიც უფრო დიდია სირბილისას და უფრო ჩუმია ჩაჯდომისას. ეს ბევრად უკეთ მუშაობს, ვიდრე სხვა მრავალ თამაშში ხელოვნურად ჩასმული ფარული სექციები, რაც საშინელებათა ფილმის დაძაბულობას მატებს, რადგან ცდილობთ არ გახდეთ განწირული მსხვერპლი, რომელიც შემთხვევით ხმაურიან ავეჯს დაეჯახა. ამ ბუნკერებში შემოპარვისას, თქვენ წააწყდებით უამრავ ნივთს, რომელთა დამატებაც ინვენტარში RPG-ის სტილის მენიუს საშუალებით შეგიძლიათ. თქვენ არ აგროვებთ მხოლოდ შემთხვევით ტყვიებს ან სამკურნალო მცენარეებს, არამედ მრავალფეროვან მასალას, რომელიც გამოიყენება შენობების ასაგებად, რაც კიდევ უფრო მეტ რესურსს გამოიმუშავებს. სწორედ აქ იწყება თამაშის ორი ნახევრის – მისი საშინელებათა ელემენტებისა და გადარჩენის გეიმპლეის – შეჯახება. მისიებსა და მიწისქვეშა ჩაყვინთვებს შორის, თქვენ დაბრუნდებით რუტერფორდის რანჩოში რესურსების მოსაგროვებლად და ავტომატიზებული ფერმების, დისტილერების, მეტალურგიული სახელოსნოების და სხვა, წარმოუდგენლად რთული სერიის ასაშენებლად. თქვენ მოტივირებული ხართ ამით დაკავდეთ, რადგან სანამ შეგიძლიათ თავიდან აიცილოთ საბრძოლო მასალის დეფიციტი სტელსზე ფოკუსირებით, საკვების მიღების თავიდან აცილება შეუძლებელია. თქვენი „დანაყრების“ მაჩვენებელი დაიკლებს, და თუ ეს ზოლი დაცარიელდება, საბოლოოდ