იოზეფ გებელსმა, ნაცისტური რაიხის პროპაგანდის მინისტრმა, იცოდა, რომ გართობა პროპაგანდაზე უფრო ეფექტური იყო. „იმ მომენტში, როცა პროპაგანდა აღიარებულია, ის არაეფექტური ხდება“, — თქვა გებელსმა 1937 წელს წარმოთქმულ სიტყვაში. „თუმცა, იმ მომენტში, როდესაც პროპაგანდა, გზავნილი, მიდრეკილება თუ დამოკიდებულება, როგორც ასეთი, უკანა პლანზე რჩება და ადამიანებს მხოლოდ სიუჟეტის, მოქმედების ან გვერდითი ეფექტის სახით ეჩვენება, მაშინ ისინი ყველა ასპექტში ეფექტური ხდებიან.“ მაგრამ გართობის საშუალებით გზავნილების გადაცემა მაცდურია. ის ყურადღების გადამტანია, ნაკლებად აშკარა და უფრო მისაღები, დამალული ყოველდღიურობაში. კარგი გართობა არის შაქრის ის კოვზი, რომელიც ფაშიზმის გადაყლაპვაში გვეხმარება. საბედნიეროდ, „მელანია“ არც ისე კარგია. თუმცა, თუ საკმარის სიმტკიცეს გამოიჩენთ, რომ „მელანიას“ უყუროთ, როგორც კი დოკუმენტური ფილმი გარდაუვლად გამოჩნდება Prime Video-ზე, ბევრს შეიტყობთ იმის შესახებ, თუ როგორ იყენებს ამერიკული ფაშიზმი კინოს. კოფეინის გარეშე მაიკლ ბეის იმიტაციების მთავარი მწარმოებელი, ბრეტ რატნერი (შერცხვენილი რეჟისორი და ტრამპის ოჯახის მეგობარი), ცდილობს გამოიყენოს უმარტივესი თხრობის გრამატიკა თავისი გაუთავებელი პოლიტიკური წინადადების დასაწერად. მელანია ტრამპი გმირის მოგზაურობის კონტექსტშია მოქცეული და მოძრაობითაა გარემოცული, როცა ის ამერიკის ისტორიის სცენებში გაივლის. პოლიტიკა უკანა პლანზე იშლება, ისევე როგორც ევგენიკა რატნერის ფილმში „იქს-ადამიანები: უკანასკნელი ბრძოლა“. ამერიკელის განმარტება რატნერის „პიკის საათი 3“-ის ფრანგ ტაქსის მძღოლს ემსგავსება, რომელიც Starbucks-ისა და სისხლის წყურვილის ერთგულებას იფიცებს. ამერიკელობა არ არის მოქალაქეობის მდგომარეობა; ეს არის აზროვნების მდგომარეობა. თუმცა, რატნერი უგულებელყოფს წითელკანიანი, ოთხივე კვადრატის აუდიტორიაზე გათვლილი კინოს სხვა გადამწყვეტ ელემენტებს, როგორიცაა მიზეზ-შედეგობრივ კავშირზე აგებული სიუჟეტი, რომელიც მოწონებად პროტაგონისტზეა ორიენტირებული. „მელანიას“ უნიკალურად თვალსაჩინო წარუმატებლობის დაკვირვება ცხადყოფს ამჟამინდელი ადმინისტრაციის აშკარა მცდელობას, გამოიყენოს ამერიკული სამოქმედო კინემატოგრაფიის ელემენტები, როგორც მაკორექტირებელი ჩარჩო იმისათვის, თუ როგორ სურს მას საზოგადოების თვალში გამოჩენა. „მელანია“ იწყება რატნერის 2014 წლის „ჰერკულესის“ მსგავსად, კამერის ჩქარი მოძრაობით და ხმოვანი თხრობით, რომელიც გვეუბნება, რომ რასაც ვნახავთ, საუბრის მიღმა არსებული სიმართლეა. დონალდ ტრამპის მეორე ინაუგურაციამდე 20 დღის ყურებისას, მაყურებელი (სავარაუდოდ) „ნამდვილ მელანიას“ იხილავს. მისი გმირული მოგზაურობა არის კანაპეების ოდისეა და შეხვედრები მჟავე სახის ლიბერალებთან, როდესაც ის თავის დიდებულ დაბრუნებას ახორციელებს სახლში. იმის განცდის შესაქმნელად, რომ ჩვენ ვუყურებთ მაღალქუსლიან იმპერატრიცას, რომელიც ძალაუფლების კარებს აღებს, რატნერი მუდმივად მოძრაობაში ამყოფებს კამერას. ნებისმიერი ჭეშმარიტი ამერიკელი იმპერიალისტის მსგავსად, მას უყვარს დრონები; დრონები, რომლებიც ფართო სივრცეებზე დაფრინავენ ან მოტოკორტეჟების გარშემო და შიგნით მოძრაობენ. ეს გვახსენებს, რომ თანამედროვე სამოქმედო ფილმების ესთეტიკა კომერციული რეჟისორების ტალღიდან გაიზარდა, რომლებიც პროდუქტების გაყიდვას ცდილობდნენ. რატნერი აქ იგივეს ცდილობს, „ამერიკის ევა ბრონზერის“ გაყიდვას. ეს სპონსორული სიპრიალე ხელს უწყობს პოლიტიკის თანამედროვე „ესთეტიზაციას“ — იდეას, რომელიც ნაცისტური რეჟიმის დროს გაჩნდა, როდესაც სანახაობრივი ელემენტების შეყვანა ფაშისტ ლიდერს ან იდეას მართებულს ან ღვთაებრივად ხელშეუხებელს ხდიდა. და „მელანია“ არის მაღალხარისხოვანი, პრიალა „აჩვენე და მოყევი“ ტიპის სანახაობა. რატნერს უყვარს სიჩქარე და მოძრაობა, ის ცდილობს აეროპორტში ყველაზე ჩვეულებრივი მოგზაურობაც კი გადაუდებლად წარმოაჩინოს. მელანია შესაძლოა უბრალოდ ლიფტისკენ მიდიოდეს, მაგრამ კამერა მას ისე მიყვება, თითქოს ის საიდუმლო ლაბორატორიისკენ მიემართება. მუდმივ მოძრაობაში ყოფნის ილუზიის შექმნით, „მელანია“ მნიშვნელოვნების შთაბეჭდილებას ტოვებს, ამავდროულად არაეფექტურობას ფარავს, ისევე როგორც ხმამაღალი საჯარო გამოსვლები ცდილობენ გააყრუონ სტაგნაციური ეკონომიკა და ჩიხში შესული მთავრობა. მაგრამ თუ რატნერსა და ქალბატონ ტრამპს სურდათ ამაღელვებელი ბიოგრაფიის შექმნა, „მელანიას“ რამდენიმე ძირითადი ელემენტი აკლია. საუკეთესო სამოქმედო ფილმები, შესაძლოა ზოგადად საუკეთესო ფილმები, დომინოს მსგავსი ლოგიკით ვითარდება. მაგრამ „მელანია“ უბრალოდ არსებობს, მიჰყვება დახვეწილ სოციალურ კალენდარს, რომელიც არადინამიურად მიქრის გარდაუვალი ინაუგურაციისკენ. „მელანიას“ მიმზიდველობა არ არის ის, რასაც ინსაიდერული წვდომა გამოავლენს, არამედ ის, რომ ეს წვდომა საერთოდ არსებობს. და არავინ არის ამ პრივილეგიით ისე აღფრთოვანებული, როგორც რატნერი, რომელიც მოუთმენლად და ხალისით იჩენს თავს საკუთარ დოკუმენტურ ფილმში. ის უფრო თვალსაჩინო ფიგურაა, ვიდრე ამერიკელი საზოგადოება, და უფრო მეტად გამამჟღავნებელი პერსონაჟი, ვიდრე მისი თემა. რამდენიმე ხმოვანი კომენტარის გარდა, იუგოსლავიიდან ჩამოსული პატარა ემიგრანტი გოგონას შესახებ გულთბილ კონკიას ზღაპარში მცირე არსი თუ მოიძებნება. როდესაც მელანია თავისი თეთრი გეების ბოროტმოქმედ თანხმლებ პირებთან მოდაზე არ საუბრობს, ის ბუნდოვანი პოეტიკით გვიხატავს ტრადიციული ოჯახური ღირებულებების შესახებ – ეს ყველაფერი საათის გარშემო მუშაობის ფონზე, არასოდეს დიდხანს არ იმყოფება თავის ოჯახთან ერთად ერთ ოთახში. ის საუბრობს თავის როლზე, როგორც მხარდამჭერი დედა, თუმცა მისი ვაჟი ბარონი დოკუმენტურ ფილმში არ ჩანს. პერსონაჟის ასეთი უგულებელყოფა რატნერის ყველაზე დიდი შეცდომაა. ფაშიზმის მეინსტრიმულ შაბლონში შემოპარვა მოითხოვს მიმზიდველ, ქარიზმატულ ფიგურას, რომლის მსხვერპლი და მოწყვლადობა მას ლიდერობის ღირსად აქცევს. მაგრამ მელანიას უსიამოვნო ადამიანად არ წარმოჩენის მცდელობაში, რეჟისორს დაავიწყდა მისი მიმზიდველად ან თუნდაც ცნობად ადამიანად წარმოჩენა.