თუ მელისა მაკკარტის კარიერაზე რაიმეს თქმა შეიძლება, ეს ისაა, რომ ის არასდროს ყოფილა პროგნოზირებადი. ის ისეთი შემსრულებელია, რომელსაც შეუძლია სცენა წმინდა კომედიური ძალით გაანადგუროს – და შემდეგ ჩუმად გატკინოს გული მომდევნო პროექტში. დიახ, მისი ფილმოგრაფია შესაძლოა არათანაბარი იყოს (კარგი, ზოგჯერ ველურად არათანაბარიც), მაგრამ მისი ნიჭი? ამაზე კამათი არასდროს ყოფილა. მან პირველად მოხიბლა აუდიტორია თავისი საყვარელი ბუნებით აღიარებულ სატელევიზიო შოუებში, როგორიცაა „გილმორის გოგონები“ (Gilmore Girls) და „მაიკი და მოლი“ (Mike & Molly). ამ წარმატებებმა მხოლოდ უფრო ფეთქებადი გახადა მისი ნახტომი კინოს სამყაროში. ჰოლივუდში ახლა უკვე გავლენიანი, ის გახდა ერთ-ერთი ყველაზე მოთხოვნადი მთავარი მსახიობი ბოლო ისტორიაში, განსაკუთრებით მის საყვარელ კომედიის ჟანრში. და ზოგჯერ ეს შესანიშნავად მუშაობდა. სხვა დროს... არც ისე კარგად. ყოველ მკვეთრ, კარგად აგებულ კომედიაზე, თითქოს არსებობდა მეორე, რომელიც ზედმეტად ეყრდნობოდა იმპროვიზაციას, ზედმეტად შორს მიდიოდა ხუმრობებში, ან თუნდაც ხმაურს ჭკუაში ურევდა. ზოგიერთი ფილმი დაუწერელი ჩანდა, ზოგი კი ვერ ახერხებდა მისი ძლიერი მხარეების გამოყენებას. შედეგი არის რეზიუმე, რომელიც მიდის შთამაგონებელსა და დამაბნეველს შორის. მაგრამ საქმე ამაშია: მაშინაც კი, როცა მასალა კოჭლობს, მაკკარტი იშვიათად აკეთებს ამას. ის უშიშარია. ის მთლიანად ერთვება. და როდესაც მას სწორ სცენართან და სწორ შემოქმედებით გუნდთან აწყვილებენ, ის რაღაც ელექტრონულს გვაწვდის. ამის პატივსაცემად, ეს არის სამი ფილმი, რომელიც სრულად ასახავს მის შესაძლებლობებს და გვახსენებს, რომ როდესაც ყველაფერი ერთმანეთს ერწყმის, ის არა მხოლოდ გასართობია. ის ნამდვილი ვარსკვლავია. რეალურ ამბავზე დაფუძნებული, ერთ დროს წარმატებული ბიოგრაფი ლი ისრაელი (მაკკარტი) 1990-იანი წლების ნიუ-იორკში გაკოტრებული, გამწარებული და ლიტერატურული სამყაროდან გარიცხული აღმოჩნდება. ფულისა და აქტუალობის სასოწარკვეთილი, ის იწყებს გარდაცვლილი ლიტერატურული ხატების წერილების გაყალბებას, მათ კოლექციონერებზე ყიდვას, რომლებიც ზედმეტად მოუთმენლად სჯერათ, რომ მათ რაღაც ავთენტური შეიძინეს. თავის სასიამოვნოდ ქაოტურ სასმელის მეგობართან, ჯეკ ჰოკთან (რიჩარდ ე. გრანტი) ერთად, ლი უფრო ღრმად ეშვება მოტყუებაში — მაშინაც კი, თუ ეს მას უფრო მეტ იზოლაციაში აქცევს. რაც „შეგიძლიათ ოდესმე მაპატიოთ?“ (Can You Ever Forgive Me?) ასეთ გამოცხადებად აქცევს, არის ის, თუ რამდენად სრულად აკალიბრებს ის ჩვენს მოლოდინებს მაკკარტისგან. გაქრა გაძლიერებული ფიზიკური კომიკოსი. არ არის სიცილისთვის კლოუნობა, არ არის გადაჭარბებული ფიზიკურობა, არც სცენის მომპარავი გამბედაობა. ამის ნაცვლად, აუდიტორიას წარედგინება დრამატული მხარე, სადაც ის განასახიერებს ეკლიან, თავდაცვით, ღრმად მარტოხელა ქალს, რომელიც თავის ჭკუას იარაღად იყენებს, სანამ ვინმე პირველად დააზარალებს. მაკკარტი ლის დიდ თავშეკავებასა და სიზუსტეს ანიჭებს, დუმილს აძლევს გაჭიმვის საშუალებას და სიმწარეს - დუღილის. მაშინაც კი, როდესაც იუმორი არის, ის მშრალი და მწარეა, რომელიც არ წარმოიშობა პანჩლაინებიდან, არამედ პერსონაჟიდან. საბოლოო ჯამში, ლი არასასიამოვნოა და მაკკარტი არ ერიდება ამის ჩვენებას, რადგან ის არასდროს არბილებს თავის მკვეთრ მხარეებს და არ ეძებს მარტივ გამოსყიდვას. ეს არის კარიერის საუკეთესო შესრულება — მკვეთრი, სევდიანი და მოულოდნელად ნაზი — რომელმაც მას ოსკარის ნომინაცია მოუტანა საუკეთესო მსახიობი ქალის კატეგორიაში. მხოლოდ ამ ერთ როლში, მაკკარტი გაგრძნობინებთ მის ტკივილს სარკაზმის მიღმა და ეს იმის მტკიცებულებაა, რომ მისი ნიჭი ყოველთვის სლაპსტიკური ხუმრობების მიღმა ვრცელდებოდა. ფილმში „მეჯვარეები“ (Bridesmaids), მაკკარტი ასრულებს მეგან პრაისის როლს — მომავალი სიძის აგრესიულად თავდაჯერებულ, მარშმელოუს მოყვარულ, უკომპრომისოდ უცნაურ რძალს. ფილმი მოგვითხრობს ენის (კრისტენ უიგი) გაუარესებულ მდგომარეობაზე, როდესაც ის ცდილობს იყოს საუკეთესო მეჯვარე თავისი საუკეთესო მეგობრის, ლილიანისთვის (მაია რუდოლფი), მაგრამ ყოველ ჯერზე, როცა მეგანი ოთახში შედის, ის მას საუკეთესო შესაძლო გზით იპყრობს. მიუხედავად იმისა, აგრესიულად ეფლირტავება ის საჰაერო მარშალთან თუ არასასურველ ცხოვრებისეულ რჩევებს საშინელი ინტენსივობით აძლევს, მეგანი ქაოსის განსახიერებაა. და მაინც, რაც ამ შესრულებას ასე ლეგენდარულს ხდის, მხოლოდ ფიზიკური კომედია არ არის (თუმცა თვითმფრინავის სცენა მარტო იმსახურებს თავის ადგილს კინემატოგრაფიულ დიდების დარბაზში). ეს არის სრული თავდადება. მაკკარტი უარს ამბობს მეგანის ხუმრობის ობიექტად ქცევაზე. დიახ, ის შეიძლება ცოტა ხმაურიანი იყოს, მაგრამ მაკკარტი მას სრული გულწრფელობით თამაშობს — რადგან მეგანს სრულად სჯერა საკუთარი მიმზიდველობის, ინტელექტისა და ემოციური სიღრმის. ირონიის ეს ნაკლებობა უცნაურად გამაძლიერებელი ხდება და არა დამამცირებელი. ფემინისტური კინემატოგრაფიის გამარჯვება, თუ შეიძლება ასე ითქვას. უფრო ფართო კულტურულ კონტექსტში, „მეჯვარეები“ იყო სეისმური ცვლილება ქალის მიერ წარმართული სტუდიური კომედიებისთვის. მან დაამტკიცა, რომ ქალები შეიძლება იყვნენ არეულები, უხეშები, აღმაშფოთებლები და კომერციულად წარმატებულები. და ამის დიდი ნაწილი შეიძლება მიეწეროს მაკკარტის ოსკარზე ნომინირებულ შესრულებას, რადგან მან გააფართოვა, თუ როგორ შეიძლება გამოიყურებოდეს ქალი კომიკური არქეტიპები. ის არის თამამი, უშიშარი და უცნაური ყველა სწორი გზით — ისეთი შესრულება, რომელიც სამუდამოდ ცვლის თანამედროვე კომედიურ ლანდშაფტს. გასაკვირი არ არის, რომ ამან იგი თაობის ერთჯერად კომედიურ ძალად აქცია. „მეჯვარეები“ საბოლოო ჯამში, ყველა დროის ერთ-ერთი საუკეთესო კომედიური ფილმია. ჯაშუშობის სამყაროში შესვლისას, მაკკარტი აოცებს სუზან კუპერის როლში, CIA-ს ოფისის თანამშრომელ ანალიტიკოსად, რომელიც დღეებს ატარებს დახვეწილი საველე აგენტ ბრედლი ფაინის (ჯუდ ლოუ) საშიში მისიების მართვაში ყურსასმენის საშუალებით. მაგრამ როდესაც ფაინი კომპრომეტირდება, სუზანი მოხალისეობს, რომ თავად წავიდეს საიდუმლო დავალებაზე — მხოლოდ იმისთვის, რომ დაეკისროს ყველაზე არასტანდარტული და სახიფათო გამოწვევები.