თუკი რამე არასოდეს ყოფილა მელისა მაკკარტის კარიერა, ეს არაპროგნოზირებადობაა. ის ისეთი მსახიობია, რომელსაც შეუძლია სცენის სუფთა კომედიური ძალით დომინირება — და შემდეგ, მომდევნო პროექტში, ჩუმად გულის გატეხვა. მართალია, მისი ფილმოგრაფია შესაძლოა არათანაბარი იყოს (კარგი, ზოგჯერ ველურად არათანაბარიც კი), მაგრამ მისი ნიჭი? ეს არასოდეს ყოფილა სადავო. მან პირველად მოხიბლა აუდიტორია თავისი საყვარელი ბუნებით ისეთ აღიარებულ სატელევიზიო შოუებში, როგორიცაა „გილმორის გოგოები“ და „მაიკი და მოლი“. ამ წარმატებებმა კინოს სამყაროში მისი ნახტომი კიდევ უფრო ფეთქებადი გახადა. ჰოლივუდში დიდი პოპულარობით სარგებლობს და ის ბოლო დროს ერთ-ერთი ყველაზე მოთხოვნადი წამყვანი მსახიობი გახდა, განსაკუთრებით მის საყვარელ კომედიურ ჟანრში. ზოგჯერ მშვენივრად გამოსდიოდა. სხვა დროს... არც ისე კარგად. ყოველ მკვეთრ, კარგად აგებულ კომედიაზე, თითქოს არსებობდა სხვა, რომელიც ზედმეტად ეყრდნობოდა იმპროვიზაციას, ზედმეტად შორს მიდიოდა ხუმრობებით, ან ხმაურს ჭკუაში ურევდა. ზოგი ფილმი ნაკლებად დაწერილი ჩანდა, ზოგი კი მისი ძლიერი მხარეების სრულად გამოყენებას ვერ ახერხებდა. შედეგი არის რეზიუმე, რომელიც შთამაგონებელსა და დამაბნეველს შორის ლავირებს. მაგრამ საქმე ის არის: მაშინაც კი, როდესაც მასალა კოჭლობს, მაკკარტი იშვიათად უშვებს შეცდომას. ის უშიშარია. ის მთლიანად ერთვება. და როდესაც მას შესაფერისი სცენარი და სწორი შემოქმედებითი ჯგუფი ჰყავს, ის რაღაც განსაცვიფრებელს გვაწვდის. ამ ყოველივეს პატივსაცემად, წარმოგიდგენთ სამ ფილმს, რომლებიც მის სრულ მასშტაბს ასახავს, გვახსენებს, რომ როდესაც ყველაფერი იდეალურად ემთხვევა, ის არა მხოლოდ გასართობია. ის ნამდვილი ვარსკვლავია. **„ოდესმე შეძლებ მაპატიო?“ (Can You Ever Forgive Me)** რეალურ ამბავზე დაფუძნებული, ოდესღაც წარმატებული ბიოგრაფი ლი ისრაელი (მაკკარტი) 1990-იანი წლების ნიუ-იორკში გაკოტრებული, გაბოროტებული და ლიტერატურული სამყაროდან გარიცხული აღმოჩნდება. ფულისა და აქტუალურობის სასოწარკვეთილი, ის იწყებს გარდაცვლილი ლიტერატურული ხატების წერილების გაყალბებას, ყიდის მათ კოლექციონერებზე, რომლებიც ზედმეტად სურთ დაიჯერონ, რომ რაღაც ავთენტური შეიძინეს. თავის საოცრად ქაოტურ სასმელის მეგობართან, ჯეკ ჰოკთან (რიჩარდ ე. გრანტი) ერთად, ლი უფრო ღრმად ეხვევა მოტყუებაში — მაშინაც კი, თუ ეს მას კიდევ უფრო იზოლაციაში აქცევს. რაც „ოდესმე შეძლებ მაპატიო?“ ასეთ გამორჩეულს ხდის, არის ის, თუ რამდენად სრულად ცვლის ის იმას, რასაც მაკკარტისგან ველოდებით. აღარ არის გადაჭარბებული ფიზიკური კომედიანტი. არ არის სიცილისთვის კლოუნობა, არ არის გაზვიადებული ფიზიკურობა, არც სცენის მომპარავი სიმამაცე. ამის ნაცვლად, აუდიტორიას უჩვენებენ დრამატულ მხარეს, სადაც ის ასახავს ეკლიან, თავდაცვით, ღრმად მარტოხელა ქალს, რომელიც თავის ჭკუას იარაღად იყენებს, სანამ ვინმე პირველს დააზიანებს. მაკკარტი ლის დიდ თავშეკავებასა და სიზუსტეს ანიჭებს, დუმილის გაჭიმვისა და სიმწარის დუღილის საშუალებას აძლევს. მაშინაც კი, როდესაც იუმორია, ის მშრალი და მწარეა, რომელიც არ გამომდინარეობს ხუმრობებიდან, არამედ პერსონაჟიდან. საბოლოო ჯამში, ლი არასიმპათიური პერსონაჟია, და მაკკარტის არ ეშინია ამის ჩვენება, რადგან ის არასოდეს არბილებს თავის მკვეთრ ხასიათს და არ ეძებს მარტივ გამოსყიდვას. ეს მისი კარიერის საუკეთესო შესრულებაა — მკვეთრი, სევდიანი და მოულოდნელად ნაზი — რომელმაც ოსკარზე საუკეთესო მსახიობი ქალის ნომინაცია მოუტანა. მხოლოდ ამ ერთ როლში, მაკკარტი გაგრძნობინებთ მის ტკივილს სარკაზმის მიღმა, და ეს არის იმის მტკიცებულება, რომ მისი ნიჭი ყოველთვის სცდებოდა ფიზიკურ კომედიას. **„მეჯვარეები“ (Bridesmaids)** „მეჯვარეებში“ მაკკარტი ასრულებს მეგან პრაისის როლს — აგრესიულად თავდაჯერებული, მარშმელოუს მოყვარული, უკომპრომისოდ უცნაური მომავალი სიძის რძალი. ფილმი ფოკუსირებულია ენის (კრისტენ ვიგი) პრობლემებზე, როდესაც ის ცდილობს იყოს საუკეთესო მეჯვარე თავისი საუკეთესო მეგობრისთვის, ლილიანისთვის (მაია რუდოლფი), მაგრამ ყოველ ჯერზე, როცა მეგანი ოთახში შედის, ის საუკეთესო შესაძლო გზით იპყრობს მას. მიუხედავად იმისა, აგრესიულად ეფლირტავება ის ბორტგამცილებელს თუ არასასურველ ცხოვრებისეულ რჩევებს საშინელი ინტენსივობით აძლევს, მეგანი განსახიერებული ქაოსია. და მაინც, რაც ამ შესრულებას ასე ლეგენდარულს ხდის, მხოლოდ ფიზიკური კომედია არ არის (თუმცა თვითმფრინავის სცენა ცალკე იმსახურებს თავის ადგილს კინემატოგრაფიის დიდების დარბაზში). ეს არის აბსოლუტური ერთგულება. მაკკარტი უარს ამბობს მეგანის ხუმრობის ობიექტად ქცევაზე. დიახ, ის შეიძლება ცოტა ხმაურიანი იყოს, მაგრამ მაკკარტი მას სრული გულწრფელობით თამაშობს — რადგან მეგანი სრულად დარწმუნებულია საკუთარ მაგნეტიზმში, ინტელექტსა და ემოციურ სიღრმეში. ირონიის ეს ნაკლებობა უცნაურად გამაძლიერებელი ხდება, ვიდრე დამამცირებელი. ფემინისტური კინემატოგრაფიის გამარჯვება, თუ შეიძლება ასე ითქვას. უფრო ფართო კულტურულ კონტექსტში, „მეჯვარეები“ იყო სეისმური ცვლილება ქალთა მიერ წამყვანი სტუდიური კომედიებისთვის. მან დაამტკიცა, რომ ქალები შეიძლება იყვნენ ქაოტური, უხეში, აღმაშფოთებელი და კომერციულად წარმატებული. და ამის დიდი ნაწილი შეიძლება მიეწეროს მაკკარტის ოსკარზე ნომინირებულ შესრულებას, რადგან მან გააფართოვა ქალი კომიკური არქეტიპების სახე. ეს არის თამამი, უშიშარი და უცნაური ყველა სწორი გზით — ისეთი შესრულება, რომელიც სამუდამოდ ცვლის თანამედროვე კომედიურ ლანდშაფტს. გასაკვირი არ არის, რომ ამან იგი თაობის ერთ-ერთ უნიკალურ კომედიურ ძალად აქცია. „მეჯვარეები“ საბოლოოდ, ყველა დროის ერთ-ერთი საუკეთესო კომედიური ფილმია. **„ჯაშუში“ (Spy)** ჯაშუშობის სამყაროში შესვლისას, მაკკარტი აოცებს სუზან კუპერის როლში, CIA-ს ოფისში მომუშავე ანალიტიკოსი, რომელიც თავის დღეებს საშიში მისიების განხორციელებაში ეხმარება ელეგანტურ აგენტს, ბრედლი ფაინს (ჯუდ ლოუ) ყურსასმენის საშუალებით. მაგრამ როდესაც ფაინი კომპრომეტირდება, სუზანი ნებაყოფლობით მიდის ფარულად — მხოლოდ იმისთვის, რომ დაეკისროს ყველაზე