სატელევიზიო სამყაროში „მეორე სეზონის“ ხსენება ტყუილად არ იწვევს ხშირად შიშსა და დაძაბულობას. უფრო მკაცრი ვადებისა და გაზრდილი მოლოდინების პირობებში, სცენარისტები, რომლებსაც საკმარისი დრო და სივრცე ჰქონდათ სადებიუტო სეზონების დასახვეწად, უეცრად წნეხის ქვეშ ექცევიან, რათა ბევრად უკეთესი რამ, გაცილებით სწრაფად წარმოადგინონ. თავისი არსით, მეორე სეზონები ნარატიულ ჩიხსაც წარმოადგენს. თუ პირველ სეზონში ყველა მთავარ სიუჟეტურ ხაზსა და პერსონაჟის განვითარებას დაასრულებთ, გაგიჭირდებათ საინტერესო ახალი მიმართულებების პოვნა გაგრძელებისთვის. პირიქით, თუ პირველ სეზონს ფრთხილად გამოიყენებთ მრავალი საინტერესო საიდუმლოს შესაქმნელად, მეორე სეზონს დააკისრებთ ტვირთს, რომ ყველაფერი ისე დაასრულოს, რომ მაყურებელი კმაყოფილი დარჩეს. ამგვარი ხაფანგის მსხვერპლი ხდება ყველაზე ამაღელვებელი შოუებიც კი, რომელთა მეორე სეზონებსაც ყველაზე დიდი მოლოდინით ელოდებიან, და 2010-იანი წლების მაღალპროფილურ სამეცნიერო-ფანტასტიკურ სერიალს ეს კარგად მოეხსენა. ბლოკბასტერული ფილმის ღირსი სამსახიობო შემადგენლობით, მიმზიდველი ესთეტიკით, რომელიც ველური დასავლეთისა და მომავლის ელემენტებს აერთიანებდა, და უზარმაზარი პერსპექტივით, „ვესტუორლდი“ 2016 წლის ყველაზე განხილვადი შოუ იყო. გარკვეულწილად გასაკვირი იყო, რომ „ვესტუორლდის“ პირველმა სეზონმა ეს მოლოდინები გაამართლა. ენტონი ჰოპკინსის, ევან რეიჩელ ვუდის და ედ ჰარისის შესანიშნავი შესრულებით განმტკიცებულმა „ვესტუორლდმა“ სვლა სტილითა და შინაარსით დაიწყო. უზადო ვესტერნული პეიზაჟი, რომელიც პოეტურად ეწინააღმდეგებოდა კლინიკურ ლაბორატორიებს კულისებში, ანდროიდების მიერ წარმოთქმული, ერთი შეხედვით უწყინარი უაზრობები, თანამედროვე ჰიტები, რეგტაიმის საფორტეპიანო მელოდიებად ქცეული – „ვესტუორლდში“ ყველაფერს ღრმა მნიშვნელობა ჰქონდა (ან ყოველ შემთხვევაში ასე ჩანდა). ეს იყო სეზონი, რომელიც შექმნილი იყო თეორიების ინსპირაციისთვის, რთული კითხვების დასასმელად და მრავალი მოულოდნელი სიუჟეტური შემობრუნებისთვის. ამბავი მართლაც გენიალური იყო თავისი ორმაგი ქრონოლოგიით, დამალული ჰოსტებითა და ჩაფლული საიდუმლოებებით. „ვესტუორლდის“ პირველი 10 ეპიზოდი რთული იყო, ეჭვგარეშეა, მაგრამ მისი გაგება შეეძლო ყველას, ვინც მზად იყო ჩასძირვოდა მის სამყაროს. ამას არაფერი ეშველებოდა, „ვესტუორლდს“ ზრუნვის ღირსი პერსონაჟები რომ არ შეექმნა, მაგრამ ეს ასპექტიც დაკმაყოფილდა. ადამიანი იქნებოდა თუ ჰოსტი, „ვესტუორლდის“ მაცხოვრებელთა უმეტესობა იდუმალ მორალურ ნაცრისფერ ზონაში იმყოფებოდა, სადაც მათი მოტივები არასდროს იყო ბოლომდე ნათელი – ფორდი, დოლორესი, შავებში გამოწყობილი კაცი და ა.შ. მაგრამ ისეთმა პერსონაჟებმა, როგორებიც იყვნენ ჯეიმს მარსდენის ტედი, ტენდივე ნიუტონის მეივი და ჯეფრი რაიტის ბერნარდი, „ვესტუორლდს“ ნამდვილი პროტაგონისტები შესძინეს, ვისთვისაც შეგეძლო გეგულშემატკივრა, მექანიკურ სიგიჟეს აზრი შესძინეს. შესაძლოა, იმ დროს სამყარო ასე არ ფიქრობდა, მაგრამ „ვესტუორლდის“ პირველი სეზონის საიდუმლოებები შედარებით მარტივი იყო. მათგან ყველაზე დიდი, ლაბირინთი, არნოლდის გზა აღმოჩნდა, რომლითაც ჰოსტებს სრული ცნობიერების მიღწევის საშუალება ეძლეოდათ. ქრონოლოგიის მთავარი ხრიკი ის იყო, რომ ჯიმი სიმფსონი ედ ჰარისის პერსონაჟის ახალგაზრდა ვერსიას თამაშობდა, რითაც სეზონის მოვლენები ორად იყოფოდა. ჯერჯერობით ყველაფერი კარგად მიდიოდა. „ვესტუორლდის“ მეორე სეზონმა მასშტაბები გაზარდა, მაგრამ შედეგად ნარატივზე კონტროლი დაკარგა. საიდუმლოებები საიდუმლოებებზე ეწყობოდა, და მეორე სეზონში ბუნდოვნად ჟღერადმა აუხსნელმა სახელებმა პრობლემა ნათლად გამოკვეთა: სამჭედლო, კარი, ამაღლებული, მიღმა ხეობა... გარკვეულ მომენტში ისეთი შეგრძნება გაჩნდა, რომ „ვესტუორლდი“ გაუგებარი იყო, უბრალოდ გაუგებრობის გამო. უმარტივესი დეტალიც კი უახლეს საიდუმლო ყუთად უნდა ქცეულიყო. ეს ფილოსოფია „ვესტუორლდის“ მეორე სეზონის ქრონოლოგიაშიც გაგრძელდა. ისევ და ისევ, თუ პირველი სეზონის გაყოფილი ნარატივი გამოწვევას წარმოადგენდა, მეორე სეზონის მრავალი ქრონოლოგია თითქმის განზრახ ბუნდოვანი ჩანდა. ალბათ ბევრის მთქმელია ის ფაქტი, რომ ერთხელ შოურანერმა ჯონათან ნოლანმა ახსენა, რომ „ვესტუორლდის“ მეორე სეზონში ერთ-ერთი მოულოდნელი სიუჟეტური შემობრუნება შეცვალეს მას შემდეგ, რაც Reddit-ის ერთ-ერთმა ფანმა სწორი თეორია გამოაქვეყნა. ასეთი დრასტიკული ზომების მიღება იმაზე მიუთითებს, რომ „ვესტუორლდი“ დამნაშავე იყო გასაკვირი ელემენტის დაყენებაში ეფექტურ თხრობაზე მაღლა, და ეს დასრულებულ პროდუქტშიც აისახა. „ვესტუორლდის“ მეორე სეზონის „ჯერ საიდუმლო, მერე ყველაფერი“ მიდგომის კიდევ ერთ მაგალითად შეიძლება დასახელდეს მეორე სეზონის ბოლო სცენა, სადაც ედ ჰარისის „შავებში გამოწყობილი კაცი“ ვესტუორლდის ქვეშ არსებულ ლაბორატორიაში ერთგულების ტესტს გადიოდა. მიუხედავად იმისა, რომ სერიალი კიდევ ორი სეზონის განმავლობაში გადიოდა, ამ სცენას არასდროს მიუღია სათანადო ახსნა და ახლა ის ისეთ დეტალად გამოიყურება, რომელიც მხოლოდ შთაბეჭდილების მოსახდენად იყო დამატებული, ყოველგვარი მკაფიო მიზნისა და მიმართულების გარეშე. „ვესტუორლდმა“ მესამე სეზონი გარკვეული სადავო საკითხების მოსაგვარებლად გამოიყენა. მთავარი პარკის მიღმა გასვლამ და აარონ პოლის კალების შემოყვანამ სერიალს სარგებელი მოუტანა. მიუხედავად იმისა, რომ ნარატივი კვლავ ეშმაკურად რთული იყო, ყოველ შემთხვევაში ისეთი შეგრძნება გაჩნდა, თითქოს „ვესტუორლდს“ თანმიმდევრული გზა ჰქონდა არჩეული და აღარ ცდილობდა ყოფილიყო ამოუცნობი. და ბოლოს, მაყურებელი იწყებდა საერთო სურათის დანახვას ჰოსტების, ადამიანებისა და მათი მომავლის შესახებ. ამავე დროს, „ვესტუორლდიდან“ „ფიუჩერვორლდზე“ გადასვლა უხეში ცვლილება იყო, რომელმაც მაყურებელი გონებრივად დამღლელი მეორე სეზონის შემდეგ დიდად არ გაახარა. მეოთხე სეზონი იმავე მიმართულებით გაგრძელდა, და ალბათ, 2016 წლის შემდეგ შოუს საუკეთესო ნაწილად იქცა, რადგან ის გარდაუვალი აპოკალიფსური შედეგისკენ მიდიოდა, მაგრამ მაშინ უკვე გვიანი იყო. „ვესტუორლდის“, როგორც აუცილებლად სანახავი სერიალის, სტატუსი გაქრა, რამაც საბოლოოდ, რამდენიმე სეზონის შემდეგ, მისი ნაადრევი გაუქმება გამოიწვია.