მეტალის ლეგენდების ჩავარდნები: ალბომები, რომლებიც არ უნდა შექმნილიყო

ხშირად არ ითქმის, მაგრამ მუსიკის უდიდესი არტისტებიც კი ადამიანები არიან. მათ შეუძლიათ ბრწყინვალება, ინოვაცია და ისეთი მომენტები, რომლებიც მთელ ჟანრებს განსაზღვრავენ, მაგრამ ასევე შეუძლიათ შეცდომები დაუშვან. ნებისმიერი ჯგუფისგან ათწლეულების განმავლობაში სრულყოფილების შენარჩუნების მოლოდინი არარეალურია, რაც არ უნდა ლეგენდარული იყოს მათი სტატუსი. განსაკუთრებით მძიმე მეტალს აქვს ხანგრძლივი მეხსიერება. Black Sabbath-ის სადებიუტო ალბომის შემზარავი გახსნის ნოტებიდან მოყოლებული – რომელიც ხშირად ჟანრის დაბადებად ითვლება – მეტალმა თითქმის ექვსი ათწლეული გაატარა ევოლუციაში, დაყოფაში და ექსტრემებისკენ სწრაფვაში. ამ გზაზე მან მილიონობით გულშემატკივარს მისცა ინტენსივობის, კათარზისისა და აჯანყების გამოსავალი. მაგრამ ეს სია არ არის მეტალის საუკეთესო მომენტებზე. ეს არის შეცდომებზე. ალბომებზე, რომლებმაც ვერ გაამართლეს მოლოდინი, არასწორად გაიგეს დროება, ან უბრალოდ საერთოდ არ უნდა შექმნილიყვნენ. რადგან მთელი მათი გავლენისა და ინოვაციების მიუხედავად, მეტალის უდიდესმა ჯგუფებმაც კი გამოუშვეს მართლაც დასავიწყებელი ჩანაწერები, და ესენი არიან ყველაზე ცუდი დამნაშავეები. Slayer თრეშ მეტალის დიდ ოთხეულს ეკუთვნის. მათი სიმღერების ძალადობრივი გამოსახულებებით, სერიული მკვლელებითა და სატანით ავსება, და თრეშ მეტალის სხვებზე სწრაფად და მძიმედ დაკვრის თავიანთ ბრენდად ქცევა, 80-იანი წლები Slayer-ისთვის შესანიშნავი დრო იყო. ისევე როგორც მრავალი სხვა ჯგუფისთვის, რომლებმაც ცხოვრება დიდი რიფებისა და კიდევ უფრო დიდი თმის ათწლეულში დაიწყეს, 90-იანი წლები არ იყო კეთილგანწყობილი დაბერებული მეტალჰედების მიმართ. Slayer გამონაკლისი არ აღმოჩნდა. დროის ტენდენციების მიღებით, „Diabolus in Musica“ უდავოდ Slayer-ის ყველაზე დიდი ჩავარდნაა. გიტარების დაწევა ნუ მეტალის მოძრაობასთან შესაწყობად, განგაშის ზარებმა მაშინ დაიწყო რეკვა, როდესაც წამყვანი სინგლი „Stain Of Mind“ Coal Chamber-ის „Loco“-ს ჰგავდა, სიჩქარისა და დამაჯერებლობის გარეშე. ჯგუფმა ედ გეინის შესახებ სიმღერა რაგბიზე დაწერა („Scrum“). ალბომის შემზარავი გარეკანი შესაძლოა ერთადერთი დადებითი თვისებაა, რადგან Slayer გზას უბნევდა 90-იანი წლების ბოლოს, სანამ მეტალკორის მოძრაობამ უნებლიედ კვლავ აქტუალური არ გახადა ისინი. როდესაც მან 2000-იან წლებში მძიმე მუსიკა მოიცვა, მეტალკორის დიდი ნაწილი ზედმეტად მოთქვამდა არსებული მეტალის აუდიტორიისთვის. ასეთი ბრალდებები არასდროს შეეხო Killswitch Engage-ს, რადგან Overcast-ისა და Aftershock-ის წევრებისგან შემდგარი ჯგუფი უკრავდა მძლავრ ტრადიციულ-მეტალ რიფებს და ჰყავდა ვოკალისტი ჯესი ლიჩი, რომელსაც დროის ბევრ ჯგუფზე უფრო მკაცრი, ავთენტური ხმა ჰქონდა. მათ აქვთ რამდენიმე ნამდვილად კლასიკური ალბომი, მაგრამ Killswitch Engage-ის ბოლო ალბომებმა ვერ მოახდინეს შთაბეჭდილება. გამორჩეული „Disarming The Descent“-ით დაბრუნების შემდეგ, ჯესი ლიჩის მეორე ეტაპი ჯგუფში კრეატიულად არასანდო აღმოჩნდა. არცერთი ალბომი არ ასახავს ამას ისე, როგორც დაღლილი, იმედგამაცრუებელი „Atonement“. უემოციო და მოკლებული იმ ვნებიან ძალას, რომელიც მათ საუკეთესო ნამუშევრებს განაპირობებს, ის ჰგავს Killswitch-ის ყველაფრის „კარგად გაკეთების“ სიაში მონიშვნას, რაც მაქსიმალურად უღიმღამოდ არის გადმოცემული. ექვსი წლის განმავლობაში უკეთესობისკენ მიუხედავად, 2025 წლის „The Consequence“ დიდად არც უკეთესია, რადგან Killswitch, როგორც ჩანს, თანამედროვე ეპოქაში მექანიკურად ფუნქციონირებს. საინტერესო კითხვაა, მაგრამ შეუძლია თუ არა მსოფლიო დონის სათაურის სიმღერას ალბომის საშინელებისგან გადარჩენა? Avenged Sevenfold-ის სიმღერამ, „Hail To The King“, მისია შესანიშნავად გაიგო. ჯგუფი ფესტივალის ჰედლაინერობის ზღვარზე იდგა, იმ თაობის ჯგუფებს შორის, რომლებიც მუდმივად გახსნითი აქტები იყვნენ და ვერ ახერხებდნენ ზევით ასვლას. A7X-მა ქირურგიულად ჩაუნერგა ყველა „კლასიკური“ მეტალ ჯგუფის ნაწილები, რომლებიც მოსწონდათ, საკუთარი პიროვნების ნაცვლად, იმ მიზნით, რომ დაემხოთ ის ჯგუფები, რომლებსაც მათ შემდეგ ხედავდნენ სცენაზე. ხუთი წუთი და ხუთი წამის განმავლობაში (და ჯოჯოხეთური შემხსნელი სიმღერა „Shepherd Of Fire“-ის დროს), მან უნაკლოდ იმუშავა. მკაცრი სიმართლე ის არის, რომ „Hail To The King“ ერთადერთი მომენტია, როდესაც Avenged-მა საკუთარი იდენტობა უღალატა. მას აქვს რთული გაფრთხილება, რომ ეს იყო პირველი ალბომი ბავშვობის მეგობრისა და მთავარი სიმღერების ავტორის, ჯიმი „The Rev“ სალივანის დაკარგვის შემდეგ. მან გააქრო ჯგუფის მთელი ხიბლი, ექსცენტრიულობა, პიროვნება და მუსიკალური მრავალფეროვნება, და ჩაანაცვლა ის სიმღერების კრებულით, რომლებიც თავს ევლება იმ ჯგუფებს, ვისგანაც პატივისცემა სურდათ. ჯგუფის უახლესი ალბომი მათ საუკეთესო ნამუშევრებს შორისაა, ამიტომ ეს ამბავი, ყოველ შემთხვევაში, ბედნიერი დასასრულით ხასიათდება. ბოლო წლებში Trivium-ის მხარდაჭერა ძალიან ადვილი გახდა. მათი ადრეული გამოცემა „Ascendency“ დიდწილად კლასიკად ითვლება, და მას შემდეგ მათ არასდროს შეუწყვეტიათ თავიანთი უნარების გაუმჯობესება ან არსენალის გამდიდრება. მათ ბოლო ალბომებში არის რაღაც ყველა სუბჟანრის გულშემატკივრისთვის, და მეტ ჰიფი 21-ე საუკუნის მეტალის ერთ-ერთი ყველაზე ბუნებრივი ლიდერია. მაგრამ შემდეგ არის „Vengeance Falls“. Trivium-ს წლების განმავლობაში აკრიტიკებდნენ „Ascendency“-ის „რეალურად არც ისე ცუდი“ გაგრძელებისთვის, „The Crusade“-ისთვის, მაგრამ სწორედ დევიდ დრეიმანის პროდიუსირებული „Vengeance Falls“ არის ჯგუფის ერთადერთი აქტიურად ცუდი მასალა. Disturbed არის ჰარდ როკის ძლიერი ჯგუფი ძალიან უნიკალური ჟღერადობით, რომლის ცენტრში დრეიმანის მუსიკალურობა დგას. როდესაც მისი გამორჩეული გემოვნება Trivium-ის ტრადიციულ მეტალ-შეტევას შეერწყა, ეს ისეთივე შეუსაბამო აღმოჩნდა, როგორც მიწისთხილის კარაქი და ხრეში. ალბომის საუკეთესო სიმღერა, „Strife“-იც კი, ჯგუფის სეტლისტში არ ყოფილა