მოირა როუზი: რატომ არის „შიტის კრიკის“ ექსცენტრიული დედოფალი ყველაფერი, რაც ტელევიზიას სჭირდება

იმ დროს, როდესაც სატელევიზიო სიტკომები ქალებს აჩვევდნენ ბოდიშის მოხდას იმის გამო, რომ არსებობდნენ და „ადგილს იკავებდნენ“, კეტრინ ო’ჰარამ „შიტის კრიკში“ თავი წარმოაჩინა, როგორც ყურადღების ცენტრის მოსაპოვებლად მზადყოფნაში მყოფმა ვარსკვლავმა. მისი პერსონაჟი, მოირა როუზი – ყოფილი საპნის ოპერის ვარსკვლავი, რომელიც გაღარიბებული ოჯახის მატრიარქად იქცა – ხმაურიანი, პრეტენზიული, ზედმეტად დრამატული, მუდამ ცვალებადი პარიკებით შემოსილი და ხშირად კარგი კომის მთხოვნელი იყო. შოუში, რომელიც (სრულიად სამართლიანად) მყუდრო, ნაზ და თითქმის აგრესიულად კეთილად ახსოვთ, ის სრულიად არ იყო დაინტერესებული, უფრო გასაგები და მიმზიდველი გამხდარიყო მაყურებლისთვის. ექვსი სეზონის განმავლობაში მისი თმის სამკაულები უფრო ორნამენტული ხდებოდა, მისი ენობრივად ექსცენტრიული მონოლოგები უფრო უკონტროლო, და მისი რწმენა, რომ ის განკუთვნილი იყო გზისპირა მოტელისგან, რომელსაც გაჟონილი მილები აქვს, სრულიად განსხვავებული ცხოვრებისთვის, ურყევი რჩებოდა. ის დარჩა მწკრივად და ამაყად, გახდა უფრო ღია აზრის მქონე, მაგრამ არასდროს მართლა რბილი გულის პატრონი, და მაინც, რაღაცნაირად, სწორედ ის არის მიზეზი, რომ შოუს სენტიმენტალური სიკეთის რეპუტაცია საერთოდ მუშაობს. უარის თქმით, რომ თავისი „კუთხეები“ გაესწორებინა, უარის თქმით, რომ სხვების კომფორტისთვის „შემცირებულიყო“, მოირა (და, შესაბამისად, ო’ჰარა) ტელევიზიაში მოუნანიებელი ინდივიდუალობის ნიმუშად იქცა. ის „ძალიან ბევრი“ იყო იმ დროს, როდესაც ქალი პერსონაჟები მხოლოდ ცდიდნენ ამ კონკრეტული არქეტიპის წყლებს. და ის არის სწორედ ისეთი მისაბაძი მაგალითი, რომელიც ახლა გვჭირდება, როგორც არასდროს. რაც მოირა როუზს ასე უსასრულოდ საყურებელს ხდის – მაშინაც კი, როცა ის, ნებისმიერი ნორმალური საზომით, საშინელია – არის ის, რომ ის თავდაჯერებულია, მაგრამ არასდროს არის მართლა სასტიკი. ო’ჰარას საიდუმლო იარაღი ბოდვის თამაშია და არა უპირატესობის. დიახ, ზოგჯერ, მოირა მიმოიხედავს თავის დანგრეულ თავშესაფარში და ხმამაღლა ამბობს, რომ ის აქ ყველაზე უკეთესია, მაგრამ ის ასევე აცხადებს, რომ „ენდი ვებერის“ ინჟენიუა და ტრაბახობს, რომ ერთხელ უმასპინძლა „ხალხის არჩევანის ჯილდოების“ არა-სატელევიზიო ნაწილს. ეს არის ქალი, რომელიც ბედნიერად არის მოწყვეტილი რეალობას. და სწორედ ეს დამახინჯებული მსოფლმხედველობა, რომელიც მას ცენტრში აყენებს და ამავე დროს ამცირებს ყველას მის ორბიტაზე მყოფს, არის ასეთი გემრიელად სასიამოვნო საყურებელი. ის განიცდის დაკარგული ტყავის ჩანთებისა და არასწორად შენახული პარიკების გამო. ის კარანტინში აგზავნის ოჯახს, თან იხსენებს მოახლის პირის ღებინების საშინელებებს წყლის ტაქსით მგზავრობისას; ის აბებს კანფეტებივით ყლაპავს, უარს ამბობს დედობრივი ინსტინქტის ოდნავი მინიშნების დროსაც კი, ვერ ასწავლის შვილებს ძირითად ცხოვრებისეულ უნარებს და წუხს, რომ თავის ტკივილის ძირითადი მედიკამენტების დაგროვებამ შესაძლოა ციხეში ჩააგდოს. ის სასაცილოა, სრულიად აბსურდული, მაღალი კამპი ადამიანის სახით, და მისაბაძი ისეთი გზით, რომელიც ლოგიკას ეწინააღმდეგება. და ამ ყველაფრის განხორციელების საიდუმლო? ო’ჰარა, კომიკოსი, რომელმაც გამოცდილება ესკიზური კომედიის სამყაროში მიიღო და იცის, როგორ შეუთავსოს გულწრფელობა სისულელეს. მის ხელში, ხუმრობა ყოველთვის მოირას მსოფლმხედველობა იყო და არა მის გარშემო მყოფი ადამიანები. მაშინაც კი, როდესაც ის გამაღიზიანებლად უყურადღებო ან საკუთარ თავზე შეყვარებულია, იუმორი გამართლებულია, რადგან ის მოდის მისი ბოდვის მთლიანობიდან და არა სხვების მიმართ ზიზღიდან. ჩვენ მასთან ერთად ვიცინით, ზოგჯერ უხერხულად ვგრძნობთ თავს, და საბოლოოდ აღფრთოვანებულები ვართ ქალით, რომელმაც უარი თქვა საკუთარი თავის „შემცირებაზე“, მაშინაც კი, როცა მისი გარემოებები ამას მოითხოვდა – ქალი, რომლის დრამა მთლიანად მისი საკუთარი და სრულიად მომაჯადოებელია. სწორედ ეს ჯიუტი უარი აძლევს „შიტის კრიკის“ ემოციურ მომენტებს ავთენტურობის შენარჩუნების საშუალებას. ეს იყო შოუ, რომელმაც მთელ თაობას მისცა ადვილად გასაგები გზა მათი სექსუალური პრეფერენციების ასახსნელად. (ყველაფერი ღვინოზეა და არა ეტიკეტზე.) და სეზონების მსვლელობისას, სულ უფრო მეტი ეთერი ეთმობოდა სიუჟეტებს, რომლებიც ინკლუზიური, გასანათლებელი და ხშირად საგანმანათლებლო იყო. თხრობის სასწორი ადვილად გადაიხრებოდა ზედმეტად ტკბილსა და თვალთმაქცობაში. რამდენადაც გვიყვარს იმის ხილვა, თუ როგორ აღწევენ ქვიარ პერსონაჟები თავიანთ ბედნიერ დასასრულს და ახალგაზრდა ქალები პირად დაკმაყოფილებას უპირისპირებენ საზოგადოების ზეწოლას დასახლებისკენ, მთელ ამ სიხარულს სჭირდებოდა საპირწონე, რათა შეგვხსენებოდა, რომ ელიტის უცნაურების ოჯახი, ვისთან ერთადაც დავიწყეთ მოგზაურობა, სეზონების შემდეგაც იქ იყო. მოირამ ქაოსი შემოიტანა იმ სცენებში, რომლებიც ადვილად გადაიქცევა „შმალცად“ (ზედმეტ სენტიმენტალურობად) – ქალაქის დღესასწაულებში, საოჯახო გამოსვლებში, ნებისმიერ მომენტში, რომელიც „ჰოლმარკის ბარათად“ გადაქცევას ემუქრებოდა. მისმა ოპერეტულმა რეაქციებმა და დედობასთან, მეგობრობასთან და სოციალური ინტერაქციის სხვა ფორმებთან უხერხულმა შეხებებმა აიძულა შოუ, მეტი ემუშავა თავისი სინაზისთვის. მოირას ზრდა ყოველთვის „გვერდითი“ იყო – კორექტირება და არა სრული ტრანსფორმაცია, და ეს, თავისთავად, დამამშვიდებელია. იდეა, რომ ევოლუცია ყოველთვის არ მოითხოვს საკუთარი თავის ნაკლოვანი, ზედაპირული ნაწილების უარყოფას. მოირა როუზი კალიბრირებული ექსცესის საბოლოო ნიმუშია: ყველაფერი, რასაც ის აკეთებს, მიზანმიმართულად, ექსტრავაგანტულად გადაჭარბებულია. მისი პარიკები არ არის შენიღბვა; ისინი განწყობებია, ემოციური ჯავშანი და ზოგჯერ საუკეთესო მეგობრები – მისი იდენტობის გაგრძელება, რომელშიც ის შეიძლება ჩაეშვა, იმისდა მიხედვით, თუ რას მოითხოვს დღე. მისი ხმა და დიქცია ანალოგიურად მუშაობს. ეს არქაული, ფონეტიკურად არასტაბილური აქცენტი, გადატვირთული ლექსიკა, დრამატული პაუზები, ისინი არა მხოლოდ სასაცილოა, არამედ თავდაცვითიცაა, ოთახის გასაკონტროლებლად და საკუთარ თავსა და სამყაროს შორის მცირე მანძილის შესაქმნელად, რომელსაც ის სრულად არ ენდობა ან არ თვლის, რომ ეკუთვნის. კონტექსტში განხილული, მოირა როუზი არის