ზოგიერთი სამოქმედო ფილმი საკმაოდ ხანგრძლივია, და ამ ჟანრში არსებობს კლასიკური ნამუშევრებიც, რომლებიც სამ საათსაც კი აჭარბებს. თუნდაც „შვიდი სამურაი“ შეიძლება იყოს ოდესმე გადაღებული საუკეთესო და ყველაზე მნიშვნელოვანი სამოქმედო ფილმი, და ის სამნახევარ საათს უახლოვდება. ტრადიციულად, სამოქმედო ფილმისთვის ორი საათი ან ნაკლები შეიძლება უკეთესი იყოს, მაგრამ გრძელი ფილმებიც ნამდვილად მუშაობს. თუმცა, დღეს აქ ხანგრძლივი ფილმებისთვის არ ვართ. ქვემოთ ნახავთ სრულიად საპირისპიროს. ეს ფილმები მთლიანად ან ნაწილობრივ სამოქმედო ჟანრს მიეკუთვნება და თითოეულის ხანგრძლივობა 80 წუთზე ნაკლებია. მართალია, რამდენიმე ტექნიკურად 80 წუთია, მაგრამ საკმარისია საბოლოო ტიტრებს არ უყუროთ და დაახლოებით 78 ან 79 წუთში დაასრულებთ. ასევე, არ არის მოკლემეტრაჟიანი ფილმები; აქ მოკლემეტრაჟიან ფილმად მიიჩნევა ის, რაც სამ მეოთხედ საათზე ნაკლები ხანგრძლივობისაა. ეს ფილმი, როგორც საბრძოლო ხელოვნების ჟანრის ნიმუში, ყველაფერს მარტივად ინახავს, თუმცა აქ წარმოდგენილი ფილმების უმეტესობა გარდაუვლად მარტივია, რადგან მოკლე ფილმში ბევრი რამის ჩატევა შეუძლებელია. „დაპირისპირება პატარა ტოკიოში“ (Showdown in Little Tokyo) ერთგვარი „ბადი ქოფ“ ჟანრის ფილმია, ოღონდ მასში საბრძოლო ხელოვნებაცაა ჩართული, რათა სიუჟეტი უფრო საინტერესო გახდეს; კრიმინალები იაკუძასთან არიან დაკავშირებულნი, რაც გარკვეულ აზრს აძლევს მას. დიახ, საკმარისად აზრიანია. ის იმდენად აზრიანია, რამდენიც საჭიროა. „დაპირისპირება პატარა ტოკიოში“ სხვა მხრივ ყველაზე გამორჩეულია იმით, რომ ეს ბრენდონ ლის მონაწილეობით მეორე ყველაზე ცნობილი ფილმია, „ყვავის“ (The Crow) შემდეგ, რომელიც გაცილებით უკეთესია, მაგრამ ასევე ბევრად გრძელი, ამიტომ მას აქ ვერ იპოვით. ასევე „დაპირისპირება პატარა ტოკიოში“-ში დოლფ ლუნდგრენიც მონაწილეობს. უკეთესობისთვის თუ უარესობისთვის, დოლფ ლუნდგრენი. სულ ესაა. ზატოიჩის სერიაში 26 ძირითადი ფილმია, და „ზატოიჩი და განწირული კაცი“ (Zatoichi and the Doomed Man) ყველაზე მოკლეა, მხოლოდ 77 წუთი გრძელდება. ეს მეთერთმეტე ფილმია მთლიანობაში და, ალბათ, ნაკლებად მნიშვნელოვანია საერთო კონტექსტში ხარისხის თვალსაზრისით, თუმცა საკმაოდ სანდოა, თუ გსიამოვნებთ სერიის ცენტრალური პერსონაჟის, ბრმა მოხმალავის, თავგადასავლები და/ან გაჭირვებულთა დახმარება. სწორედ ეს ხდება აქაც, როგორც ყოველთვის. განწირული კაცი არის პატიმარი, რომელსაც სიკვდილი აქვს მისჯილი, და ის არწმუნებს ზატოიჩის, დაეხმაროს მისი უდანაშაულობის დამტკიცებაში, რაც საბოლოოდ გარდაუვალ ხმლების ბრძოლასა და მოქმედებაში გადაიზრდება. ის სამურაის ფილმისთვის დამახასიათებელ მოძრაობებს მიჰყვება, მაგრამ მაინც კარგია. სერიის მე-10 და მე-12 ფილმები ასევე 1965 წელს გამოვიდა, ხოლო პირველი ფილმი 1962 წელს იყო ნაჩვენები, ამიტომ თუ რომელიმე მათგანი დროდადრო კინემატოგრაფიული „ფილერის“ შთაბეჭდილებას ტოვებდა, ეს ზოგადად მიტევებადი იყო. „ვინ მოკლა კაპიტანი ალექსი?“ (Who Killed Captain Alex?) დამსახურებულად ითვლება ოდესმე გადაღებულ ერთ-ერთ ყველაზე ველურ სამოქმედო ფილმად, მაგრამ მისთვის სამოქმედო ფილმის წოდებაც კი გარკვეულწილად უსამართლოა, რადგან ის სრულიად განსხვავებულია. ის იმდენად თავისებურია, რომ მისი აღწერაც კი რთულია, რადგან აქ ნამდვილად არ არის ბევრი სიუჟეტი, და სათაურში დასმული შეკითხვაც კი პასუხგაუცემელია. ან თუ არის, მაინც რთულია იმის გაგება, თუ ვინ მოკლა კაპიტანი ალექსი. მაგრამ ეს არ აქვს მნიშვნელობა. მნიშვნელოვანია ყველაფერი დანარჩენი, და აქ ბევრი ქაოსი და არაპროგნოზირებადობაა, ასე რომ, თუ მოგწონთ კრეატიული ფილმები, მინიმალური ან საერთოდ არარსებული ბიუჯეტით გადაღებული, ეს კარგი დროის გატარება იქნება. სიმართლე გითხრათ, წარმოების დაბალი ღირებულებაა სწორედ ის, რაც ამ ფილმს ასეთს ხდის. კიდევ ერთი მოკლე და სასიამოვნო სამურაის ფილმი, „სამურაი მგელი“ (Samurai Wolf) ბევრ ისეთ რამეს აკეთებს, რაც, ალბათ, უკვე გინახავთ, თუკი სამურაის ფილმები გყვარებიათ, მაგრამ ეს არ არის პრობლემა. მოქმედება პატარა სოფელში ვითარდება და მოგვითხრობს მეომარზე, რომელიც ცდილობს დაიცვას ქალი სხვადასხვა მტრისგან; ხსენებული მტრები კი სხვა გამოცდილი მეომრის დახმარებას ითხოვენ პირველთან საბრძოლველად. „სამურაი მგელი“ შესაძლოა B-კატეგორიის სამურაის ფილმის ეკვივალენტი იყოს, თუმცა ის მაინც საკმარისად სასიამოვნოა თავისი მოქმედებითა და კომპეტენტური დრამით/თხრობით. 1960-იან წლებში იაპონიაში უამრავი მსგავსი ფილმი გადაიღეს, რაც, სავარაუდოდ, სამურაის ჟანრის ოქროს ხანა იყო, და არც ერთს არ მოეთხოვებოდა „შვიდი სამურაი“-ს ან „ჰარაკირის“ დონის ყოფილიყო, რათა კარგი ყოფილიყო. „სამურაი მგელი“ შესაძლოა უფრო B-კატეგორიის სამურაის ფილმის ეკვივალენტი იყოს, თუმცა ის მაინც საკმარისად სასიამოვნოა მოქმედებითა და კომპეტენტური დრამით/თხრობით... გარდა ამისა, თუ მოკლე ხანგრძლივობით უკმაყოფილო დარჩებით, მას აქვს მსგავსი სიგრძის გაგრძელება, რომლის ყურებაც მაშინვე შეგიძლიათ, და ეს მთელ ამბავს უფრო ეპიკურ სახეს აძლევს, დაახლოებით ორნახევარ საათამდე აღწევს. მიუხედავად იმისა, რომ ბეტმენის კრიმინალურ/მისტიკურ მხარეს უფრო მეტ ყურადღებას აქცევს, ვიდრე მოქმედებას, მაინც შეგიძლიათ „ბეტმენი: ფანტომის ნიღაბი“ (Batman: Mask of the Phantasm) სამოქმედო ანიმაციურ ფილმად მიიჩნიოთ, თუმცა ეს ანიმაციაა. „ლაივ-ექშენ“ სამოქმედო ფილმების (და არანაირი სხვა სახის) მოყვარულებს აქ არ მოეთხოვებათ. მაგრამ ის ბევრს ახერხებს სულ რაღაც 76 წუთში, რადგან მოგვითხრობს ბეტმენზე, რომელსაც მკვლელობების სერიაში ადანაშაულებენ და თავისი უდანაშაულობის დამტკიცება უწევს. და, რა თქმა უნდა, მან ნამდვილი მკვლელი უნდა იპოვოს, ასე რომ, ის ცოტათი ჰგავს ალფრედ ჰიჩკოკის „გაქცეულ კაცზე“ ფილმს, ან შესაძლოა მოგვაგონებს „გაქცეულს“ (The Fugitive), რომელიც „ბეტმენი: ფანტომის ნიღაბი“-ს იმავე წელს გამოვიდა. ასევე, თუ ოდესმე მხოლოდ ერთ ანიმაციურს ნახავთ