როდესაც მე და ახალბედა კომიკოსი გლორელეს მორა კომედიის სცენაზე პირველად შევხვდით ერთმანეთს — მყისიერი კავშირი დამყარდა. აღფრთოვანებული ვიყავი მისი უნარით, კომედიის საშუალებით აღებეჭდა და განეხორციელებინა ადამიანების გამოხატვის მოთხოვნილება. მისმა შეუპოვრობამ და გადამდებმა, ხმამაღალმა სიცილმა მიმიზიდა და მალევე დავმეგობრდით, რადგან დომინიკელი კომიკოსებისთვის დამახასიათებელი საერთო გამოცდილებები და გამოწვევები გვაკავშირებდა. როგორც კომიკოსებმა, საათობით განვიხილავდით, თუ რაოდენად რთული იყო მხარდაჭერისა და აღიარების მოპოვება ინდუსტრიაში, რომელიც ხშირად უგულებელყოფს ჩვენნაირ ხმებს. ჩვენმა საუბრებმა გააჩინა ხედვა: შეგვექმნა სპეციალური პლატფორმა, რომელიც დომინიკელთა ხმებს კომედიაში წინა პლანზე წამოსწევდა. როდესაც "Morir Soñando" დავიწყეთ, ეს იყო წამოწყება, რომელიც აუცილებლობითა და ჩვენი კულტურის ღრმა სიყვარულით დაიბადა. დიდი ხანია ვგრძნობდი, რომ კომედიას რაღაც გადამწყვეტი აკლდა — დომინიკელთა ხმების ავთენტური წარმომადგენლობა. მიუხედავად იმისა, რომ კომედიის სცენა ცოცხალი და მრავალფეროვანია, დომინიკელ კომიკოსებს ხშირად აკლიათ პლატფორმა, რომელიც ჩვენს უნიკალურ პერსპექტივებსა და გამოცდილებებს აღნიშნავდა. წარმომადგენლობის ამ ხარვეზმა მოგვცა მოტივაცია, შეგვექმნა სივრცე, სადაც ჩვენი ისტორიები უკომპრომისოდ მოთხრობილი იქნებოდა. ხანდახან ვხუმრობ, რომ ემოციურად შეკრული ვარ. ამით იმას ვგულისხმობ, რომ არ ვიცი ტირილი, მაგრამ ვიცი, როგორ ვიხუმრო ამაზე. სიცილი ამყარებს წამს და გასცდება ადამიანების იდენტობასა და სტატუსს. ეს არის ის, რაც გვახსენებს, რომ ცოცხლები ვართ და არსებობთ. კომედია ჰგავს წამლის კანფეტით მიცემას; მას სირთულეებისკენ მსუბუქად მიგვაქვს ყურადღება. შედეგად, ის ხშირად გვეხმარება მენტალურ ჯანმრთელობასთან დაკავშირებით და ცხოვრების ყველაზე რთულ მომენტებში, მათ შორის დანაკარგისა და ტრავმის დროს. გაზრდისას, დეპრესიასთან მებრძოლი ბავშვი ხშირად თავს მარტოდ ვგრძნობდი, მაგრამ იუმორი იყო ის ერთადერთი რამ, რაც სრულ იზოლაციაში მოქცევისგან მიცავდა. იუმორი და სიცილი აერთიანებს ადამიანებს. არ აქვს მნიშვნელობა, რას განიცდი; სიცილი ადასტურებს, რომ თქვენ სხვებთან ერთად იმყოფებით მოცემულ მომენტში, იცნობთ მათ თუ არა. ქორწინების გარეშე გაჩენილ შვილობაზე ხუმრობა ნაკლებად მაგრძნობინებს ოჯახისთვის ტვირთად, რადგან ასეთ სერიოზულ საკითხს სიმსუბუქის შეტანა შემიძლია. ის ასევე ატყობინებს ჩემნაირ ადამიანებს, რომ ისინი მარტონი არ არიან. სიცილს შეუძლია განკურნოს ადამიანის ტკივილი და ტანჯვა. რაც შეეხება კომედიას, ის ჩემს ოჯახში კომუნიკაციის ისეთი არსებითი გზაა. ასე ვუმკლავდებოდით ჩვენს ტრავმას. არ ვიცოდი, რომ სასაცილო ვიყავი, სანამ ხალხმა არ მითხრა, და შევძელი განვითარება და იმის გაცნობიერება, რომ ამით შემეძლო თავის რჩენა. მაგრამ ასევე არ ვხედავ ბევრ ჩემნაირ ადამიანს, რომელიც ამ ინდუსტრიაში წარმატებას აღწევდა. როდესაც პირველად ვნახე აიდა როდრიგესი "Last Comic Standing"-ში 2014 წელს, მყისიერი კავშირი ვიგრძენი, რადგან მისი გამოცდილება ისე ახლოს იყო ჩემსასთან. მხოლოდ მას შემდეგ გავხდი კომიკოსი, რაც მივხვდი, რამდენად არასაკმარისად ვართ წარმოდგენილნი. მაგრამ ეს ასევე ნიშნავს, რომ ამ ინდუსტრიაში მუდმივად გზაჯვარედინზე ვდგავართ: უნდა მოვახდინოთ ასიმილაცია თუ საკუთარი გზა გავკვალოთ? ამერიკულ ბაზარზე, სტენდ-აპ კომედია ხშირად შავკანიანთა ან თეთრკანიანთა სფეროდ განიხილება. როგორც ამერიკელი, ვიღებ ჩემს შავკანიანობას, მაგრამ რა ვუყო ჩემი მშობლების დომინიკურ იდენტობას და სახლში მიღებულ აღზრდას? უნდა დავთრგუნო ჩემი ეს ნაწილი, რათა "მეინსტრიმისთვის" უფრო მისაღები გავხდე? გლორელესსა და მე გვინდოდა შეგვექმნა სივრცე ჩვენნაირი ადამიანებისთვის, რათა ამ კითხვებთან გამკლავება შეძლებოდათ — მსგავსად იმისა, რაც "Def Comedy Jam"-მა გააკეთა შავკანიანი ამერიკული საზოგადოებისთვის. მე ყოველთვის უფრო მეტად ვუკავშირდებოდი შავკანიან ამერიკელ კომიკოსებს, რადგან მათი კომედია გულწრფელი და პირდაპირი იყო, რაც ჩემს მსგავს ბრძოლებს ასახავდა. მიუხედავად ამისა, შეზღუდული იყო სივრცე იმ ადამიანებისთვის, ვინც ჩემსავით გამოიყურებოდა და ესპანურად ლაპარაკობდა. საბოლოოდ, "Morir Soñando"-ს შექმნის შთაგონება მოვიდა ღრმა მოთხოვნილებით, დაგვენახა საკუთარი თავი სცენაზე ასახული, არა მხოლოდ სიმბოლურად, არამედ როგორც მთავარი მოვლენა. ამერიკაში 42 მილიონზე მეტი ადამიანი საუბრობს ესპანურად. გარდაუვალია, რომ ადამიანები ორენოვანი იყვნენ და "სპენგლიშზე" ისაუბრონ ამ ქვეყანაში. ჩვენ გვინდოდა შეგვექმნა რაღაც, რაც განავითარებდა საუბარს ლათინოიდენტობის შესახებ, რაც აჩვენებდა, რომ ის არ არის მონოლითი, არამედ ისეთივე მრავალფეროვანია, როგორც ამ ქვეყნის ყველა ამერიკელი. ჩვენი კომედი შოუები არ არის განკუთვნილი რომელიმე ეროვნების გამოსარიცხად; პირიქით. ჩვენ გვინდა სხვების მიღება, იმავდროულად ვქმნით ადგილს, სადაც ჩვენნაირ ნიჭს შეუძლია დაუკავშირდეს ადამიანებს, რომლებმაც შეიძლება არ იცოდნენ ჩვენი არსებობის შესახებ. ჩვენ პირველი შოუ 2019 წელს გავმართეთ, რათა ხაზი გაგვესვა დომინიკელი კომიკოსებისთვის, წარმოგვეჩინა ჩვენი მდიდარი კულტურული მემკვიდრეობა და იუმორი, რომელიც აქედან იღებს სათავეს. გასულ წელს, "United Palace"-ში გამართული შოუთი ისტორია დავწერეთ — ეს მიღწევა ხაზს უსვამს ჩვენი მისიის მნიშვნელობასა და გავლენას. ჩვენ "United Palace"-ში ვბრუნდებით მომდევნო შოუსთვის 26 ივლისს და აღფრთოვანებულები ვართ, რომ ნოემბრის შოუსთვის გადავდივართ დარბაზის მთავარ თეატრში, რომელიც 3,350 მაყურებელს იტევს. თუმცა, ამ ღონისძიებების წარმოება გამოწვევების გარეშე არ ყოფილა. ფინანსურად, ეს წარმოუდგენლად მოთხოვნადი იყო. საზოგადოებისგან მხარდაჭერის მოპოვება გადამწყვეტია ამ ღონისძიებების შესანარჩუნებლად და გასაზრდელად. ცნობილია, რომ ლათინო ღონისძიებებისთვის სპონსორობის მოპოვება განსაკუთრებით რთულია, ამიტომ მე და გლორელესმა თავად დავაფინანსეთ იგი, რაც ასახავს ხელოვნებაში უმცირესობათა თემების წარმომადგენლობისა და მხარდაჭერის უფრო ფართო საკითხებს.