როდესაც უყურებთ სატელევიზიო შოუს, რომელიც მოვლენებს ნელა ავითარებს, შესაძლოა ცდუნება გაგიჩნდეთ, რომ თავი დაანებოთ და სხვა რამეზე გადახვიდეთ. თუმცა, ყველა დროის საუკეთესო სატელევიზიო შოუების ნაწილი სწორედ ასეთი „ნელა განვითარებადია“. „ბეთერ ქოლ სოლ“ თავის პირველ სეზონს კორუმპირებული საპენსიო საზოგადოების გამოძიებას უთმობს, მაგრამ საბოლოოდ იმ ყველაზე შოკისმომგვრელ სიკვდილებამდე მიდის, რაც კი ოდესმე გინახავთ ტელევიზიით. „სივერენსს“ გარკვეული დრო სჭირდება თავისი სამყაროს ასაშენებლად, მაგრამ ეს ძალისხმევა ღირს იმ დისტოპიურ ხედვად, რომელსაც შოუ თანამედროვე საოფისე პოლიტიკას სთავაზობს. „პლურიბუსს“ გარკვეული დრო სჭირდება თავისი სხეულების მიტაცების ხედვისა და შემზარავად მშვიდობიანი აპოკალიფსის დასაყენებლად, მაგრამ ეს ღირს შოუსთვის, რომელიც კაცობრიობის ნაკლოვანებებსა და ტრიუმფებს იკვლევს. „მედ მენიდან“ „ლეფტოვერსამდე“, არსებობს რამდენიმე ნელა განვითარებადი სატელევიზიო შოუ, რომელთა ბოლომდე ყურება ნამდვილად ღირს. დღესდღეობით ბევრს საუბრობენ ჯანსაღი სამუშაო-პირადი ცხოვრების ბალანსის შენარჩუნების მნიშვნელობაზე, და ბენ სტილერმა შექმნა ამ თანამედროვე სისუსტის სრულყოფილი დისტოპიური სატირა. „სივერენსი“ სამუშაო ადგილის კომედიისა და სამეცნიერო ფანტასტიკის თრილერის უცნაური ნაზავია, სადაც უსახური კორპორატიული ოფისის თანამშრომლებს ქირურგიულად აქვთ „გამოყოფილი“ მათი სამუშაო ცხოვრება პირადი ცხოვრებისგან. რამდენიმე ეპიზოდის შემდეგ, სადაც ერთი ადამ სკოტი უფანჯრო ოფისში უაზრო საქმეებს აკეთებს, მეორე ადამ სკოტი კი მეუღლის სიკვდილს გლოვობს, შესაძლოა გაგიჩნდეთ კითხვა, საით მიდის ეს ყველაფერი. მაგრამ აუცილებლად გააგრძელეთ ყურება, რადგან საბოლოო შედეგები ამდენ ლოდინად ღირს. „სივერენსი“ დროს არ ჩქარობს, მაგრამ მას დიდი სამყაროს შესაქმნელად ბევრი სამუშაო აქვს გასაკეთებელი. „ლეფტოვერსის“ სამყაროში, იდუმალმა ზებუნებრივმა მოვლენამ, ცნობილმა როგორც „უეცარი გაუჩინარება“ (The Sudden Departure), დედამიწის მოსახლეობის 2% ააორთქლა. ამის ახსნა მეცნიერებას არ შეუძლია, გაუჩინარებები კი იმდენად შემთხვევითი და ქაოტურია, რომ რელიგიურადაც ვერ გამართლდება, ამიტომ დარჩენილი 98% თავგზააბნეულია. „ლეფტოვერსი“ ძირითადად „მოსიარულე მკვდრების“ ანტიპოდია; ის უფრო პოსტ-აპოკალიფსურ ფსიქოლოგიაზეა, ვიდრე პოსტ-აპოკალიფსურ განადგურებაზე. „მოსიარულე მკვდრების“ და „უკანასკნელი ჩვენგანის“ განადგურებული უდაბნოებისგან განსხვავებით, „ლეფტოვერსი“ ისეთ სამყაროში ვითარდება, რომელსაც ჩვენ ვიცნობთ. მაგრამ მთელი კაცობრიობა ამ კოლექტიურმა ტრავმულმა მოვლენამ შეძრა, და ჩვენ ვხედავთ ამ ტრავმის გავლენას მცირე, მაგრამ საინტერესო პერსონაჟების ჯგუფზე. „ლეფტოვერსი“ შესაძლოა ნელა განვითარებადი იყოს, მაგრამ ის არასდროს არის მოსაწყენი. „ამერიკული სილამაზის“ ოსკაროსან სცენარში ბირთვული ოჯახის ბნელი მხარის გამოკვლევის შემდეგ, ალან ბოლმა კიდევ უფრო ღრმად ჩაუღრმავდა დისფუნქციური ოჯახის დინამიკას HBO-ს სერიალში „ექვსი ფუტი მიწის ქვეშ“. „ექვსი ფუტი მიწის ქვეშ“ იწყება ფიშერების ოჯახის პატრიარქის ნაადრევი სიკვდილით და მიჰყვება მისი ოჯახის მცდელობებს, გაერთიანდნენ და მის არყოფნაში დაკრძალვის ბიზნესი მართონ. „ექვსი ფუტს მიწის ქვეშ“ უნიკალური ტრაგიკომიკური ტონი აქვს. სერიალს ავადმყოფური გატაცება აქვს სიკვდილის გარდაუვალობით, მაგრამ ის ასევე ცხოვრების ამაღელვებელი ზეიმია. ის შეიძლება ისე სწრაფად არ ვითარდებოდეს, როგორც „24“ ან „შილდი“, მაგრამ გაცილებით მეტს ამბობს ადამიანური გამოცდილების სირთულეზე და ოჯახის მნიშვნელობაზე. „ბრეიქინგ ბედის“ პირველი რამდენიმე სეზონი გაკრიტიკებული იყო იმის გამო, რომ მოვლენები ნელა ვითარდებოდა, მაგრამ ეს „ნელი განვითარება“ არაფერი იყო მის პრიქველ სპინოფთან, „ბეთერ ქოლ სოლთან“ შედარებით. „ბრეიქინგ ბედში“ მკვლელობა ხდება პირველ ეპიზოდში, და უოლტი ნარკობარონის შტაბბინას ააფეთქებს პირველი სეზონის ფინალამდე. ამის საპირისპიროდ, „ბეთერ ქოლ სოლ“ ბევრად, ბევრად ნელია. სპინოფი „ბრეიქინგ ბედის“ ტემპსა და ინტენსივობას მხოლოდ მისი დასასრულისკენ უახლოვდება. ის თავისი პირველი სეზონის დიდ ნაწილს კორუმპირებული მოხუცთა თავშესაფრის ქვითრების შესწავლას უთმობს. მაგრამ, მიუხედავად იმისა, რომ ის შეიძლება არ იყოს ისეთი მოქმედებით დატვირთული, როგორც „ბრეიქინგ ბედი“, ის არანაკლებ მიმზიდველია. მისი ადამიანური მდგომარეობის ბნელი მხარის გამოკვლევა არანაკლებ შემაძრწუნებელია. „სოპრანოსებიდან“ „ბრეიქინგ ბედამდე“, ტელევიზიის ოქროს ხანის ბევრ შოუს შეეძლო დაყრდნობოდა მაფიოზურ მკვლელობებსა და წარუმატებელ ნარკოტიკულ გარიგებებს, რათა მაყურებელი დაძაბულობაში ყოფილიყო. მაგრამ „მედ მენი“ უბრალოდ 1960-იანი წლების სარეკლამო აღმასრულებელი დირექტორების ჯგუფზეა. ისინი ოფისში სხედან, სიგარეტს ეწევიან და დღის განმავლობაში ვისკის სვამენ, ისტორიულ გარემოში ჩაძირულები. მაგრამ მიუხედავად იმისა, რომ მას არ აქვს იმდენი სროლა, „მედ მენი“ ისეთივე მომაჯადოებელია, როგორც ოქროს ხანის სხვა ძვირფასი ქვები. ეს არის 60-იანი წლების აღმავლობისა და დაცემის დამაფიქრებელი სურათი: კულტურა, დამოკიდებულებები, სოციალური ნორმები. სცენარი მრავალშრიანია; პერსონაჟები კომპლექსური და სამგანზომილებიანი არიან, და მათ წარმოუდგენელი მსახიობები აცოცხლებენ. „ვაირი“ ერთ-ერთი ყველაზე მწვავედ რეალისტური პოლიციური შოუა, რაც კი ოდესმე შექმნილა, და ეს ნიშნავს, რომ ყოველდღიურად ბევრი არაფერი ხდება. „მთავარი დანაშაულებების“ დეტექტივებს წლები სჭირდებათ, რათა საქმე შეკრიბონ ისეთი ძლიერი კრიმინალური ფიგურის წინააღმდეგ, როგორიცაა მარლო სტენფილდი, და ზოგჯერ საქმე ვერც კი გრძელდება. მაგრამ ასეთია ცხოვრება; ეს არ არის „CSI“-ს მსგავსი. დევიდ საიმონმა „ვაირი“ დაწერა, როგორც ამერიკული საზოგადოების მწვავე კრიტიკა და იმ გატეხილი ინსტიტუტების, რომლებიც ინარჩუნებენ კლასობრივ განხეთქილებას და ზრდიან დანაშაულის დონეს. თქვენ უნდა იყოთ მომთმენი, რადგან ეს არ არის მოქმედებით სავსე შოუ — ის თითქმის ნამდვილ „ბუზის ხედვის“ დოკუმენტურ ფილმს ჰგავს.