მარტოხელა მშობლობა არასოდეს არის ადვილი. ბავშვის აღზრდა დიდ დროს, ხარჯებსა და პასუხისმგებლობებს მოითხოვს, რომელთა მართვა უმეტეს წყვილსაც კი უჭირს. მაგრამ მარტოხელა მშობლობა ნიშნავს, რომ ყველა ამ ვალდებულების შესრულებას მარტო ცდილობთ, რაც ბუნებრივია მსხვერპლთან არის დაკავშირებული. ვერ ახერხებთ გართობას, გიწევთ ორჯერ ან სამჯერ მეტი შრომა და ზოგჯერ უბრალოდ შეუძლებელია ბავშვისთვის ფიზიკურად ან პრაქტიკულად იქ ყოფნა გარკვეულ გარემოებებში. როდესაც პირველად დავიწყე „I Want Your Mother to be With Me!“-ის კითხვა, ვფიქრობდი, რომ იუზუკის „MILF“ სტატუსი უბრალოდ დაბრკოლებად იქნებოდა წარმოდგენილი, რომელიც რიოს უნდა გადაელახა და რომ ამბავი არ შევიდოდა იმაში, თუ რამდენად რთულია ეს ყველაფერი. არა მხოლოდ სასიამოვნოდ გამაოცა, თუ რამდენად წინა პლანზე იყო წამოწეული ეს სირთულეები, არამედ ეს ინტერპერსონალური ბრძოლები ნარატივს უფრო დომინირებს, ვიდრე რომანტიკა. ეს არის ამ ისტორიის ერთ-ერთი უდიდესი ძალა აქამდე. რიო არის ახალგაზრდა კაცი მრავალი მისწრაფებით, მაგრამ ისტორიის პირველი თავი შეცდომაში შეგყავთ. ფაქტობრივად, პირველი თავი ქმნის იმ მოლოდინს, რომლის მიხედვითაც თავდაპირველად მეგონა, რომ ამბავი განვითარდებოდა. თუმცა, ამ უარყოფის შემდეგ, ჩვენ ვიღებთ გაცილებით ნელ ტემპსა და უფრო რეალურ ისტორიას ორ ზრდასრულზე, რომლებიც საკუთარ სირთულეებს გადიან და ხვდებიან, რომ სხვის იმედზე ყოფნა ნორმალურია. ეს არ არის მხოლოდ ისტორია მარტოხელა დედაზე, რომელიც სწავლობს გახსნას და აცნობიერებს, რომ ბედნიერება ნორმალურია. ეს ასევე არის ახალგაზრდა კაცზე, რომელიც ცდილობს გაარკვიოს, ზუსტად რა სურს ცხოვრებისგან, როგორც პროფესიულად, ასევე ემოციურად. ეს არის ისტორია ორ ადამიანზე, რომლებმაც იციან, რა სურთ ცხოვრებისგან, მაგრამ სულაც არ იციან, ვინ არიან ისინი. თუ რამეა, რომანტიკა ყველაზე ნაკლებად დაფარული რამაა ამ ისტორიაში, რადგან ნათელია, რომ ორ მთავარ გმირს საოცარი ქიმია აქვთ და რომანტიკულად არიან დაინტერესებულნი ერთმანეთით. მაგრამ მათ შორის არის კედელი, რომლის გადალახვა ადვილი არ არის, და ეს კედელი სხვადასხვა გარემოების კომბინაციაა. იუზუკი მარტოხელა დედაა. მას ყოველთვის უწევდა ჯერ დედა ყოფილიყო და შემდეგ ქალი. არის მომენტები, როდესაც ჩანს, რომ ის მეტისკენ ისწრაფვის, მაგრამ უკვე შეგეძლო გეთქვა, რომ შეეგუა იმ აზრს, რომ მეტი არაფერი ექნებოდა. ის უყვარს თავისი შვილი და ყველაფერს აკეთებს მის გასაბედნიერებლად, იქამდე, რომ თითქოს ეშინია სხვებზე დაყრდნობის. ის კეთილი და თანამგრძნობია, მაგრამ ასევე ძალიან ჯიუტი. არ იღებს დახმარებას არავითარ შემთხვევაში, როგორი აუცილებელიც არ უნდა იყოს. არსებობს ეს იდეა, რომ მას არ სურს ვინმეზე დიდხანს დაყრდნობა იმ რისკის ან საფრთხის ქვეშ, რომ ისინი საბოლოოდ მოულოდნელად მიატოვებენ, რაც ძალიან რეალისტური შიშია. რიო, მეორე მხრივ, იწყებს, როგორც ეს გულუბრყვილო, ოპტიმისტი ახალგაზრდა კაცი, რომელსაც ჰგონია, რომ ყველაფერს თავად გაუმკლავდება. მაგრამ მას შემდეგ, რაც იუზუკი რეალობის წინაშე აყენებს, ის იწყებს იმის გაცნობიერებას, რომ მისი ცხოვრება არც ისე მოწესრიგებულია, როგორც მას ეგონა. ის ფიქრობს, რომ შეეძლო მარტო ეცხოვრა, ესწავლა და თავი ერჩინა. იმის გაცნობიერებით, თუ რამდენად სჭირდება იუზუკის დახმარება მის სიტუაციაში, ის ასევე იწყებს იმის გააზრებას, რომ სხვებისგან დახმარების თხოვნა ასევე ნორმალურია და დახმარების თხოვნა არ ამცირებს თქვენს ძალისხმევას ან იმ შრომას, რომელიც საკუთარი თავის ჩამოყალიბებაში ჩადეთ. თუ რამეა, ადამიანებისგან დახმარების მიღება მეტ დროს გაძლევს იმის გასარკვევად, თუ როგორი ადამიანი გინდა იყო, ან რა სახის შეწყალება შეგიძლია მისცე საკუთარ თავს. ნამდვილად გამაოცა იმან, თუ რამდენად სერიოზული და მოწიფული იყო ეს ამბავი. ის ნელა ვითარდება, მაგრამ თითქმის ყოველი თავი მართლაც მოწიფული გამოცხადებაა, მაშინაც კი, როდესაც ბავშვების ირგვლივ ტრიალებს. ამბავი ასევე არ ერიდება იმ მოწიფულ ტვირთს, რომელსაც ბავშვებსაც უწევთ გამკლავება ასეთ სიტუაციებში. ზოგი მათგანი უფრო ბავშვურად იქცევა, ზოგი კი ოთახში მყოფ უფროსებზე უფრო მოწიფული ცდილობს იყოს. ეს ძალიან რეალისტურად გამოიყურება და პატივს ვცემ ამბავს ამ თემებთან დაკავშირებით ასეთი გააზრებული მიდგომის გამო. უმეტესი პასუხები ყოველთვის ბედნიერი არ არის, და მეორე ტომის ბოლოს, არ არსებობს არც ერთი საბოლოო პასუხი ან გადაწყვეტილება ჩვენი პერსონაჟების სირთულეებზე, მაგრამ არსებობს დაპირება, რომ ისინი საბოლოოდ გაერკვევიან ყველაფერში, სანამ ერთმანეთისგან დახმარებას მიიღებენ. ფაქტობრივად, ამბავი იმდენად მოწიფულია, რომ „ფან-სერვისის“ შემთხვევითი მომენტები თვალშისაცემია. თითქმის ყოველ თავში იუზუკი წარმოდგენილია უაზრო „ფან-სერვისით“, და ეს ზედმეტი ან, უარეს შემთხვევაში, სრული ტონალური შეუსაბამობაა. ისინი არ არიან ზედმეტად აღმაშფოთებელი, მაგრამ მათი მაგალითები თითქმის ყოველ თავში ვნახე, და ისინი თითქმის ყოველთვის მოწიფული გამოცხადების ან სევდიანი სცენის შემდეგ მოდის. შესაძლოა, ეს რიოს მიერ იმის გაცნობიერებაა, რომ იუზუკის ბიუსტჰალტერი არ აცვია, ან მისი გაცნობიერება, რომ ტელეფონით სასიამოვნო საუბარი ჰქონდა მასთან, სანამ ის ტანსაცმელს იცვლიდა. ამ სცენების წაშლა შეიძლებოდა და არაფერი შეიცვლებოდა. უკვე არსებობს სიმსუბუქის მრავალი მომენტი, რომლებიც ასე მკაცრად არ ეწინააღმდეგება ამბის ტონს. პრეზენტაცია ცოტა მოსაწყენია. არაფერია...