"მფრინავმა გილიოტინამ" იმდენად დიდი გავლენა მოახდინა თავისი სახელწოდების იარაღით, რომ ის საბრძოლო ხელოვნების ჟანრში არაერთი შესანიშნავი ნამუშევრის საფუძვლად იქცა. ერთ-ერთი მათგანი კი ერთ-ერთ საუკეთესო ძველმოდურ კუნგ-ფუ ფილმად ითვლება, რაც კი ოდესმე შექმნილა. საბრძოლო ხელოვნების ჟანრის ფილმები საინტერესო საბრძოლო სცენების შესაქმნელად მხოლოდ ხელჩართულ ბრძოლას არ ეყრდნობა. ხმლით ბრძოლა დომინირებს ვუქსიას ნიმუშებში, როგორიცაა "მოკუნტული ვეფხვი, დამალული დრაკონი", ხოლო ნუნჩაკები ბრიუს ლის მსგავსი კუნგ-ფუ კინოვარსკვლავების საყვარელი იარაღია, როდესაც ისინი მუშტებს არ იყენებენ. გამოიყენება აგრეთვე შუბი, გრძელი ჯოხი და სამნაწილიანი ჯოხი. სხვა შემთხვევებში, კუნგ-ფუ ფილმებში იყენებდნენ ხრიკებს, რათა მებრძოლთა იარაღში გარკვეული კრეატიულობა შეეტანათ. ერთ-ერთი ასეთი უცნაური იარაღი – სავარაუდოდ ისტორიული მოწყობილობით შთაგონებული – იმდენად პოპულარული გახდა, რომ მას მთელი კინოსერიალი მიეძღვნა, აღარაფერს ვამბობთ არაერთ დაუკავშირებელ ფილმზე, რომლებმაც თავიანთი ისტორიები მის გარშემო ააგეს. 1975 წელს ჰონგ-კონგის წამყვანმა კუნგ-ფუ კინოსტუდიამ – "შოუ ბრაზერსმა" (Shaw Brothers) – გამოუშვა "მფრინავი გილიოტინა", საბრძოლო ხელოვნების ფილმი, რომლის მოქმედებაც ჩინეთის ცინის დინასტიის დროს ვითარდება. "შოუ ბრაზერსის" ამ კლასიკაში მოთხრობილია იმპერატორის ჯალათის, ჩენ კუან ტაის (Chen Kuan Tai) მიერ განსახიერებული პერსონაჟის შესახებ, რომელიც იყენებდა "მფრინავი გილიოტინის" სახელწოდების იარაღს. ის განკუთვნილი იყო იმპერატორის პოლიტიკური მტრების ლიკვიდაციისთვის. ჯაჭვზე დამაგრებული და ლასოსავით ნასროლი "მფრინავი გილიოტინა" იყო კალათის მსგავსი მოწყობილობა გამოსაწევი პირებით, რომელიც მფლობელს საშუალებას აძლევდა, ადამიანის თავი მოემწყვდია და მყისიერად მოეჭრა. ის იმპერიული მკვლელობის ფორმად არსებობდა. ამან გამოიწვია ისეთი სიუჟეტი, სადაც მთავარი პერსონაჟის წინააღმდეგ საბოლოოდ თავად ეს იარაღი იქნა გამოყენებული, იმპერატორმა კი თავისი ყველაზე გამორჩეული მკვლელის სამიზნედ აქცია. აღსანიშნავია, რომ "მფრინავი გილიოტინა" არ იყო ფილმის გამოგონება, თუმცა იარაღის შესაძლებლობები უკიდურესად არარეალისტურია. "მფრინავი გილიოტინა" მოხსენიებულია ცინის დინასტიის ისტორიულ დოკუმენტებში, სადაც ნათქვამია, რომ ეს იყო იარაღი, რომელიც განკუთვნილი იყო იმპერატორის მტრების გასანადგურებლად. თუმცა, არ არსებობს მტკიცებულება, რომ ასეთი იარაღი რეალურად ფუნქციონირებდა. ვინაიდან "მფრინავი გილიოტინის" სახელწოდების იარაღი ტექნიკურად ისტორიულად არის დაფუძნებული, არაფერი უშლიდა ხელს სხვა სტუდიებს მის გამოყენებაში, რაც ზუსტად მოხდა მაშინ, როდესაც 1975 წლის ჩენ კუან ტაის ფილმი უზარმაზარ ჰიტად იქცა. მეტოქე სტუდია "გოლდენ ჰარვესტმა" (Golden Harvest) ერთი წლის შემდეგ გამოუშვა "მფრინავი გილიოტინის ოსტატი", რომელიც იყო მისი საკუთარი ფილმის, "ცალხელა მოკრივის" გაგრძელება, მაგრამ "მფრინავი გილიოტინის" კონცეფციასთან ერთად. მიუხედავად იმისა, რომ პირველი არ იყო, ვინც ამ იდეას შეეხო, "მფრინავი გილიოტინის ოსტატმა" გადააჭარბა ორიგინალის მემკვიდრეობას და ყველა დროის ერთ-ერთ ყველაზე ცნობილ კუნგ-ფუ ფილმად იქცა. "მფრინავი გილიოტინის" ადგილი საბრძოლო ხელოვნების მითოსში კვლავ გაიზარდა 1978 წელს "შოუ ბრაზერსის" კიდევ ორი გამოშვებით. სტუდიამ გამოუშვა გაგრძელება ახალი მთავარი გმირის, ტი ლუნგის მონაწილეობით – "მფრინავი გილიოტინა 2" და ასევე "შურისმაძიებელი მშვენიერება", რომელიც არსებითად "მფრინავი გილიოტინის" მესამე ფილმი იყო, თუმცა ამჯერად იარაღს მდედრობითი სქესის პერსონაჟი იყენებდა.