„მწვანე ჰორნეტი“: წარუმატებელი მცდელობა თუ თავიდანვე განწირული პროექტი?

ცოტა „Kick-Ass“-ის მსგავსი, ცოტა „ბეტმენის“ მსგავსი, მაგრამ არცერთი მათგანის საკმარისი დოზით, რომ მაყურებელში რეზონანსი გამოეწვია. 2011 წელს, მიშელ გონდრი და სეთ როგენი გაერთიანდნენ, რათა კლასიკური პულპ კომიქსების პერსონაჟი კინოეკრანის ხატად ექციათ — თუმცა, სალაროებში სასტიკად ჩავარდნენ, კრიტიკოსების დაცინვის ობიექტი გახდნენ და სრული დავიწყების უფსკრულში გაუჩინარდნენ. მაგრამ საქმე ისაა: მიუხედავად იმისა, რომ ფილმი უმეტესობისთვის ზოგადი იმედგაცრუება იყო, უნდა ვაღიარო, რომ პატივს ვცემ მცდელობას, რაღაც უნიკალური შეექმნათ ამ პერსონაჟისთვის. სიმართლე გითხრათ, ამ ფილმის კულისებს მიღმა არსებული პრობლემები ბევრად უარესი იყო, ვიდრე ის, რაც ეკრანზე ვიხილეთ. მოდით, ვისაუბროთ 2011 წლის „მწვანე ჰორნეტზე“ და გავაანალიზოთ, როგორ შეიძლებოდა ეს ფილმი თავიდანვე განწირული ყოფილიყო. დავიწყოთ. „მწვანე ჰორნეტი“ ერთ-ერთი იმ ძველებურ კლასიკურ პერსონაჟთაგანია, რომელიც ჩვენს მამებსა და პაპებს ბავშვობიდან ახსოვდათ. მდიდარი გაზეთის მფლობელი, ბრიტ რეიდი, იყენებს თავის მედია გავლენასა და ფულს, რათა ქალაქში დანაშაული გაანადგუროს, როგორც ნიღბიანი შურისმაძიებელი. ეს იყო ფაქტობრივად ბეტმენი, ბეტმენამდე. რადიო სერიალების, სატელევიზიო ადაპტაციების, კომიქსების, ნოველებისა და ფილმების წყალობით, პერსონაჟი ათწლეულების განმავლობაში ცნობადი სახელი რჩებოდა. ფაქტობრივად, „მწვანე ჰორნეტის“ ყველაზე გამორჩეული ადაპტაცია დღესაც თბილად ახსოვთ, გვიანდელი ბრიუს ლის წყალობით, რომელიც კატოს — ჰორნეტის ბევრად უფრო ქმედითუნარიან თანაშემწესა და იარაღის ინჟინერს — განასახიერებდა. იმ სატელევიზიო სერიალის აღიარება, როგორც ჩანს, უსაზღვრო იყო, ამიტომ სტუდიები და უფლებების მფლობელები სატენდერო ომსა და განვითარების „შიმშილის თამაშებში“ ჩაებნენ, რათა ამ პროექტზე ხელი დაედოთ. ამის შემდეგ პერსონაჟისთვის ათწლეულების ხანგრძლივობის პაუზა დადგა ლაივ-ექშენ ფორმატში, თუმცა მისი კომიქსებში არსებობა მუდმივი რჩებოდა. ის ლამაზი რამ, რაც მრავალი მედია ფორმატის გავლით, თითქმის ყოველ თაობაში გადამუშავებულ პერსონაჟს ახასიათებს, არის ის, რომ ყოველთვის არსებობს მათ გარშემო საზოგადოებრივი ცნობიერების გარკვეული დონე. ეს ორმაგად ეხება „მწვანე ჰორნეტს“. ეს პერსონაჟი ჩემი სიცოცხლის განმავლობაში არსებობდა — და თქვენი სიცოცხლის განმავლობაშიც. ბრიტ რეიდის გზები გადაიკვეთა ბეტმენთან, კინგპინთან, მის ფიურისთან და სხვა პულპ ხატებთან, როგორებიც არიან The Shadow, ზორო და The Spider (არ უნდა აგვერიოს Spider-Man Noir-ში). ათწლეულების სტუდიური ბრძოლების, უფლებების მოლაპარაკებებისა და ნიჭის ძიების შემდეგ, 2009 წელს საბოლოოდ დადგა ის დღე, როდესაც ინდი-კინოს საყვარელი რეჟისორი მიშელ გონდრი დაიქირავეს, გაათავისუფლეს, შეცვალეს და შემდეგ ხელახლა დაიქირავეს, რათა მისი საყვარელი კომიქსების პერსონაჟი ეკრანზე გადმოეტანა. მაგრამ იყო პრობლემა. წლების განმავლობაში მიმდინარე არეულმა სტუდიურმა განვითარებამ განაპირობა, რომ სხვა სცენარისტები, რეჟისორები და მსახიობები უკვე მორიგეობდნენ პროექტში. ერთ-ერთი გამორჩეული მცდელობა იყო რიჩ უილკსის 1990-იანი წლების სცენარი, რომელიც მოგვიანებით გონდრიმ და „რობოკოპის“ სცენარისტმა ედ ნეუმაიერმა უფრო თავისუფალ და ვრცელ ნარატივად გადააკეთეს. ეს ყველაფერი წყალში ჩაიყარა, როდესაც ახლადგამოჩენილი კომედიური სცენარისტები სეთ როგენი და ევან გოლდბერგი ფილმ „Superbad“-ის შემდეგ გაბრწყინდნენ და ჰოლივუდის მსხვილი პროექტების განხორციელებას შეუდგნენ. აქედან იწყება ნამდვილი პრობლემები — პირდაპირი მნიშვნელობით. ბრიტ რეიდი ისეთი ძველი პერსონაჟია, რომ მისი ადაპტირება შემოქმედს ისე შეუძლია, როგორც მოესურვება. თუ ის ადრე იყო თავშეკავებული, მკაცრი გამომეტყველების პულპ გმირი, როგენსა და გოლდბერგს არაფერი უშლიდათ ხელს, რომ ის გაფუჭებულ, ეგოისტურ, მდიდარი ოჯახის შვილად ექციათ „ჰიმბო-ვიჯილანტეს“ აურით. მაყურებელთა უმეტესობა ვერც შეამჩნევდა განსხვავებას. სამართლიანობისთვის უნდა აღინიშნოს, რომ ეს ვერსია არც ისე სრულიად განსხვავებულია. მაგრამ მას შემდეგ, რაც როგენმა და გოლდბერგმა პროექტი გადაიბარეს, ფილმი პულპ-ნუარული მისტიკიდან მეგობრულ სამოქმედო-კომედიად გადაიქცა, მოზარდული ტუალეტის იუმორითა და ცუდად დაბერებული სექსუალური ხუმრობებით. საქმე ის არის: მე ამ დუეტის ფანი ვარ. გავიზარდე „Superbad“-ზე, „Pineapple Express“-სა და „This Is the End“-ზე. ჩემი იუმორის გრძნობა საკმაოდ კარგად ემთხვევა მათ სენსიტიურობას. მაშ, რატომ ტოვებს ეს ფილმი ასეთი წარუმატებლობის შთაბეჭდილებას? იმიტომ, რომ ის უბრალოდ არ არის „მწვანე ჰორნეტის“ ფილმი. თუ რამეა, ეს არის „Rush Hour“-ის, „ბეტმენის“ და „Kick-Ass“-ის ნაზავი — მაგრამ არცერთი მათგანის საკმარისი დოზის გარეშე, რომ მაყურებელი მიიზიდა. ის არ არის საკმარისად „სტოუნერ-კომედია“ როგენის ფანებისთვის, არ არის საკმარისად აბსურდული, რომ სატირა იყოს, არ არის საკმარისად ინდი ან მაღალი დონის, რომ გონდრის ფილმს ჰგავდეს და არ არის საკმარისად „სუპერ“, რომ სუპერგმირული ფილმის ფუნქცია შეასრულოს. სიუჟეტის უმეტესი ნაწილი ქალაქის გადარჩენას არ ეხება — ეს არის არეული ვენდეტა, რომელიც საბოლოოდ მხოლოდ ბრიტსა და მის გაზეთს იცავს. დროის არჩევაც არ დაეხმარა. ფილმი 2011 წელს გამოვიდა. მიუხედავად იმისა, რომ სცენარი 2009 წელს დაიწერა, მაყურებელმა ის „რკინის კაცის“ (Iron Man) შემდეგ იხილა, რომელმაც 2008 წელს უკვე შეცვალა მოლოდინები. მიუხედავად იმისა, რომ ეს ტექნიკურად „შურისმაძიებლებამდე“ (pre-Avengers) იყო, მაინც MCU-ს შემდგომ პერიოდს ემთხვეოდა, იმ მომენტს, როდესაც სუპერგმირული ფილმები სწრაფად ხდებოდა დომინანტური ბლოკბასტერული ჟანრი. იმავე წელს „თორისთვის“ კონკურენციის გაწევა? ეს რთული ამოცანა იყო. შედეგი იყო ფილმი, რომელიც „საშუალოდ“ იგრძნობოდა — და ეს არ იყო საკმარისი წარმატებისთვის. ქასთინგი საინტერესოა. როგენი ბრიტს თამაშობს, პოპ ვარსკვლავი ჯეი ჩოუ კატოს, კამერონ დიასი ლენორ ქეისის როლს ასრულებს, ხოლო კრისტოფ ვალცი ბოროტმოქმედ ჩუდნოფსკის განასახიერებს. ფილმი ეყრდნობა დიდი ხნის განმავლობაში არსებულ ხუმრობას, რომ კატოა ნამდვილი სუპერგმირი, ბრიტი კი მხოლოდ ისაა, ვინც მითითებებს იძლევა. ჯეი ჩოუ ფილმის ყველაზე გასართობი ნაწილია, მისი პარკურითა და ტრიუკებით, რომლებიც განსაკუთრებით გამორჩეულია, განსაკუთრებით მაშინ, როცა გონდრი „ტყვიის დროის“ (bullet time) ეფექტს და ვიზუალურ...