Apple TV-ის სერიალი „Murderbot“ უდავოდ ერთ-ერთი ყველაზე სახალისო სამეცნიერო ფანტასტიკური შოუა, მაგრამ მას ერთი პატარა პრობლემა აქვს: 23-წუთიანი ეპიზოდები ისე სრულდება, რომ ვერც კი აცნობიერებ. მაშინ, როდესაც მოქმედებითი ან დრამატული შოუების უმეტესობა დაახლოებით ერთ საათს გრძელდება და ზოგჯერ გაწელილიც კი ჩანს, „Murderbot“ გასაკვირი სისწრაფით ვითარდება. ზოგჯერ ეს გამახალისებელია, ზოგჯერ კი ცოტა ფრუსტრაციასაც იწვევს, რადგან ეპიზოდები იმდენად კარგია, რომ მეტი გინდა. მაინც რა არის ამის მიზეზი? ინტერვიუში Collider-თან, სერიალის თანაშემქმნელმა ძმებმა პოლ და კრის ვაიცებმა განაცხადეს, რომ ეპიზოდები იმდენად მოკლეა, რადგან მარტა უელსის ნოველა „ყველა სისტემა წითელია“ (All Systems Red), რომელზეც პირველი სეზონი დაფუძნებულია, მხოლოდ 140 გვერდს მოიცავდა. მათ შემავსებელი მასალის დამატების ან მინისერიალად გადაქცევის ნაცვლად, უბრალოდ გადაწყვიტეს მოკლე ეპიზოდების შექმნა. ეს ისეთი ლოგიკური აზროვნებაა, რომლითაც „მკვლელი რობოტი“ (Murderbot) (ალექსანდერ სკარსგარდი) იამაყებდა, რადგან ის არა მხოლოდ ოპერატიულობას ინარჩუნებს, არამედ მაყურებელს მეტის ნახვის სურვილს უტოვებს. ვინაიდან „Murderbot“ მსახიობის მიერ ოდესმე შესრულებული ერთ-ერთი საუკეთესო ნამუშევარია (და სკარსგარდმა მონაწილეობა მიიღო მართლაც შესანიშნავ ფილმებსა და სატელევიზიო შოუებში), დასასრულის ტიტრების დანახვა საკმაოდ მტკივნეული შეიძლება იყოს. ინტერვიუში პოლ ვაიცმა განმარტა, რომ მოკლე ეპიზოდები „მიზანმიმართული“ იყო, რადგან ერთსაათიანი შოუს შემთხვევაში, მათ მოუწევდათ „მასალის ხელოვნურად გაზრდა“, ვინაიდან უბრალოდ არ არსებობდა საკმარისი წყარო მასალა. მეტიც, კრის ვაიცმა განმარტა, რომ სერიალის ტემპისთვის ისინი ნაწილობრივ სერიალებიდან იღებდნენ შთაგონებას: „ეს არის სერიალი, გარკვეულწილად ისეთი, რასაც Murderbot თავად უყურებდა. სასიამოვნო იყო სიუჟეტის ოდნავ გაწელვა, ვიდრე უბრალოდ მინისერიალის შექმნა. მეჩვენება, რომ ბევრი შოუ არსებობს, სადაც ხალხი საკონფერენციო ოთახებში ზის, განიხილავს წინა სცენაში მომხდარს და კამათობს, ჩვენ კი ასეთი სცენები არ გვინდოდა. ამიტომ, გვეგონა, რომ თუ მას დაახლოებით ნახევარსაათიან ეპიზოდებად შევინარჩუნებდით, მაგრამ გავავრცელებდით, ალბომს დაემსგავსებოდა. [...] მოგვწონდა იდეა, რომ ეს ყოფილიყო კარგი პოპ სიმღერების სერია.“ რაც განსაკუთრებით კარგად მუშაობს, არის ის, რომ „Murderbot“ სკარსგარდს საშუალებას აძლევს, მართლაც უცნაური იყოს, სამსახურის ნაცვლად სერიალებზე იყოს შეპყრობილი, როგორიცაა „თავშესაფარი მთვარის აღზევება და დაცემა“ (The Rise and Fall of Sanctuary Moon), და კედელს მიშტერებოდეს, როცა გადაიტვირთება. (მართალი გითხრა, Murderbot, მეც იგივე მჭირს.) შესანიშნავია იმის აღმოჩენა, რომ შოუს მოკლე ეპიზოდები მიზნად ისახავს ძველ სამეცნიერო ფანტასტიკურ სერიალებს დაემსგავსოს, რაც Murderbot-ის „თავშესაფარი მთვარის“ სიყვარულს კიდევ უფრო მეტა-კომენტარად აქცევს. გარდა იმისა, რომ ზოგჯერ კლიფჰენჯერით გტოვებს (რაც ძალიან ძველი სკოლის სერიალებისთვისაა დამახასიათებელი – გაიხსენეთ „ფლეშ გორდონი“ (Flash Gordon) ან „ბაკ როჯერსი 25-ე საუკუნეში“ (Buck Rogers in the 25th Century)), „Murderbot“-ის მოკლე ეპიზოდების ერთადერთი რეალური პრობლემა ისაა, რომ ჩვენ არ გვაქვს საკმარისი დრო, რათა მეტი გავატაროთ კონსერვაციის ალიანსის (Preservation Alliance) გუნდთან, რომლის დაცვაც Murderbot-ს ევალება. პოლ ვაიცმა აღნიშნა, რომ თითოეული პერსონაჟი „იმდენად გამორჩეული“ იყო, რომ „ნებისმიერი დიალოგი, რომელიც პერსონაჟს აქვს, იცი, რომ სწორედ მისგან მოდის“, რაც თითოეულ მათგანს საკუთარი გზით უსაზღვროდ საყვარელს ხდის. დიახ, მოღუშული გურათინიც კი, რომელსაც დევიდ დასტმალჩიანი სრულყოფილად ასრულებს. ვინაიდან „ყველა სისტემა წითელის“ (All Systems Red) შემდეგ „Murderbot“ სხვა ეკიპაჟთან ერთად აღმოჩნდება, PresAux-ის „ნერდებს“ ბევრად აღარ ვიხილავთ, რაც შესაძლოა „Murderbot“-ის მეორე სეზონის უდიდეს გამოწვევად იქცეს. ბოლოს და ბოლოს, თუ არ არსებობენ ადამიანები, ვისზეც ვზრუნავთ, რომ Murderbot-მა დაიცვას, სერიალს დიდი აზრი აღარ აქვს. ვიცი, რომ ვაიცებს შემავსებელი მასალის თავიდან აცილება სურთ, მაგრამ იქნებ მეორე სეზონში PresAux-ის გუნდის ცოტაოდენი გამოჩენა მაინც გვქონდეს, როგორც პატარა საჩუქარი?