არაფერი გამოხატავს ჰოლივუდის სულს ისე, როგორც კინომიუზიკლი. ხმის გაჩენამ კინემატოგრაფიაში მუსიკალური ფილმების ბუმი გამოიწვია, ჟანრმა პიკს 1930-იანი წლებიდან 1940-იან წლებამდე მიაღწია. XX საუკუნის შუა წლების მსახიობები დაუღალავად ხვეწდნენ თავიანთ სამსახიობო, ვოკალურ და საცეკვაო უნარებს, იმ იმედით, რომ მიიღებდნენ როლებს იმ დროის ყველაზე მოთხოვნად ფილმებში, 1934 წლის პრე-კოდის ძვირფასი ქვიდან „დემსიდან“ (Dames) 1957 წლის ოდრი ჰეპბერნის ვარსკვლავურ „მხიარულ სახემდე“ (Funny Face). ასობით კინომიუზიკლიდან არჩევანის გაკეთება, ყველა დროის საუკეთესოთა სიის შედგენას ართულებს. მიუხედავად ამისა, ზოგიერთი ფილმი კვლავ საყვარლად რჩება არა მხოლოდ თავისი დასამახსოვრებელი მუსიკალური ნომრებით, არამედ ორიგინალურობით, ემოციურობითა და კინემატოგრაფიულ ისტორიაში შეტანილი მნიშვნელობით. წინ წარმოგიდგენთ ათ სრულყოფილ მიუზიკლს, რომელთაგან თითოეულს ჰყავს თაყვანისმცემელთა ისეთი ბაზა, რომელიც შეიძლება ამტკიცებდეს, რომ ეს არის ყველა დროის უდიდესი ფილმი. ფილმი „თმა“ (Hair) არის მილოშ ფორმანის ეკრანიზაცია 1968 წლის ბროდვეის ჰიტისა, „თმა: ამერიკული ტომობრივი სიყვარულისა და როკის მიუზიკლი“. სიუჟეტი მოგვითხრობს კლოდ ჰუპერ ბუკოვსკისზე, ახალგაზრდა მამაკაცზე, რომელიც უერთდება ჰიპების „ტომს“, რომლის ცხოვრების წესი თავისუფალ სიყვარულს, პოლიტიკურ აქტივიზმსა და ნარკოტიკების ლიბერალურ მოხმარებას განასახიერებს. თუმცა, ბუკოვსკი მორალური დილემის წინაშე დგება, როდესაც მას ვიეტნამის ომში გაიწვევენ. ფორმანის მიუზიკლის ვერსია რამდენიმე ასპექტით განსხვავდება ბროდვეის ვერსიისგან. ის აფართოებს ბუკოვსკის წარსულ ისტორიას, ამატებს ახალ პერსონაჟებს და რადიკალურად ცვლის დასასრულს. მიუხედავად ამისა, ეს ადაპტაცია გამორჩეულად ამაღელვებელია, ის იყენებს კინემატოგრაფიულ საშუალებებს 1960-იანი წლების ცხოვრების უფრო სრულყოფილი სურათის შესაქმნელად. ეფექტური და ორიგინალის სულისკვეთების ერთგული, ეს არის ყველაფერი, რაც ადაპტაცია უნდა იყოს. „ვესტსაიდური ისტორია“ (West Side Story) პირველად ბროდვეიზე 1957 წელს დაიდგა, როგორც ჯერომ რობინსის, კომპოზიტორ ლეონარდ ბერნშტაინის და ტექსტის ავტორ სტივენ სონდჰაიმის ერთობლივი ნამუშევარი. 1961 წლის კინოადაპტაციაში რობინსი რობერტ უაიზთან ერთად თანარეჟისორად დარჩა, ხოლო სცენარი ეკუთვნოდა ერნესტ ლემანს, ფილმის „ჩრდილოეთი ჩრდილო-დასავლეთისკენ“ (North by Northwest, 1976) ავტორს. გამოსვლისთანავე ფილმმა სალაროების რეკორდები მოხსნა და 11 ოსკარის ნომინაცია მიიღო (საიდანაც 10 მოიგო), რითაც ის ყველა დროის ყველაზე მეტი ოსკარის მფლობელი მუსიკალური ფილმი გახდა – რეკორდი, რომელსაც დღემდე ინარჩუნებს. ისევე როგორც დიდ მიუზიკლთა უმეტესობა, „ვესტსაიდური ისტორია“ რეალობაზეა დაფუძნებული, ის დეტალურად აღწერს დისკრიმინაციასა და ძალადობას, რომელსაც პუერტო-რიკოელები ნიუ-იორკში XX საუკუნის შუა პერიოდში აწყდებოდნენ. ამ მკაცრ გარემოში, რობინსმა უილიამ შექსპირის „რომეო და ჯულიეტა“ გადმოიტანა, ოღონდ საყვარლები იყვნენ თეთრკანიანი და პუერტო-რიკოელი. ფილმი მას შემდეგ გააკრიტიკეს ნატალი ვუდის, თეთრკანიანი ქალის, პუერტო-რიკოელი მთავარი როლის შემსრულებლად არჩევის გამო. თუმცა, მიუზიკლის ყველაზე კაშკაშა ვარსკვლავი ყოველთვის რიტა მორენო იყო, პუერტო-რიკოელი მსახიობი, რომელიც ისტორიაში შევიდა როგორც EGOT (ემის, გრემის, ოსკარის და ტონის) მფლობელი და აშშ-ის თავისუფლების მედლის მიმღები. მორენომ განაცხადა, რომ თავის შესრულებაში ის ეყრდნობოდა საკუთარ გამოცდილებას რასობრივი ძალადობისა და დისკრიმინაციის შესახებ, და ეს ღრმა ემოცია ნამდვილად აისახა: მან ოსკარი მოიგო ანიტას განსახიერებისთვის. უილიამ უაილერის „მხიარული გოგონა“ (Funny Girl) 1968 წლის ყველაზე შემოსავლიანი ფილმი იყო, რომელმაც ოსკარის რვა ნომინაცია მიიღო, მათ შორის საუკეთესო ფილმისა და საუკეთესო მსახიობი ქალისთვის. მან ასევე ბროდვეის ვარსკვლავი ბარბარა სტრეიზანდი კინოპოპულარობის მწვერვალზე აიყვანა, არათეატრალურ მაყურებელს კი მისი შთამბეჭდავი ვოკალური დიაპაზონი და მომხიბვლელი სამსახიობო ოსტატობა გააცნო. დღეს ის ყველა დროის ერთ-ერთ უდიდეს კინომიუზიკლად ითვლება და ამერიკის კინოინსტიტუტის საუკეთესო ფილმების მრავალ სიაში მოხვდა. „მხიარული გოგონა“ ნაწილობრივ ეფუძნება ფანი ბრაისის პირად და პროფესიულ ცხოვრებას, ნიუ-იორკში დაბადებული მსახიობისა და კომიკოსის, რომელმაც კარიერა ბურლესკის სცენიდან დაიწყო და ტელევიზიის, რადიოს, თეატრისა და კინოს ვარსკვლავობისკენ გაიკვლია გზა. მიუზიკლი განსაკუთრებით დეტალურად აღწერს ბრაისის რთულ ურთიერთობას ჯულიუს უილფორდ „ნიკი“ არნშტაინთან, აზარტული მოთამაშესა და თაღლითთან, რომელზეც ბრაისი იყო დაქორწინებული. სტრეიზანდი გადმოსცემს განწირულ სასიყვარულო ისტორიას უდიდესი ემპათიითა და ღრმად განცდილი ტკივილით, მან თავისი გზა ამერიკის გულებისკენ მიუზიკლის ფინალური სიმღერის, „ჩემი მამაკაცის“ („My Man“) დაუვიწყარი შესრულებით გაიკაფა. „ვარსკვლავის დაბადების“ (A Star is Born) ოთხი კინოპროდუქციით, რთულია იმის არჩევა, თუ რომელი ვერსიაა ახლა უკვე კლასიკური ამბიდან საუკეთესო. 1937 წელს ჯანეტ გეინორმა და ფრედრიკ მარჩმა წარმოადგინეს კონცეფციის ორიგინალი, რასაც მოჰყვა ჯუდი გარლანდი და ჯეიმს მეისონი 1954 წელს, ბარბარა სტრეიზანდი და კრის კრისტოფერსონი 1976 წელს, და ლედი გაგა და ბრედლი კუპერი 2018 წელს. თუმცა, ყველა ამ კარგად შესრულებული რიმეიქიდან ჯორჯ კიუკორის ვერსია გარლანდთან და მეისონთან ერთად ყველაზე გამორჩეულია. ჯუდი გარლანდი ისტორიაში შევიდა, როგორც ამერიკის ერთ-ერთი ყველაზე ნიჭიერი ვოკალისტი, და „ვარსკვლავის დაბადება“ ნამდვილად მისი კარიერის ერთ-ერთი მწვერვალია. მან უდავოდ შემოიტანა თავისი რთული გამოცდილებები პოპულარობასთან დაკავშირებით ამომავალი ვარსკვლავის როლში, ფილმის საუნდტრეკი კი თავისი ამაღელვებელი, ემოციური კონტრალტოთი გაამდიდრა. მართლაც, გარლანდის ქალიშვილმა, ლორნა ლუფტმა, NPR-ს განუცხადა, რომ გარლანდი გრძნობდა, რომ „ვარსკვლავის დაბადება“ ასახავდა მის პირად ბრძოლებს, მათ შორის მის რთულ ქორწინებას სიდ ლუფტთან. მაშინ, როცა ფრანგული ახალი ტალღის რეჟისორების უმეტესობა ქმნიდა ბნელ, ექსპერიმენტულ ფილმებს, როგორიცაა „კლეო 5-დან 7-მდე“ (Cléo from 5 to 7, 1962) და „ბან