რაღაც ჩუმად სახალისოა იმაში, რომ „ჩემი სისხლიანი ვალენტინი“ (My Bloody Valentine) ყოველთვის იყო ფრენჩაიზი, რომელიც შეფასების ნაკლებობაზე იყო აგებული. დაუფასებელი ქალაქები. დაუფასებელი ლეგენდები. დაუფასებელი ფილმები. ის არასოდეს ყოფილა პოზიციონირებული, როგორც სლეშერ-ინდუსტრიის გიგანტი. უბრალოდ, პირქუში პატარა ამბავი ქალაქზე, რომელიც ცდილობდა დავიწყებოდა თავისი უარესი შეცდომა და ამისთვის სისხლით გადაიხადა. და მაინც, ათწლეულების შემდეგ, ის კვლავ აქაა. კვლავ იჩენს თავს. კვლავ საკმარისად მჭრელია, რომ გადალახოს უფრო ხმაურიანი, ბრჭყვიალა საშინელებათა ფრენჩაიზები, რომლებიც სწრაფად აინთნენ და ისევე სწრაფად გაქრნენ. ამ გამძლეობას მომხიბვლელს ხდის ის ფაქტი: „ჩემი სისხლიანი ვალენტინი“ არ გადარჩა იმიტომ, რომ აგრესიულად განვითარდა. ის გადარჩა, რადგან მისი ძირითადი იდეა არასოდეს გასულა მოდიდან. შიში საზოგადოებრივია. დანაშაული მემკვიდრეობითია. ტრავმა უთქმელად რჩება. შეგიძლიათ განაახლოთ ტექნოლოგია. შეგიძლიათ შეცვალოთ ტონი. შეგიძლიათ მაყურებელს წერაქვი ესროლოთ 3D ფორმატში. მაგრამ ამბის ხერხემალი უცვლელი რჩება, და სწორედ ამიტომ ეხმიანება ორივე ვერსია საკუთარი გზებით. ეს არ არის მხოლოდ რიმეიქების განხილვა. ეს არის ხედვა იმისა, თუ როგორ შეიცვალა საშინელებათა ჟანრის აუდიტორია და როგორ დარჩა ზოგიერთი შიში უცვლელი. ერთი ფილმი ჩურჩულებს და სიჩუმეს აძლევს ზიანის მიყენების საშუალებას. მეორე ყვირის და გაიძულებთ შეკრთეთ. ერთი და იგივე ლეგენდა. სრულიად განსხვავებული გადმოცემა. ორიგინალური „ჩემი სისხლიანი ვალენტინი“ (1981) პატარა ძრავას ჰგავს, რომელსაც ყველაფერი შეეძლო. ის არ იყო შექმნილი ფრენჩაიზის დასაწყებად. ის მოკრძალებული ბიუჯეტით გადაიღეს კანადაში, ნამდვილ სამთო ლოკაციებზე. Paramount Pictures-ის მიერ გავრცელებული, ის არასოდეს გრძნობდა თავს, როგორც გაპრიალებული სტუდიური პროდუქტი. ის ხელნაკეთია. გულწრფელი. ოდნავ დაუმუშავებელი. ეს დაუმუშავებლობა მისი ხიბლის ნაწილი ხდება. „ვალენტაინ ბლაფსი“ (Valentine Bluffs) დასახლებულ ადგილად გრძნობს თავს. ესენი არიან ადამიანები, რომლებიც ერთად გაიზარდნენ, ხვდებოდნენ ერთმანეთს, დაშორდნენ და არასოდეს გაექცნენ თავიანთი პატარა ქალაქის გრავიტაციულ მიზიდულობას. სასიყვარულო სამკუთხედი TJ-ს, აქსელსა და სარას შორის საპნის ოპერის ხრიკად არ გვეჩვენება. ის გადაუჭრელ ისტორიას ჰგავს. აქსელი, განსაკუთრებით, ფილმის ემოციურ დაძაბულობას ატარებს. გაბრაზებული. თავდაცვითი. ჩამოყალიბებული ქალაქის დამარხული ტრავმით. როდესაც სიმართლე იჩენს თავს, ის არ გვეჩვენება შოკისთვის შექმნილ სიუჟეტურ მოულოდნელობად, ის გარდაუვალია. ჰარი უორდენი არ არის ფრედი. ის არ არის ჯეისონი. ის არ ხუმრობს და არ პოზირებს. ის არის გაფრთხილება. ფილმი მას ზედმეტად არ ხსნის, და სწორედ ეს თავშეკავება ხდის მას ეფექტურს. ის ნაკლებად არსებობს, როგორც პიროვნება და უფრო მეტად, როგორც შემორჩენილი შედეგი. შეხსენება, რომ ქალაქმა მარცხი განიცადა და ამ მარცხს კბილები აქვს. 1981 წლის ფილმის ერთ-ერთი ყველაზე ძლიერი ელემენტი ავთენტურობაა. გადაღებები ნამდვილ მაღაროებში მიმდინარეობდა. ეს ნიშნავდა ცივ, შევიწროებულ პირობებს და მანევრირებისთვის ძალიან მცირე ადგილს. ამ დისკომფორტს შეგიძლიათ იგრძნოთ დასრულებულ ფილმში. სიბნელე სტილიზებული არ არის. ის მახრჩობელია. როდესაც პერსონაჟები სიბნელეში ქრებიან, თქვენც მათთან ერთად იკარგებით. სწორედ ამიტომ, ისეთი მომენტები, როგორიცაა კიბეზე მტირალი გოგონა დასასრულისკენ, ემოციურად გულწრფელია. ის მიწის ქვეშ არის ხაფანგში. მისი შეყვარებული ახლახან მოკლეს. ყველა მას ყვირის, რომ გააგრძელოს მოძრაობა. ტირილი სისუსტე არ არის. ეს გადარჩენაა. ორიგინალის მემკვიდრეობა განუყოფელია მისი ცენზურის ისტორიისგან. MPAA-ის მკაცრმა ჭრებმა ფილმიდან ამოიღო ყველაზე გრაფიკული მკვლელობების ზოგიერთი სცენა 80-იანი წლების დასაწყისის სლეშერების ბუმის პერიოდში. წლების განმავლობაში, მაყურებელი „ჩემს სისხლიან ვალენტინს“ მისი კომპრომეტირებულ ვერსიად იცნობდა. იგრძნობოდა, სად იყო რაღაც შემცირებული ან შერბილებული. და მაინც, ის მუშაობდა. ატმოსფერო მას ატარებდა. გარემო მას ატარებდა. ძვლები საკმარისად ძლიერი იყო იმისთვის, რომ დაფხვნას გადარჩენოდა. მოგვიანებით, საშინაო გამოცემებმა საბოლოოდ აღადგინეს დაკარგული კადრების უმეტესობა, რითაც ფილმის რეპუტაცია კულტური ცნობისმოყვარეობიდან პატივცემულ ჟანრულ კლასიკად გარდაიქმნა. გადავიდეთ 2009 წელზე და „ჩემი სისხლიანი ვალენტინი 3D“ ჩუმად არ ჩნდება ხელახლა. ის ჩნდება უჩვეულო სათვალეებით და მაშინვე გაგებინებთ თავის მისიას: ეს არის გამოცდილება. პატრიკ ლუსიერის რეჟისორობით და ჯენსენ ეკლზის მონაწილეობით, რიმეიქი მთლიანად მის იდენტობაშია ჩაფლული. ეს არ ყოფილა ზარმაცი, შემდგომი კონვერტაციის ფულის გამოძალვა. ის თავიდანვე 3D ფორმატზე იყო ორიენტირებული. იარაღები გარედან მოფრინავს. სისხლი მაყურებლისკენ ფეთქდება. მაღაროები უფრო ფართო ჩანს, თითქმის დერეფნებივით აგებული, რათა ძალადობა პირდაპირ თქვენს სახეზე მიუშვას. ის აგრესიულია. თეატრალური. ცოტა სასაცილო. მაგრამ ის ერთგულია თავისი იდეის. 3D ხშირად ცარიელი მარკეტინგული ინსტრუმენტია. აქ მან თავისი ადგილი დაიმკვიდრა. ტემპი იცვლება სიღრმის შესათავსებლად. მკვლელობები ტრაექტორიისთვის არის შექმნილი. მაყურებელი ნაკლებად დამკვირვებელი და უფრო მეტად მონაწილე ხდება. კინოთეატრებში მან შექმნა ნამდვილი საზოგადოებრივი საშინელებათა გამოცდილება; ხალხი ერთად შეკრთებოდა, ერთად რეაგირებდა. მოკლე ხნით, რიმეიქმა კულტურული იდენტობა მოიპოვა. მისმა Blu-ray გამოცემაც კი სიახლისკენ იყო მიდრეკილი, შეფუთვაში 3D სათვალეებიც კი იყო ჩართული. ის უფრო თეატრალურ გაფართოებას ჰგავდა, ვიდრე წყნარ საარქივო მცდელობას. ორიგინალური ფილმის სიცოცხლე სიკვდილის შემდეგ ვერ იქნებოდა უფრო განსხვავებული. Shout! Factory-მ 1981 წლის ფილმს ზედმიწევნითი 4K რესტავრაცია გაუკეთა, რომელმაც შენარჩუნებაზე გაამახვილა ყურადღება და არა ხრიკზე. უფრო ღრმა შავები მაღაროს სცენებში. უფრო მკვეთრი ინდუსტრიული ტექსტურები. ჭუჭყი და კლაუსტროფობია განზრახული ჩანს და არა შემთხვევითი.