ომის საშინელებათა ფილმები დიდხანს რჩება მეხსიერებაში. ჯამფ-სქეარ საშინელებათა ფილმებს განმეორებით ვუყურებთ. სრულყოფილი საშინელებათა ფილმი კი უფრო იშვიათია, რადგან მან უნდა შეინარჩუნოს ძალა მაშინაც კი, როდესაც უკვე იცი, რა მოხდება. საუკეთესოები მაინც გაძაბუნებენ, გაიძულებენ უყურო პერსონაჟებს, როგორ იღებენ არასწორ გადაწყვეტილებებს და კვლავ გიქმნიან შემოჭრილი წესების განცდას. აქ მთავარია განმეორებითი ყურების ტესტი. ეს რეიტინგი აგებულია ფილმებზე, რომელთა სიუჟეტი სიმკვეთრეს ინარჩუნებს. ეს ნიშნავს მკაფიო განლაგებას, ნათელ წესებს (თუნდაც ზებუნებრივის შემთხვევაში), სცენებს, რომლებიც ნაცვლად ციკლურობისა, ესკალაციას განიცდიან და პერსონაჟებს, რომლებიც ნამდვილ ადამიანებს ჰგვანან კუთხეში მომწყვდევისას. თუ გახსოვთ საშინელებათა ფილმი, რომელიც შიშს, შოკს და შედეგებს უხარვეზოდ გადმოსცემს, მას, სავარაუდოდ, ქვემოთ იპოვით. "ის მოგყვება" (It Follows) კანქვეშ გიძვრება, რადგან საფრთხე ჩვეულებრივ სივრცეებს სახიფათოდ აქცევს: გარეუბნებს, სკოლის დერეფნებს, წყნარ ქუჩას – ისეთ ადგილებს, სადაც უბრალოდ ვერ ჩაკეტავ კარს და ვერ მოეშვები. ფილმი ასახავს შემთხვევით სექსუალურ კავშირს, რის შემდეგაც ჯეი (მაიკა მონრო) პირისპირ ხვდება საფრთხეს: რაღაც მას ფეხით გაჰყვება, შემთხვევით სახეებს მიიღებს და არასოდეს შეჩერდება. ეს ჯეის აიძულებს იცხოვროს სკანირების რეჟიმში, შეისწავლოს ხალხისა და მანძილების განლაგება, რადგან მისი ერთადერთი რეალური უპირატესობა საფრთხის ადრეული შემჩნევაა და ეს თითქმის მთელი წინაპირობაა. მეორეხარისხოვანი პერსონაჟები ფილმს დამაჯერებელს ხდიან, რადგან ისინი ნამდვილი ადამიანებივით კამათობენ. პოლს (ქეირ გილკრისტ) დახმარება სურს და განუწყვეტლივ აწინაურებს გეგმებს, რომლებიც ახალ პრობლემებს ქმნიან, რადგან ყოველ გადაწყვეტას თავისი მორალური არეულობა მოჰყვება. ქელი (ლილი სეპე) და იარა (ოლივია ლუკარდი) ერთგულებისა და უნდობლობის იმ ნაზავს ქმნიან, რაც ჯეის იზოლირებულად აგრძნობინებს თავს, მაშინაც კი, როცა ის გარშემორტყმულია. აუზის სცენა ძლიერად გამოიყურება, რადგან ეს კონტროლის, აღჭურვილობის, პოზიციონირების, პანიკის ადამიანის დამაჯერებელი მცდელობაა, რასაც გეგმის ჩაშლის შემდეგ ქაოტური იმპროვიზაცია მოსდევს. "ბაბადუკი" (The Babadook) მაყურებელს იპყრობს, რადგან სემუელი (ნოა ვაისმანი) ისე იქცევა, როგორც ბავშვი, რომელიც წლების განმავლობაში სიცარიელის გვერდით ცხოვრობდა, ხოლო ამელია (ესი დევისი) ისე გამოიყურება, როგორც ადამიანი, რომელსაც უკვე სამუდამოდ დაკარგული აქვს ნორმალური ღამე. სანამ რაიმე ზებუნებრივი გამოჩნდება, ფილმი ამელიას ყოველდღიურობაში გვატყვევებს: მწუხარება, უძილობა და ბავშვი, რომელიც ყველა ზრდასრულის მოთმინებას ცდის. სწორედ ეს ხდის საშინელებამდე ესკალაციას ამ ფილმისთვის სრულყოფილს. ამელიას გაბრაზება სკოლის პერსონალზე, მეზობლების სცენები, ის, თუ როგორ იწყებს სემუელის მტრად აღქმას – ეს მომენტები ამკვრივებს ისტორიას. როდესაც შეპყრობილობა მთავარ მოვლენად იქცევა, ის სრულად ემთხვევა ყველაფერს, რაც დაგროვდა: მისი იზოლაცია, მისი წყენა, მისი მხარდაჭერის ნაკლებობა. დასასრულიც კი თავის ადგილს იმსახურებს, რადგან ფილმი საშინელებას რუტინით მართულად წარმოაჩენს. "ტეხასის ხოცვა-ჟლეტა ბენზოხერხით" (The Texas Chain Saw Massacre) დღემდე უკანონოდ აღიქმება, თითქოს რაღაც ისეთი ნახე, რაც არ უნდა გენახა. ფილმი დამთრგუნველად ცხელია, ხმა გამაღიზიანებელი, ძალადობა კი იმდენად მახინჯი, რომ მას გლამურს სრულად აცლის. "ტეხასის ხოცვა-ჟლეტა ბენზოხერხით" მიჰყვება სალი ჰარდესტის (მერლინ ბერნსი) ისტორიას და გიჟურია, თუ როგორ სრულად იშლება ის გადარჩენის ინსტინქტამდე. ის იწყებს როგორც ჩვეულებრივი ადამიანი ჩვეულებრივ დღეს, ფილმი კი განუწყვეტლივ ართმევს მას ყველაფერს, სანამ ის ინსტინქტებზე არ გადადის. ბერნსი შიშს ფიზიკურად აქცევს. მისი სუნთქვა წყვეტილი ხდება. ხმა ეცვლება და თხელდება. მისი კივილი ფორმას იცვლის, რადგან ყელი განადგურებულია. და რა თქმა უნდა, არის ლეზერფეისი (გუნარ ჰანსენი) და ის სწორედ ამავე მიზეზითაა საშინელი. ის სწრაფად რეაგირებს. სულელურ შეცდომებს უშვებს. უკან ბრუნდება. იმედგაცრუებული ხდება. მოძრაობას აგრძელებს. ისე იქცევა, თითქოს ცდილობს გაუმკლავდეს სიტუაციას, რომელიც ხელიდან ეცლება, და იყენებს ერთადერთ ინსტრუმენტებსა და ჩვევებს, რაც აქვს. თითქოს ის მონსტრი კი არა, პრობლემების გადამჭრელია გაუმართავი მეთოდებით. და ეს მას უარესს ხდის. სრულყოფილი ნაწილია ის, თუ როგორ აქცევს "ტეხასის ხოცვა-ჟლეტა ბენზოხერხით" ატმოსფეროს მთავარ ბოროტმოქმედად. დღის სინათლე მკაცრია, სახლი ხაფანგია, ხოლო ოჯახის სისასტიკე – ჩვეულებრივი. "ალქაჯი" (The Witch) სასტიკია, რადგან ის ძირითადად ადამიანების საუბრებს, მზერებსა და განკითხვებს ეფუძნება, და დაძაბულობა მაინც განუწყვეტლივ იზრდება. ფილმი მიჰყვება თომასინის (ანია ტეილორ-ჯოი) ამბავს, რომელიც უფროსი ქალიშვილია და აკეთებს იმას, რასაც ეუბნებიან, ფილმი კი მას აშკარა სამიზნედ აქცევს. ვიღაც ყოველთვის უყურებს მას. ვიღაც ყოველთვის ადანაშაულებს მას. ბრალდებები ერთდროულად არ მოდის; ისინი პატარა ნაწილებად გროვდება, სანამ ოჯახი სხვა ვერაფერს ვეღარ ხედავს. ეს არის წნეხი, რომელიც არ წყდება. და რაც "ალქაჯს" განსაკუთრებულს ხდის, არის მისი სერიოზულობა ოჯახის დანგრევის საკითხთან მიმართებაში. უილიამი (რალფ ინესონი) განუწყვეტლივ იღებს ჯიუტ და უმნიშვნელო გადაწყვეტილებებს, სანამ ისინი სახიფათო არ გახდება. ქეთრინი (ქეით დიკი) სულ უფრო ამკვრივებს თავის მწუხარებაზე კონტროლს, სანამ ის სისასტიკედ არ გადაიქცევა. ფილმი არ ჩქარობს ახსნას არაფერი და უნდობლობას აძლევს ზიანის უმეტესი ნაწილის მიყენების საშუალებას, და როდესაც საშინელება გამოჩნდება, ის არ მოქმედებს როგორც მოულოდნელი გადახვევა და სწორედ ამიტომ არის სრულყოფილი. "როზმარის ბავშვი" (Rosemary’s Baby) მიჰყვება როზმარი ვუდჰაუსის (მია ფეროუ) ისტორიას, რომელიც გადადის შენობაში, სადაც სავსეა ხალხი, რომლებიც მასთან წვდომას უფლებად მიიჩნევენ: კვება...