კოლონიურ 1600-იან წლებში, ბრიტანულმა სამეფო ქარტიამ „ჰადსონის ყურის კომპანიას“ რუპერტის მიწაზე (ტერიტორია, რომელიც თანამედროვე კანადის დიდ ნაწილად იქცა) მთელ ვაჭრობაზე ზედამხედველობის უფლება მიანიჭა. კომპანიის მონოპოლია მალე გარეშე პირების მიერ შეირყა, რისი გამოსწორებასაც ის ცდილობდა. ეს არის „ფრონტიერის“ საფუძველი, 18-ნაწილიანი Netflix-ის ვესტერნის, რომელიც იმაზე მეტ აუდიტორიას იმსახურებს, ვიდრე ოდესმე მიუღია. შოუში ლორდი ბენტონი, რომელსაც ალუნ არმსტრონგი სასტიკი სნობიზმით განასახიერებს, ევროპიდან ამერიკაში მიცურავს, რათა „ჰადსონის ყურის კომპანიის“ უპირატესობა აღადგინოს. ის განსაკუთრებით დაინტერესებულია დეკლან ჰარპით (ჯეისონ მომოა), ნახევრად ირლანდიელი, ნახევრად კრიელი უზარმაზარი კანონგარეშე, რომლის მიზანიც მშობლიურ მიწაზე ბეწვის ვაჭრობის მონოპოლიის განადგურებაა. ჩვენი ანტიგმირი არ ერიდება ძალადობის გამოყენებას თავისი მიზნის მისაღწევად, ამიტომ ბენტონი მასთან გამკლავებას იფიცებს. მაგრამ ყველამ ვიცით, რომ მომოას მიერ განსახიერებული პერსონაჟის მოშორება არასოდეს არის ადვილი საქმე. თუ გსიამოვნებთ ისეთი „დააზიანე მტერი“ ვესტერნები, სადაც უამრავი ტომატის პასტა და წითელი საღებავი გამოიყენებოდა გადასაღებ მოედანზე, მაშინ „ფრონტიერი“ თქვენთვისაა. გახსნის სცენა სწრაფად გაცნობებთ, თუ როგორი იქნება აქ სიტუაცია, რაც საშუალებას მოგცემთ წახვიდეთ (თუ მგრძნობიარე ხართ) ან აიღოთ Budweiser (თუ ეკრანულ სისასტიკეს სიამოვნებით უყურებთ). მასში დეკლან ჰარპი და მისი ეკიპაჟი თავს ესხმიან ბეწვის სავაჭრო ფორპოსტს. ისინი ჯარისკაცებს მუხლებზე აჩოქებენ, ორ მათგანს ყელს ჭრიან და მესამეს დანას ურტყამენ. „აკვამენი“ „ფრონტიერის“ პრემიერიდან ერთი წლის შემდეგ გამოვიდა და თქვენ შეგიძლიათ დადოთ ფსონი, რომ იყო ბავშვი, რომელსაც ფილმი იმდენად შეუყვარდა, რომ მომოას სხვა ნამუშევრები მოძებნა. შემდეგ, ზედამხედველობისგან გათავისუფლებულები, ისინი ამ შოუზე მოხვდნენ. ტრავმა... ტრავმა... ტრავმა. ბავშვები, ცხადია, არ უნდა მიუახლოვდნენ ამ შოუს, რომელიც ძალადობას იყენებს ჩრდილოეთ ამერიკის ბეწვის ვაჭრობის მკაცრი რეალობის ხაზგასასმელად. იმდენი სიმდიდრის შექმნის შესაძლებლობის გაჩენით, სწრაფად ჩნდება და მკვიდრდება „ძაღლი-ჭამს-ძაღლს“ პრინციპი. რობ ბლეკი და პიტერ ბლეკი მრავალფეროვნების მომხრენი იყვნენ, ამიტომ შოუ მოიცავს ძალადობის თითქმის ყველა ფორმას, რაც კი ადამიანს ოდესმე გამოუგონია. სროლები? დანით დაჭრები? ყველაფერი იქ არის. მოემზადეთ უამრავი წამების სცენისთვის, ასევე სისასტიკისთვის მოწყვლადი პერსონაჟების მიმართ. მაგრამ ეს არ ნიშნავს, რომ შოუ მხოლოდ ამას გვთავაზობს. შესრულებისა და პროდუქციის კუთხით, ბევრი რამ არის აღფრთოვანების ღირსი. რაც მთავარია, ეს ერთ-ერთი ყველაზე იდეალური ვესტერნია სასაზღვრო ისტორიების მოყვარულთათვის. ტელევიზიის შემქმნელები და რეჟისორები, რომლებიც ჯეისონ მომოას ირჩევენ, ხშირად ემორჩილებიან ცდუნებას, რომ ის ყველაფრის ცენტრში მოაქციონ. დააბრალებთ მათ? მომხიბვლელი, შეუვალი მსახიობი მიდრეკილია, რომ თითოეულ როლში ენთუზიაზმითა და გმირული შემართებით შევიდეს. მომოას ყოველი მზის სისტემის მზედ ქცევის ტენდენციამ ზოგჯერ შესანიშნავი შედეგები გამოიღო, როგორც ეს იყო „ომის მეთაურის“ შემთხვევაში. მაგრამ ისტორიამ დაამტკიცა, რომ მომოა უფრო მეტად ბრწყინავს, როდესაც ის არ აკეთებს ყველა მძიმე სამუშაოს – მაგალითად, „დამნაშავეთა ბრიგადაში“, „ფორსაჟი X-ში“ და ზაკ სნაიდერის „სამართლიანობის ლიგაში“. ის სავარაუდოდ „სუპერგოგონაშიც“ წარმატებული იქნება. მიუხედავად იმისა, რომ ჯეისონ მომოას დეკლან ჰარპი სიუჟეტის მთავარი ღერძია, „ფრონტიერი“ მრავალ პერსონაჟზეა ფოკუსირებული, მათ შორის ლორდ ბენტონზე; ჰადსონის ყურის კომპანიის წარმომადგენელ სოკანონზე; ადგილობრივი წინააღმდეგობის ფიგურა მაიკლ სმიტზე (ირლანდიელი კაცი, რომელიც ცდილობს გადარჩენასა და განვითარებას), და გრეის ემბერლიზე; ტავერნის მფლობელზე (ტავერნის მფლობელი არასდროს აკლია ამ სასაზღვრო შოუებს). ასევე ჩნდებიან სხვადასხვა ბიზნესმენები, ჯარისკაცები და პოლიტიკური ფიგურები მონრეალიდან და ლონდონიდან. „ფრონტიერი“ ამგვარად ძალიან სასიამოვნოა. მას აქვს სპონტანურობა და მოახლოება, რომელიც მაშინვე იგრძნობა და ადვილად მისაღებია, მაშინაც კი, თუ მას ცხრა წლის შემდეგ უყურებთ. მიუხედავად იმისა, რომ მისი მოქმედება ძველ დასავლეთში არ ვითარდება, ისტორიული დრამა მაინც კვალიფიცირდება ჟანრში განთავსებისთვის, თემატურად, ვიზუალურად და სტილისტურად. ის მშვიდად აღწერს ეპოქას, სადაც ადამიანები ჩუმად იტანენ მოძველებული, გადატვირთული სავაჭრო სისტემის შეურაცხყოფას, სადაც ადამიანური თანაგრძნობის საბაზისო ცნებაც კი სრულიად არ არსებობს. მისი ანტიგმირული ჩონჩხის სტრუქტურისა და ძალადობის მაღალი დონის გათვალისწინებით, ის უფრო შესაფერისია რევიზიონისტული ვესტერნების მოყვარულთათვის, როგორიცაა „დედვუდი“ და „შეუწყნარებელი“, ვიდრე ჯონ ფორდისა და სერხიო ლეონეს მიერ ეკრანზე გამოტანილი კლასიკური ზღაპრებისთვის. დაკარგეთ თავი ამ საზღვარზე.