ნეტფლიქსი და მისი საპროდიუსერო პარტნიორები დეტალურად აღწერენ არაჩვეულებრივ ლოჯისტიკას, უსაფრთხოების დაგეგმვას და კინემატოგრაფიულ გამოწვევებს, რომლებიც თან ახლდა ოდესმე გადაღებულ ერთ-ერთ ყველაზე სარისკო პირდაპირ ეთერში გასულ მოვლენას. იმ დროისთვის, როცა ალექს ჰონოლდმა ტაიპეი 101-ის 508 მეტრის (1,667 ფუტი) სიმაღლის შუშის და ფოლადის ფასადზე ასვლა დაასრულა, მისი მიღწევის ათლეტურობა და უშიშრობა ცალსახად თვალსაჩინო იყო ყველასთვის, ვინც ნეტფლიქსის პირდაპირ ეთერს 90 წუთზე მეტხანს ადევნებდა თვალს. ამასთანავე, ლაივ ტელევიზიის ან ცოცვის დოკუმენტური ფილმების ვეტერანებისთვის ისევე აშკარა იყო პროდიუსერული გამოცდილების სიღრმე და სპეციალიზებული კინემატოგრაფია, რომელიც საჭირო იყო „ცათამბჯენი ლაივის“ (Skyscraper Live) მსოფლიო მაყურებლისთვის ასეთი იდეალურად ნათელი გამოცდილების შესაქმნელად. „1,700 ვერტიკალური ფუტის (დაახლოებით 518 მეტრი) დასაფარად, ეს იყო ყველაზე შთამბეჭდავი კამერის სისტემა, რაც კი ოდესმე მინახავს“, – ამბობს ჯეიმს სმიტი, Plimsoll Productions-ის აღმასრულებელი პროდიუსერი. ეს სისტემა — 19 კამერის წყარო, განაწილებული მსოფლიოს ერთ-ერთ უმაღლეს შენობაზე, დრონებით, ვერტმფრენით, რობოტული თავებით და თავისუფლად ჩამოკიდებული საკაბელო დოლით შევსებული — ნეტფლიქსის, Plimsoll-ის და სპეციალისტების მცირე არმიის თვეების დაგეგმვის შედეგი იყო, რომლებიც მიჩვეული არიან ძალიან საშიში საქმეების გადაღებას მეტად არაადამიანურ ადგილებში. ამჯერად განსხვავება ის იყო, რომ გადაღება არ ხდებოდა შორეულ კლდეზე ან არქტიკულ ყინულის თაროზე, არამედ მჭიდროდ დასახლებულ ქალაქში, დაკავებული ცათამბჯენის ფასადზე, იმ დამატებითი წნეხით, რომ ეს ყველაფერი პირდაპირ ეთერში გადაიცემოდა. ჰონოლდმა ცოცვა 24 იანვარს დაასრულა, ტაიპეი 101-ზე ქუჩის დონიდან შპილის წვერამდე თოკების ან დაზღვევის გარეშე ავიდა – ეს მიღწევა ითვლება ყველაზე მაღალ ურბანულ თავისუფალ სოლოდ, რაც კი ოდესმე ყოფილა მცდელობა. ასვლა, რომელიც დაახლოებით 90 წუთს გაგრძელდა, მსოფლიო მასშტაბით პირდაპირ ეთერში გადაიცა, როგორც „ცათამბჯენი ლაივი“ და პირველ ორ დღეში 6.2 მილიონი მაყურებელი მიიზიდა გლობალურად, სწრაფად იქცა ნეტფლიქსის ერთ-ერთ ყველაზე ყურებად ლაივ ღონისძიებად დღემდე. Plimsoll, დიდ ბრიტანეთში დაფუძნებულმა საპროდიუსერო კომპანიამ, რომელიც „ცათამბჯენი ლაივის“ მთავარი პროდიუსერი იყო, უკვე დაამყარა მჭიდრო სამუშაო ურთიერთობა ჰონოლდთან ადრინდელი პროექტების მეშვეობით, მათ შორის მისი National Geographic-ის ცოცვის დოკუმენტური ფილმები „ეშმაკის ასვლა“ (The Devil’s Climb) და „არქტიკული ასვლა ალექს ჰონოლდთან ერთად“ (Arctic Ascent with Alex Honnold). ამ პროექტების განმავლობაში დაგროვილმა ნდობამ მისცა როგორც ნეტფლიქსს, ასევე ჰონოლდს თავდაჯერებულობა, რომ განეხორციელებინათ ისეთი თამამი სანახაობა, როგორიცაა უთოკო ცათამბჯენზე ასვლა, რომელიც პირდაპირ ეთერში გადაიცა. „ალექსს სრული ნდობა სჭირდება აღჭურვილობის გუნდის მიმართ“, – ამბობს სმიტი. „ის ყველაზე არაჩვეულებრივი ადამიანია, რაც კი ოდესმე შემხვედრია, რომ აღარაფერი ვთქვათ იმ პატივზე, რომ მასთან მუშაობის პრივილეგია მქონდა. მაგრამ ჩვენ ამ ყველაფერს ვერ გავაკეთებდით მის გარშემო არაჩვეულებრივი გუნდის გარეშე. თუ ალექსი იფიქრებდა, რომ აღჭურვილობა ოდნავ საეჭვო იყო, ეს მას ხელს შეუშლიდა ცოცვაზე ფოკუსირებაში. მან ასევე უნდა იცოდეს, რომ ნულოვანი შანსია იმისა, რომ მის ზემოთ მყოფმა ვინმემ, ღმერთმა ნუ ქნას, რამე დააგდოს.“ პროექტის რისკების მართვაზე პასუხისმგებელი იყო Secret Compass, სპეციალისტური საკონსულტაციო კომპანია, რომელიც Plimsoll-თან ერთად მრავალ მაღალი რისკის ექსპედიციაში მონაწილეობდა. მათი მოვალეობა გასცდა მხოლოდ ჰონოლდს და მოიცავდა კამერების გუნდებს, საჰაერო დანაყოფებს და მაყურებლებს ქვემოთ. შენობის ირგვლივ შეიქმნა შეზღუდული ზონა ჩამოვარდნილი საგნების ნაკლებად სავარაუდო შემთხვევაში, ხოლო უსაფრთხოების ინსტრუქციები არეგულირებდა ყველაფერს ამინდის ზღვრებიდან დაწყებული საჰაერო სივრცის კოორდინაციით დამთავრებული. „ამ პროექტზე, სიმართლე გითხრათ, უფრო მეტი უსაფრთხოების შეხვედრა მქონდა, ვიდრე შემოქმედებითი შეხვედრა – როგორც მოსალოდნელი იყო“, – ამბობს სმიტი. მიუხედავად იმისა, რომ თავისუფალი სოლო მხოლოდ ერთხელ შეიძლებოდა მომხდარიყო, მის გარშემო არსებული პროდუქცია პირდაპირ ეთერში გასვლამდე რამდენიმე დღით ადრე ირეპეტიცია. ნეტფლიქსმა და Plimsoll-მა ჩაატარეს სრული ტექნიკური გათამაშებები, სადაც ჰონოლდი თოკებით ადიოდა შენობაზე, ვარჯიშობდა კამერების გადაცემაზე, ტემპზე და გუნდებს შორის კომუნიკაციაზე, რომლებიც ცისკენ თითქმის ნახევარი კილომეტრის მანძილზე იყვნენ განლაგებულნი. ასვლა თავდაპირველად 23 იანვარს იყო დაგეგმილი, მაგრამ ერთი დღით გადაიდო წვიმის გამო, რამაც შენობა სველ და ასასვლელად შეუფერებელ მდგომარეობაში დატოვა, რის გამოც გუნდს დამატებითი 24 საათი მიეცა ნერვების დასამშვიდებლად ან მოლოდინის გასაძლიერებლად. მაყურებლის შემდგომი დასაცავად, ნეტფლიქსმა პირდაპირ ეთერში 10-წამიანი დაყოვნება ჩართო, რაც უჩვეულო, მაგრამ მიზანმიმართული არჩევანი იყო იმის უზრუნველსაყოფად, რომ აუდიტორიას – განსაკუთრებით ბავშვებს – არ ენახათ რეალურ დროში ტრაგედია, თუ ყველაზე ცუდი მოხდებოდა. თავად კამერების გეგმა ისე იყო შემუშავებული, რომ დაებალანსებინა ინტიმურობა მასშტაბურობასთან, ისე რომ არ გადაეტვირთა არც მაყურებელი და არც მთამსვლელი. საერთო ჯამში, 19 კამერის წყარო მოიცავდა ფიქსირებულ კამერებს, ხელის და Steadicam ოპერატორებს, ჯიბის მკლავებს, შორ მანძილზე მოქმედ საკაბელო კამერას, ორ დრონის პლატფორმას, ვერტმფრენის დანაყოფს და შპილთან დამონტაჟებულ რობოტულ კამერებს. ნარევი მოიცავდა Sony HDC-5500 მაუწყებლობის კამერებს, დიდი სენსორის მქონე Sony Burano-ს ერთეულებს კინემატოგრაფიული დეტალებისთვის, Sony FX6-ებს, ვერტმფრენზე დამონტაჟებულ RED კამერებს, Sony FR7 რობოტულ თავებს და როგორც Mavic, ასევე Inspire დრონებს. მათგან 11 უკაბელო იყო. როგორც წესი, remo