შეგიძლიათ დაუკავშირდეთ მას ან გაეცნოთ მის ნამუშევრებს. ის ყველგან არის – Upwork-ზე, YouTube-ზე, Spotify-ზე, SoundCloud-ზე, Collider-ზე, LinkedIn-ზე, Instagram-ზე. MCU-ში უამრავი უფრო დიდი ძალის მქონე, ხმაურიანი კოსტიუმებითა და თვალისმომჭრელი გამოჩენებით გამორჩეული პერსონაჟია, მაგრამ ძალიან ცოტა თუ აკონტროლებს სცენას ისე, როგორც ნიკ ფიური (სემუელ ლ. ჯექსონი). ის შემოდის, ამბობს ერთ ფრაზას და მოულოდნელად ყველას ეჩვენება, რომ მის საჭადრაკო დაფაზე თამაშობენ. ამიტომაც ფიურის არ სჭირდება ეკრანული დროის დიდი ნაწილი იმისთვის, რომ თავისი კვალი დატოვოს სიუჟეტზე. ეს რეიტინგი ეხება იმ შემთხვევებს, როდესაც ფიური ყველაზე ცოცხალი, ყველაზე საშიში, ყველაზე სასაცილო, ყველაზე ჩართული და ემოციურად ყველაზე გამომჟღავნებული ჩანს. ჩემი აზრით, სემუელ ლ. ჯექსონის საუკეთესო გამოჩენები MCU-ში მას სრულ თავისუფლებას აძლევს გააკეთოს ის, რასაც თითქმის არავინ აკეთებს უკეთ: ერთსა და იმავე შესრულებაში განასახიეროს ავტორიტეტი, ეჭვი, გაღიზიანება და გულწრფელი ზრუნვა. როდესაც „ალტრონის ეპოქა“ ქაოტური ხდება, ფიური ერთ-ერთი მიზეზია იმისა, თუ რატომ უბრუნდება ის მაინც საწყის წერტილს. ნიკ ფიური ჩნდება ზუსტად იმ ენერგიით, რაც ფილმს სჭირდება ზუსტად იმ მომენტში, როცა ეს საჭიროა: მშვიდი ბრძანებით, მშრალი თავდაჯერებულობითა და სუპერგმირული თვითშეცოდების მიმართ ნულოვანი მოთმინებით. შურისმაძიებლები დაშლილნი არიან, ალტრონი ძალას იკრებს და ფიური შემოდის, როგორც ადამიანი, რომელმაც უკვე გაიარა პანიკის ფაზა და პირდაპირ პრობლემის გადაჭრაზე გადავიდა. აქ მას ასე დამაკმაყოფილებელს ხდის ის, თუ როგორ ამშვიდებს სიტუაციას დაძაბულობის განმუხტვის გარეშე. ის გუნდს მიმართულებას აძლევს, უბრუნებს მათ მიზანს და ახსენებს, რომ სამყაროს გადარჩენისთვის მაინც გადაწყვეტილებებია საჭირო და არა მხოლოდ გრძნობები. ჯექსონი ასევე ახერხებს ფიურის იუმორის გადმოცემას — მკვეთრი, ლაკონური, ოდნავ გაღიზიანებული, რაც ფილმს სუნთქვის საშუალებას აძლევს. ის არ არის „ალტრონის ეპოქის“ ემოციური ცენტრი, მაგრამ აბსოლუტურად ეხმარება სიუჟეტის ფოკუსირებაში, როდესაც საჭიროა მტკიცე ლიდერობა. ეს არის ფიურის შესრულების სახალისო მაგალითი, რადგან ფილმი მას წნევის მანქანასავით იყენებს. „ადამიანი ობობა: სახლიდან შორს“ -ში პიტერ პარკერი (ტომ ჰოლანდი) გლოვობს, არის გადატვირთული და სასოწარკვეთილი ერთი ნორმალური სკოლის ექსკურსიის გამო, ხოლო ფიურის აბსოლუტურად არ აინტერესებს ამის მოსმენა. მათ შორის ყველა სცენა შეიცავს დიდ დაძაბულობას, სადაც პიტერი კვლავ მოზარდივით საუბრობს, ფიური კი მას უყურებს, როგორც საველე აგენტს, რომელსაც სასწრაფოდ სჭირდება მობილიზება. ეს სახალისოა, მაგრამ ასევე ინარჩუნებს მაღალ ფსონებს, რადგან ფიურის არსებობა მისიას რეალისტურს ხდის. შემდეგ ფილმი ფიურისგან დამატებით სარგებელს იღებს იმით, რომ თავად ავტორიტეტი ხდება ხრიკის ნაწილი. მისთერიოს (ჯეიკ ჯილენჰალი) მანიპულაცია ნაწილობრივ მუშაობს იმიტომ, რომ პიტერს ასე ძალიან სურს ზრდასრულთა სიმტკიცე, და ფიურის მომთხოვნი, უაპელაციო ენერგია მის გარშემო არსებული ემოციური წნევის ნაწილი ხდება. ჯექსონი როლს საკმარისი სიმტკიცით თამაშობს, ისე რომ, როდესაც ტიტრების შემდგომი გამოვლენა ხდება, ის მთლიან განწყობას ცვლის და ფიურის MCU-ის ერთ-ერთ ყველაზე სასიამოვნო „რა თქმა უნდა, ის რაღაც უფრო დიდს აკეთებს“ გამოსვლას აძლევს. თვალის ლაქის წინ, სრულფასოვან ლეგენდამდე, „კაპიტანი მარველი“ ფიურის უფრო მეტ ადგილს აძლევს მხიარულებისთვის, და ჯექსონი ამ როლში უბრალოდ ბრწყინავს. ნიკ ფიური აქაც მკვეთრი და საეჭვოა, მაგრამ ის ასევე ცნობისმოყვარე, გართობილი და უცნაურად გახარებულია იმით, თუ რამდენად უცნაური გახდა მისი კვირა მოულოდნელად. მისი და ქეროლ დენვერსის (ბრი ლარსონი) ურთიერთობის ყურება ფილმის ხიბლის დიდი ნაწილია, რადგან ის ვეტერანი აგენტის ინსტინქტებს ავლენს, ხოლო ქეროლი მუდმივად ანგრევს მის წარმოდგენას შესაძლებლობების შესახებ. ამის ასე მაღალ რეიტინგში მოხვედრის მიზეზი ისაა, რომ ის ფიურის ხასიათს ამდიდრებს მისი არსის შეცვლის გარეშე. თქვენ იღებთ იუმორს, ურწმუნოებას, ნელ-ნელა განვითარებულ ნდობას და განცდას, რომ ის უყურებს მთელი თავისი მსოფლმხედველობის მომავალს, რომელიც ოთახში შემოდის. ჯექსონი მეგობრულ ენერგიას ამუშავებს, შემდეგ კი სერიოზულ მომენტებსაც კარგად უსვამს ხაზს, როდესაც შეთქმულება ნათელი ხდება. ეს არის ერთ-ერთი იმ მცირერიცხოვან MCU ნამუშევრებიდან, სადაც ფიური თავს თანა-მთავარ პერსონაჟად გრძნობს სტრატეგიული კამეოს ნაცვლად, და ეს მთელ მოვლენას უფრო სახალისოს ხდის. ეს არის ნიკ ფიურის ფილმი, მიუხედავად იმისა, რომ ის პირდაპირ ფიურის შესახებ არ არის. არ უნდა დაგვავიწყდეს, რომ „კაპიტანი მარველი“ ასევე გვაძლევს საშუალებას გავიგოთ, თუ რატომ არის კატა მისთვის ასეთი მნიშვნელოვანი. პარანოია არის აქ მამოძრავებელი ძალა, და ფიური ამ ფილმს ისე ერგება, თითქოს მისთვის იყო შექმნილი. როგორც კი „კაპიტანი ამერიკა: ზამთრის ჯარისკაცი“ ძაბავს სიტუაციას, ფიური ხდება ინსტიტუციური გახრწნის ადამიანური სახე: კაცი, რომელმაც იცის, რომ სისტემა კომპრომეტირებულია, იცის, რომ შეიძლება უკვე გვიანია, მაგრამ მაინც აგრძელებს მოქმედებას. მის სცენებს ნამდვილი გადაუდებლობა ახლავს, რადგან ის არასოდეს პანიკდება. ის თამაშობს გათვლით ზეწოლის ქვეშ, და ეს ყოველ გაფრთხილებას უფრო მძაფრს ხდის. შემდეგ ფილმი მას MCU-ში ერთ-ერთ საუკეთესო მონაკვეთს აძლევს, წერტილი. მკვლელობის მცდელობის ეპიზოდი სასტიკი, ჭკვიანური და წარმოუდგენლად განმეორებით საყურებელია, რადგან ჯექსონი ყოველ მომენტს გასაოცრად ასრულებს: მართავს, იმპროვიზირებს, გადარჩება, წამებში იღებს გადაწყვეტილებებს, სანამ სამყარო იკეტება. მისი დინამიკა სტივ როჯერსთან (კრის ევანსი) ფილმს მორალურ ხახუნსაც აძლევს: ფიური არის საიდუმლოებები და გაუთვალისწინებელი შემთხვევები, სტივი არის პრინციპი და გამჭვირვალობა, და ორივე მამაკაცს აქვს თავისი სიმართლე. ეს დაძაბულობა ფიურის დამატებით განზომილებას აძლევს. „შურისმაძიებლებს“ სჭირდებათ ვინმე, ვინც შეძლებს ოთახში დადგეს ტონი სტარკთან (რობერტ დაუნი უმცროსი), თორთან (კრის ჰემსვორტი), ბრიუს ბანერთან (მარკ რუფალო), სტივ როჯერსთან (ევანსი), ნატაშასთან ერთად.