შეგიძლიათ დაუკავშირდეთ მას ან გაეცნოთ მის ნამუშევრებს. ის ყველგან არის — Upwork-ზე, YouTube-ზე, Spotify-ზე, SoundCloud-ზე, Collider-ზე, LinkedIn-ზე, Instagram-ზე. MCU-ში ბევრი უფრო დიდი ძალა, ხმაურიანი კოსტიუმი და შთამბეჭდავი გამოჩენაა, მაგრამ ძალიან ცოტა პერსონაჟი აკონტროლებს სცენას ისე, როგორც ნიკ ფიური (სამუელ ლ. ჯექსონი). ის შემოდის, ამბობს ერთ ფრაზას და მოულოდნელად ყველა დანარჩენი გრძნობს, რომ მის საჭადრაკო დაფაზე თამაშობენ. ამიტომაც ფიურის არ სჭირდება ყველაზე მეტი ეკრანული დრო, რათა მთელ ისტორიაზე თავისი კვალი დატოვოს. ეს რეიტინგი ეხება იმას, თუ სად ჩანს ფიური ყველაზე ცოცხალი, ყველაზე საშიში, ყველაზე იუმორისტული, ყველაზე მიზანმიმართული, ყველაზე ემოციურად გამომჟღავნებული. ჩემი აზრით, სამუელ ლ. ჯექსონის საუკეთესო გამოჩენები MCU-ში მას სრულ შესაძლებლობას აძლევს გააკეთოს ის, რასაც თითქმის არავინ აკეთებს მასზე უკეთ: ერთდროულად განასახიეროს ავტორიტეტი, ეჭვი, გაღიზიანება და გულწრფელი ზრუნვა. როდესაც „ალტრონის ერა“ ქაოტური ხდება, ფიური ერთ-ერთი მიზეზია, რის გამოც ფილმი მაინც თავის ადგილზე ბრუნდება. ნიკ ფიური ჩნდება ზუსტად იმ ენერგიით, რაც ფილმს იმ მომენტში სჭირდება: მშვიდი მბრძანებლობა, მშრალი თავდაჯერებულობა და ნულოვანი მოთმინება სუპერგმირების თვით-სიბრალულის მიმართ. „შურისმაძიებლები“ გატეხილი არიან, ალტრონი ძლიერდება და ფიური შემოდის ისე, როგორც ადამიანი, რომელმაც უკვე გადალახა პანიკის ფაზა და პირდაპირ პრობლემის გადაჭრაზე გადავიდა. აქ მისი დამაკმაყოფილებელი ისაა, თუ როგორ ამშვიდებს სიტუაციას დაძაბულობის დაუწურავად. ის გუნდს მიმართულებას აძლევს, უბიძგებს მათ მიზნისკენ და ახსენებს, რომ სამყაროს გადარჩენა კვლავ მოითხოვს გადაწყვეტილებებს და არა მხოლოდ გრძნობებს. ჯექსონი ასევე შემოაქვს ფიურის იუმორს – მკვეთრ, მოკლე, ოდნავ გაღიზიანებულს, რაც ფილმს სუნთქვის საშუალებას აძლევს. ის არ არის „ალტრონის“ ემოციური ცენტრი, მაგრამ აბსოლუტურად ეხმარება ისტორიის ფოკუსის აღდგენაში, როდესაც მას მტკიცე ლიდერობა სჭირდება. ეს ფიურის ერთ-ერთი ყველაზე სახალისო განსახიერებაა, რადგან ფილმი მას წნევის მანქანასავით იყენებს. „ადამიანი-ობობა: სახლიდან შორს“ ფილმში პიტერ პარკერი (ტომ ჰოლანდი) გლოვობს, გაოგნებულია და სასოწარკვეთილია ნორმალური სასკოლო მოგზაურობის გამო, ხოლო ფიურის აბსოლუტურად არ აინტერესებს ამის მოსმენა. მათ შორის ყველა სცენა შეიცავს დიდ დაძაბულობას, სადაც პიტერი კვლავ თინეიჯერულად საუბრობს, ფიური კი მას ისე ექცევა, როგორც საველე აგენტს, რომელმაც დაუყოვნებლივ უნდა მოიყვანოს თავი ფორმაში. ეს სახალისოა, მაგრამ ასევე მაღალ რისკებს ინარჩუნებს, რადგან ფიურის არსებობა მისიას რეალისტურს ხდის. შემდეგ კი ფილმი ფიურისგან დამატებით სარგებელს იღებს იმით, რომ თვით ავტორიტეტს ხრიკის ნაწილად აქცევს. მისტიერიოს (ჯეიკ ჯილენჰოლი) მანიპულაცია ნაწილობრივ მუშაობს იმიტომ, რომ პიტერს ძალიან სურს მოზრდილის დარწმუნებულობა, და ფიურის მომთხოვნი, უაპელაციო ენერგია მის გარშემო არსებული ემოციური წნევის ნაწილი ხდება. ჯექსონი ამ როლს საკმარისი სიმტკიცით თამაშობს, რომ როდესაც პოსტ-კრედიტების გამოვლენა ხდება, ის მთელ ატმოსფეროს ცვლის და ფიურის ერთ-ერთ ყველაზე სასიამოვნო „რა თქმა უნდა, ის რაღაც უფრო დიდს აკეთებს“ ტიპის გამოსვლას აძლევს MCU-ში. თვალის ნახვევამდე, სრულ ლეგენდამდე, „კაპიტანი მარველი“ გაჩვენებთ ფიურის, რომელსაც უფრო მეტი თავისუფლება აქვს იყოს ხალისიანი, და ჯექსონი ამ როლში უბრალოდ ბრწყინავს. ნიკ ფიური აქაც მკვეთრი და ეჭვიანია, მაგრამ ის ასევე ცნობისმოყვარე, გართობილი და უცნაურად გახარებულია იმით, თუ რამდენად უცნაური გახდა მისი კვირა მოულოდნელად. მისი და ქეროლ დენვერსის (ბრი ლარსონი) ურთიერთობის ყურება ფილმის მომხიბვლელობის დიდი ნაწილია, რადგან მას ვეტერანი აგენტის ინსტინქტები შემოაქვს, ხოლო ქეროლი მუდმივად არღვევს მის წარმოდგენას შესაძლებლობების შესახებ. ეს ეპიზოდი ასე მაღალ ადგილზეა იმის გამო, რომ ის ფიურის პერსონაჟს დამატებით ელფერს სძენს მისი არსის დარღვევის გარეშე. თქვენ ხედავთ იუმორს, დაუჯერებლობას, ნელ-ნელა განვითარებად ნდობას და შეგრძნებას, რომ ის უყურებს თავისი მთელი მსოფლმხედველობის მომავალს, რომელიც ოთახში შემოდის. ჯექსონი მეგობრული ენერგიას ნამდვილს ხდის, შემდეგ კი სერიოზულ მომენტებსაც კარგად უსვამს ხაზს, როდესაც შეთქმულება უფრო ნათელი ხდება. ეს არის ერთ-ერთი იშვიათი MCU ფილმი, სადაც ფიური თავს თანა-წამყვან პერსონაჟად გრძნობს, ვიდრე სტრატეგიულ კამეოდ, და ეს მთელ ამბავს უფრო სახალისოს ხდის. ეს არის ნიკ ფიურის ფილმი, მიუხედავად იმისა, რომ ის პირდაპირ ფიურის სოლო ფილმი არ არის. არ უნდა დაგვავიწყდეს, რომ „კაპიტანი მარველი“ ასევე საშუალებას გაძლევთ გაიგოთ, თუ რატომ არის კატა მისთვის ასეთი მნიშვნელოვანი. პარანოია არის აქ მთავარი მამოძრავებელი ძალა და ფიური ამ ფილმს ისე ერგება, თითქოს მისთვის შეიქმნა. როგორც კი „ზამთრის ჯარისკაცი“ იწყებს ხრახნების მოჭერას, ფიური ხდება ინსტიტუციური გახრწნილების ადამიანური სახე: კაცი, რომელმაც იცის, რომ სისტემა კომპრომეტირებულია, იცის, რომ შესაძლოა უკვე გვიანია, მაგრამ მაინც აგრძელებს მოქმედებას. მის სცენებს რეალური გადაუდებლობა აქვს, რადგან ის არასოდეს პანიკაში არ ვარდება. ის ზეწოლის ქვეშ ანგარიშსწორებას თამაშობს, რაც ყველა გაფრთხილებას უფრო მძაფრს ხდის. შემდეგ კი ფილმი მას ერთ-ერთ საუკეთესო MCU მონაკვეთს აძლევს, წერტილი. მკვლელობის მცდელობის ეპიზოდი სასტიკი, ჭკვიანური და წარმოუდგენლად ხელახლა საყურებელია, რადგან ჯექსონი ყოველ ნაბიჯს, მართვას, იმპროვიზაციას, გადარჩენას, წამებში გადაწყვეტილებების მიღებას ისე ყიდის, სანამ სამყარო იკეტება. მისი დინამიკა სტივ როჯერსთან (კრის ევანსი) ფილმს მორალურ ხახუნსაც მატებს: ფიური არის საიდუმლოებები და გაუთვალისწინებელი სიტუაციები, სტივი არის პრინციპი და გამჭვირვალობა, და ორივე მამაკაცს აქვს თავისი სიმართლე. ეს დაძაბულობა ფიურის დამატებით განზომილებას ანიჭებს. „შურისმაძიებლებს“ სჭირდებათ ვინმე, ვისაც შეუძლია ოთახში იდგეს ტონი სტარკთან (რობერტ დაუნი უმცროსი), თორთან (კრის ჰემსვორტი), ბრიუს ბანერთან (მარკ რუფალო), სტივ როჯერსთან (ევანსი), ნატაშასთან