ჰკითხეთ ნებისმიერ ნიუ-იორკელს და ისინი გეტყვიან, რომ ქალაქში ზაფხული განსაკუთრებულია. ისინი იმდენად განსაკუთრებულია, რომ ათწლეულების განმავლობაში უკვდავყოფილია ლიტერატურის, კინოსა და მუსიკის დიდ ნაწარმოებებში. ალბათ ყველაზე ცნობილი ლათინოამერიკულ კულტურაში, El Gran Combo-ს „Un Verano En Nueva York“ ნიუ-იორკის ზაფხულის და ყველაფრის, რაც მას მოაქვს, ნამდვილ ოდად ითვლება: ქუჩის ფესტივალები, ბლოკ-წვეულებები, ნავით ტურები, პლაჟზე დასვენება. ქალაქში მრავალი ლათინოამერიკელისთვის კი ზაფხული დროში გამოცდილი ტრადიციის – ლათინური საცეკვაო საღამოების – დაბრუნებას ნიშნავს. ბავშვობაში მამაჩემი შაბათ-კვირას მე და ჩემს დას გვასტუმრებდა და სალსას საღამოებზე South Street Seaport-ში მივყავდით. ეს იყო ბოლო რემონტამდე, იმ დროს, როდესაც Fulton Fish Market ჯერ კიდევ ქალაქის ცენტრიდან ფუნქციონირებდა და ჰაერს თილაპიას, ორაგულისა და ზღვის ბასის ძლიერი სუნით ავსებდა. მაგრამ რაც უფრო უახლოვდებოდით წყალს, სუნი ქრებოდა, ხოლო კლავეს რიტმი ძლიერდებოდა. თქვენ გაივლიდით Pizzeria Uno-ს და ამჟამად დახურულ ბარ Sequoia-ს, მოუხვევდით კუთხეს და ბუმ, საცეკვაო მოედანი სავსე ნიუ-იორკის საუკეთესო მოცეკვავეებით, ბასი ისეთი ღრმა იყო, თითქოს მასში ცურვა შეგეძლო. ეს წვეულებები მნიშვნელოვანი ნაწილია იმ კულტურის, ენისა და პოლიტიკური ძალაუფლების შენარჩუნებისთვის, რომელთა შემცირებაც ჩვენ ვიხილეთ ქირის ზრდის ფონზე. ის ლათინური საცეკვაო საღამოები ჩემი ბავშვობის ჩამოყალიბების განუყოფელი ნაწილი იყო. არა იმიტომ, რომ ცეკვა ვისწავლე იქ (სრულყოფილად დღესაც ვერ ვისწავლე), არამედ იმ საზოგადოებრივი გამოცდილების გამო, რასაც ისინი გვთავაზობდნენ, იმ ლათინური ანკლავის გამო, რომელიც გგლიჯავდათ შიგნით შესვლისთანავე. ეს იყო დიდი ოჯახივით, სადაც წლობით უნახავი სახეები ხალხში გამოჩნდებოდნენ. ლათინური საცეკვაო საღამოების წყალობით, დღემდე კარგი ურთიერთობა მაქვს მამაჩემის ყველა მეგობართან (რომლებიც ახლა 60 წელს გადაცილებულნი არიან). დღემდე მახსოვს მრავალი შემთხვევა, როცა ჩემი მშობლები – რომლებიც იმ დროისთვის წლობით განშორებულნი იყვნენ – შემთხვევით შეხვდებოდნენ ერთმანეთს ღონისძიებაზე ან წვეულებაზე, და მათი ურთიერთობის უფრო რთული ასპექტები დავიწყებას მიეცემოდა, სანამ ისინი ერთი-ორი სიმღერის რიტმში ტრიალებდნენ. მაგრამ ამ ზაფხულს, იმ ნოსტალგიური მოგონებების ხელახლა განცდის ნაცვლად, ვგეგმავ ჩემი საკუთარი მოგონებების შექმნას და რაც შეიძლება ბევრ ლათინურ საცეკვაო საღამოზე წასვლას. ივნისში Toñitas-ის 50 წლის იუბილეს აღსანიშნავი ბლოკ-წვეულება სანახაობა იყო. სამხრეთ უილიამსბურგში, ბუტიკური რესტორნებისა და სამსართულიანი აგურის შენობების შეჯახების ფონზე, გრანდ სტრიტი სავსე იყო სალსასა და რეგეტონის რიტმებზე მოძრავი სხეულებით. ქალაქის ყველა კუთხიდან ჩამოსული გამყიდველები, მაგალითად La Fonda, პუერტო-რიკულ კერძებს სთავაზობდნენ, სხვები კი კლასიკურ კარიბულ გამაგრილებელ სასმელებს, როგორიცაა coco frio; დიჯეები და ცოცხალი ბენდები ფონზე უკრავდნენ. ეს იყო დღე, როცა თავს ძველ ნიუ-იორკში გრძნობდი. მიუხედავად იმისა, რომ Toñitas ნამდვილად წარსულის გახსენება იყო, ორი სხვა ორგანიზაცია, Perreo 2 the People და La 704, გულმოდგინედ ცდილობენ პუერტო-რიკოს მომავლის ხმები დიდ ვაშლში ჩამოიტანონ. ორჯერ ამდენივე თვეში, კოლექტივებმა პერეოს წვეულებები გამართეს Starr Bar-ში, ბუშვიკში, სადაც კუნძულის ნიჭიერი ახალი თაობა წარმოადგინეს. გარდა იმისა, რომ ეს წვეულებები აღმავალი არტისტებისთვის, როგორიცაა Bendi La Bendición, Taiana, Keysokeys და Enyel C, პლატფორმას წარმოადგენს, ისინი ასევე ხიდის როლს ასრულებენ დიასპორასა და სამშობლოს შორის. იმ დროს, როცა პუერტო-რიკოელები ქრებიან ქალაქიდან, რომლის მშენებლობაშიც ჩვენ დავეხმარეთ, ეს წვეულებები მნიშვნელოვანი ნაწილია იმ კულტურის, ენისა და პოლიტიკური ძალაუფლების შენარჩუნებისთვის, რომელთა შემცირებაც ჩვენ ვიხილეთ ქირის ზრდის ფონზე. და ჩემთვის, ისინი ერთგვარ დაბრუნებას განასახიერებენ სახლში. მრავალი წელია, ფერადკანიანი პროფესიონალი ვარ, კორპორატიული სამყაროს აღმასვლა-დაღმასვლებს ვუძღვები. ამ პროცესში აღმოვაჩინე, რომ ახალი გარემო და შესაძლებლობები გამიხსნა, რამაც შორს წამიყვანა ჩემი საწყისი გარემოდან. ტექნოლოგიურ სფეროში მუშაობა გულისხმობდა ღამეებს, სავსეებს კრაფტ ლუდით, პინგ-პონგითა და კარაოკეთი. რეკლამამ მიმიყვანა ბუფალოს თოვლიან ქუჩებში, სადაც ათწლეულების პაბები და მდიდრული რესტორნები ერთმანეთს ერწყმის მეინ-სტრიტზე. თუმცა, რაც უფრო ღრმად ვიკვებებოდი კორპორატიულ კულტურაში და რაც უფრო ვეძებდი არასტანდარტულ გამოცდილებებს, მით უფრო შორს მივდიოდი მოკრძალებული ლათინური წვეულებებისგან, რომლებიც ჩემს ახალგაზრდობაში მამხნევებდნენ. გასართობად ბევრი არაფერი გვჭირდებოდა, არც ძვირადღირებული სასმელი და არც მოხდენილი მადისაღმძვრელები. ჩვენ მხოლოდ რიტმი და საცეკვაო მოედანი გვჭირდებოდა. ახლა, როცა დავბერდი და დავბრძენდი, მოუთმენლად ველი ჩემს ფესვებთან დაბრუნებას, ჩემს საზოგადოებაში დაბრუნებას და მისთვის უკან დაბრუნებას, და საკუთარი თავის ნაწილის დაბრუნებას, რომელიც დიდი ხნის წინ გადავდე. და შესაძლოა, საბოლოოდ გავხდე ის სალსას მოცეკვავე, როგორიც ყოველთვის მინდოდა ვყოფილიყავი. მიგელ მაჩადო არის ჟურნალისტი, რომელსაც ექსპერტული ცოდნა აქვს ლათინოამერიკული იდენტობისა და კულტურის გადაკვეთის სფეროში. ის აკეთებს ყველაფერს, ექსკლუზიური ინტერვიუებიდან ლათინური მუსიკის შემსრულებლებთან დაწყებული, დამთავრებული საზოგადოებისთვის აქტუალურ საკითხებზე მოსაზრებებით, მის ლათინურ იდენტობასთან დაკავშირებული პირადი ესეებით, და პუერტო-რიკოსა და პუერტო-რიკულ კულტურასთან დაკავშირებული სააზროვნო სტატიებითა და რეპორტაჟებით.