დღესდღეობით მძიმე შოუგეიზი ყველას აქტიურად აინტერესებს: Holy Fawn, Greet Death, Knifeplay და მრავალი სხვა ჯგუფი ამ ტენდენციის სათავეში დგას, რომელიც ბლექ-მეტალისა და შოუგეიზის ელემენტებს აერთიანებს – ზოგი უფრო პირველს ანიჭებს უპირატესობას, ზოგი კი მეორეს, და ამით ათწლეულის ერთ-ერთი დომინანტური მუსიკალური ტალღა წარმოიქმნა. თუმცა, ცოტა ჯგუფი აკეთებს ამას ისეთი თანმიმდევრულობითა და ხანგრძლივობით, როგორც Nothing. ისინი არიან ჯგუფი, რომლისგანაც, Whirr, Cloakroom და Deafheaven-ის მსგავსად, ეს ჟღერადობა იქმნება. 2014 წლის სადებიუტო ალბომიდან Guilty of Everything, 2023 წელს Full of Hell-თან შესრულებულ შესანიშნავ ერთობლივ LP-მდე, Domenic “Nicky” Palermo-ს ხელმძღვანელობით, Nothing ამ ნაზავის (Hum-ის სიმძიმე და Slowdive-ის იდილია) ერთ-ერთი მთავარი შემსრულებელია. მიუხედავად იმისა, რომ მათ სამართლიანად შთააგონეს მსგავსი აზროვნების მქონე ჯგუფების მთელი თაობა, მათი მეხუთე ჩანაწერზე და Run for Cover-ზე სადებიუტო ალბომზე, სახელწოდებით „a short history of decay“, ზოგჯერ თავად ჟღერადობა შთაგონების ნაკლებობით გამოირჩევა. პალერმოსთან ერთად, Whirr-ის საკამათო გიტარისტისა (და Nothing-ის ყოფილი ბასისტის) ნიკ ბასეტის მიერ კოპროდიუსირებული „a short history of decay“, როგორც Nothing-ის ალბომებს ხშირად ახასიათებთ, თანამშრომლების ახალ წრეს აერთიანებს. Cloakroom-ის Doyle Martin უკრავს გიტარაზე და ვოკალს ასრულებს; Manslaughter 777-ის Zachary Jones დრამებთან დგას; Best Coast-ის Bobb Bruno ბასზე უკრავს. არფისტი Mary Lattimore კი downtempo, ორკესტრულ კომპოზიცია „purple strings“-ში მონაწილეობს. მიუხედავად ამისა, პალერმო რჩება მთავარ მამოძრავებელ ძალად, თუმცა ჯგუფისთვის, რომელიც ხმაურიანი შეტევებითა და ამაღელვებელი ხმით არის ცნობილი, მათი უახლესი ალბომის დიდი ნაწილი შედარებით მშვიდია, რამდენიმე გამოსყიდული მომენტის გარდა. წამყვანი სინგლი „cannibal world“, რომელსაც თან ახლდა სამწუხარო მუსიკალური ვიდეო genAI-ს გამოყენებით, იყენებს IDM დრამების არმიასა და Kevin Shields-ის სტილის „glide“ გიტარას, რათა წარმოაჩინოს თავბრუდამხვევი ბრწყინვალება. როდესაც ეს ელემენტები პალერმოს ნაზ ვოკალს ერწყმის, ეს ჩანაწერის ერთ-ერთი გამორჩეული კომპოზიციაა. „toothless coal“ ანალოგიურად, დიდი ეფექტით იყენებს მკივანა გიტარის ჟღერადობას, ჯონსის მძიმე დრამებით, რომლებიც Hum-ის გარდაცვლილი Bryan St. Pere-ის სტილს გადმოსცემს. ეპიკური სათაური კომპოზიცია, რომელიც ადრეული გამორჩეული მომენტია, თავისი პანირებული გიტარის დრონებისა და მაღალტონური კივილის წყალობით, თანამედროვე ეპოქის Loveless-ს ჰგავს: შოუგეიზის ერთ-ერთი ყველაზე საყვარელი პიონერის მდიდრული, ძვირადღირებული ჟღერადობის ინტერპრეტაცია. სამწუხაროა, რომ „a short history of decay“-ის იმპულსი ზოგჯერ ჩერდება მის უფრო ნელ, წყნარ კომპოზიციებზე. ეს ჯგუფი ბრწყინვალედ ქმნის მკვრივი ხმისა და მდიდარი ტექსტურების ტალღებს, მაგრამ მთელი ალბომის განმავლობაში Nothing ცდილობს slowcore-ს, სისუსტის სფეროს, რომელსაც ისინი ზედმეტად ხშირად ემორჩილებიან. „the rain don’t care“ არის საფორტეპიანო ბალადა, რომელიც ლამაზად ჟღერს, მაგრამ პალერმოს წყნარი ვოკალისა და ხმამაღალი ინსტრუმენტალის შენადნობით შექმნილი მიმზიდველი კონტრასტი იკარგება. სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ: Nothing-ის დინამიზმი მონოტონურ სიმღერაში იცვლება. მაშინ როცა ეფექტური slowcore გიზიდავთ თავისი ნელი ტემპითა და ჩურჩულით შესრულებული ვოკალით, Nothing-ის ვერსია უფრო ავტოპილოტს ჰგავს, ვიდრე მიზანმიმართულს. შეიძლება მიუტევებელი იყოს, თუ სიმღერა უფრო გამაცოცხლებელი რამის წინასიტყვაობა იქნებოდა, მაგრამ „purple strings“, მის შემდეგ, კიდევ ერთი ინერტული, downtempo ბალადაა, რომლის გაცოცხლება ლატიმორის მშვენიერ სიმებიან ნაწილებსაც კი არ შეუძლიათ. არის ხანმოკლე მღელვარების ტალღა „toothless coal“-თან ერთად, მაგრამ შემდეგ მოდის „ballet of the traitor“, რომელიც, როგორც მიხვდით, მორიგი slowcore-ის ნომინაციაა, შედარებით მცირედით იცვლება და ხუთი წუთის განმავლობაში თავის ადგილზე დიდხანს რჩება. „a short history of decay“-ს აქვს თავისი გამორჩეული სიმღერები, მაგრამ როდესაც ისინი ამდენად მცირეა, იშვიათად გვხვდება და იმ კომპოზიციებს შორის იმალება, რომლებიც Infinite Granite-ის სტანდარტულ B-მხარეებს ჰგავს, Nothing-ის უახლესი ნამუშევარი მოკლებულია. ჯგუფის უდიდესი ძალა დამახინჯებული ინტენსივობისა და მეოცნებე ატმოსფეროს შეხამებაა, ამიტომ მოსაწყენი ხდება, როდესაც პირველი თითქმის სრულიად არ არის და მეორე კი ყველგანმყოფ ხარისხამდეა გაწელილი, რაც ბუნდოვან, ნისლიან ეფექტს იწვევს. დამამთავრებელი კომპოზიცია „essential tremors“ არის მაგალითი იმისა, თუ როგორ მოქმედებს Nothing, როდესაც ამ ორ ძალას ჰარმონიაში ინარჩუნებს. ისინი ნელ-ნელა ზრდიან ხმაურს, აშენებენ და აშენებენ, სანამ „fuzzed-out“ ნეტარება არ დადგება. საბოლოოდ, ხმაური იწმინდება და ჩვენ გვრჩება მხოლოდ მკივანა გიტარის მბჟუტავი ნაპერწკლები. ეს Nothing-ის ერთ-ერთ ყველაზე დინამიურ შესრულებას ასახავს, მაგრამ მასთან მიმავალ გზას მსგავსი ენერგია აკლია. [Run For Cover] Grant Sharples არის მწერალი, ჟურნალისტი და კრიტიკოსი. მისი ნამუშევრები ასევე გამოქვეყნებულა Interview, Uproxx, Pitchfork, Stereogum, The Ringer, Los Angeles Review of Books და სხვა გამოცემებში. ის ცხოვრობს კანზას-სიტიში. © 2026 Paste Media Group. ყველა უფლება დაცულია.