ოლივია უაილდის „მოწვევა“: დაძაბულობისა და საიდუმლოებების კამერული დრამა

ოლივია უაილდის „მოწვევა“ (The Invite) ატავისტური კამერული ნაწარმოებია, რომელიც გვახსენებს იმ კინემატოგრაფიულ სიამოვნებას, როდესაც ლამაზი ადამიანების კრახსა და კამათს ვუყურებთ. უაილდის ეს ნამუშევარი კრიტიკოსების მიერ ცივად მიღებული „არ ინერვიულო, ძვირფასო“-ს (Don't Worry Darling) შემდეგ, თავდაპირველად ფლირტაობს აალებად მელოდრამასთან, სანამ უფრო ტრაგიკულ, უიმედო ტონზე გადაინაცვლებს. ფილმის ცენტრშია ორი წყვილი, რომლებიც ვახშმად იკრიბებიან, რათა საბოლოოდ ერთმანეთის საიდუმლოებები, სურვილები და წყენა გაამჟღავნონ უზადოდ გაფორმებულ ხორცპროდუქტების დაფაზე. თითოეული საუბარი ჰგავს ტექნიკოსების ყურებას, რომლებიც ასაფეთქებელი მოწყობილობის განეიტრალებას ცდილობენ. ნებისმიერ სოციალურ სიტუაციაში არის თავისებური წარმოდგენითი ასპექტი და „მოწვევა“ დიდ იუმორსა და უხერხულობას პოულობს პერსონაჟებში, რომლებიც იკვლევენ დაძაბულობას იმას შორის, რასაც ამბობენ და რასაც ფიქრობენ. მაყურებლების მოთმინება, ვინც სხვისი სირცხვილის შეგრძნებას განიცდის, შესაძლოა გამოცდას დაექვემდებაროს, რადგან პერსონაჟები ხშირად სოციალურად მიუღებელის ზღვართან მიდიან. ოთხივე მთავარი მსახიობის მიერ სასაცილოდ შესრულებული როლების, უაილდის ეფექტური რეჟისურისა და ადამ ნიუპორტ-ბერას ჩამთრევი კინემატოგრაფიის წყალობით, „მოწვევა“ ყოველთვის უფრო მეტია, ვიდრე მისი ნაწილების ჯამი — თუმცა მისი თემატური დიაპაზონი ხშირად იმედგამაცრუებლად ეწინააღმდეგება რეალისტურ ისტორიას, რომლის მოყოლასაც ცდილობს. ფილმის გახსნის სცენის გარდა, „მოწვევა“ არ ტოვებს ცენტრალური წყვილის, ჯოს (სეთ როგენი) და ანჯელას (ოლივია უაილდი) სახლს. ნიუპორტ-ბერა კამერით საოცრებებს ახდენს, რათა მათი სახლი არა მხოლოდ ფართო, არამედ ზოგჯერ შემზარავიც იყოს. აშკარად ჩანს ჯოსა და ანჯელას ურთიერთობის გაცვეთილი ძაფები; ისინი ისეთი ტიპის წყვილია, სადაც კიდევ ერთმა კამათმა შესაძლოა მათი გაწყვეტის მიზეზი გახდეს. როდესაც ჯო მუსიკის მასწავლებლის სამსახურიდან ბრუნდება, ანჯელა მას უპირისპირდება იმის გამო, რომ სტუმრებისთვის ღვინო არ მოიტანა. ჯო უარყოფს, რომ ვახშმის შესახებ ოდესმე გაუგია. კამათის კულმინაციაზე, კამერა სახლში ორივე პერსპექტივიდან სრიალებს. ჩრდილები უფრო დიდი ჩანს, გარე სიბნელე უფრო მომცველია, ხოლო სასადილო მაგიდასა და სამზარეულოს შორის მანძილი უფრო გრძელი; ნიუპორტ-ბერამ იცის, რომ საყვარელ ადამიანთან კამათის შემდეგ, ნაცნობმა გარემომ შეიძლება დაუცველობის შეგრძნება გამოიწვიოს, და ის ამას აქ შემაძრწუნებელი ეფექტით გადმოსცემს. უაილდი რეჟისორობს რაშიდა ჯონსისა და უილ მაკკორმაკის სცენარის მიხედვით, რომლებსაც მტკივნეული სიცხადით ესმით, რომ ხანგრძლივ ურთიერთობაში მყოფი ადამიანებისთვის, ერთი შეხედვით მცირე შეცდომები (როგორიცაა ღვინის დავიწყება) ყოველთვის უფრო დიდი ბრძოლების კატალიზატორია და ნიადაგს ქმნის დაგროვილი წყენების მოსაგვარებლად. კონფლიქტი ყოველთვის იმას ეხება, რაც ზედაპირის ქვეშ არის, და ჯო და ანჯელა საოცრად ცოცხლად გრძნობენ თავს, რადგან ჩვენ შეგვიძლია დავინახოთ მათი ღრმა ემოციები, რომლებიც სხეულის ენით ვლინდება, მაშინაც კი, თუ ისინი არასდროს ეხებიან აშკარა პრობლემებს პირდაპირ. წყვილს სხვა არაფერი დარჩება, გარდა იმისა, რომ მიიღოს გულწრფელობის გარკვეული დონე, რადგან ჯო ანჯელას ეუბნება, რომ ეს ვახშამი საბოლოოდ შესაფერისი დროა, რომ თავიანთ სტუმრებს, მეზობლებს ჰოუკს (ედვარდ ნორტონი) და პინას (პენელოპე კრუსი) უთხრან, რომ მათი ხმამაღალი სექსი ზედმეტ დისკომფორტს იწვევს. ბუნებრივია, ეს ანჯელას აშინებს, რომელიც მაქსიმალურად ცდილობს შეაჩეროს ჯო ამ თემის წამოწყებაში. ფილმის ეს მონაკვეთი, სადაც ისინი ერთმანეთს ეჯიბრებიან და აჯობებენ ერთმანეთს, ამავდროულად სტუმრების მასპინძლობასაც ცდილობენ, არის „მოწვევის“ ყველაზე ძლიერი მხარე, რადგან ის საშუალებას აძლევს ყველა შემსრულებელს გაბრწყინდეს. როგენი თავისი კარიერის საუკეთესო ნამუშევარს აჩვენებს, პოულობს გზებს, რათა წარმოაჩინოს ჯოს არასიმპათიური თვისებების პათოსი და დამაჯერებლობა; ის ისეთი ადამიანია, რომელმაც იცის, რომ ის ოთახში ყველაზე ჭკვიანი ადამიანია, ან ყოველ შემთხვევაში თავს აჯერებს ამაში. ანჯელა, ამის საპირისპიროდ, წარუმატებლად ცდილობს დამალოს რასაც ფიქრობს. რაც არ უნდა თავდაჯერებული იყოს უაილდი, ის კარგად ეხერხება დაბნეული მდგომარეობა და ანჯელას ზედმეტად დამაჯერებლად თამაშობს, როგორც ვინმეს, ვინც მზადაა თავი დაცალოს, რათა მოსაწონი იყოს. კრუსი და ნორტონი პერსონაჟების კომიკური კონტრასტები არიან და მრავალი თვალსაზრისით, საშობაო მომავლის აჩრდილებივით იქცევიან, გვთავაზობენ იმის წარმოდგენას, თუ როგორი შეიძლება იყოს ცხოვრება სხვანაირად, ამავდროულად მოუწოდებენ წყვილს, იფიქრონ იმ თვითდამანგრეველ გზაზე, რომელზეც ისინი არიან. ჯოსა და ანჯელას ფუფუნების, წვეულებებისა და წარმატების მიუხედავად, აშკარაა, რომ რაღაც წესრიგში არაა; ზედმეტად ადვილია მიმდინარეობას მიყვე, დაივიწყო რა არის მნიშვნელოვანი, გააცნობიერო, რომ შენი ოცნებები მარტივი ცხოვრებისთვის შესწირე. კარგი შესრულება ვერ გადაარჩენს ფილმის უუნარობას, შეარიგოს ცენტრალური დაძაბულობა იმას შორის, სურს იყოს ფარსული თუ რეალისტური. ღამის გასვლისა და შამპანურის ბოთლების დაცლისთანავე, წყვილები იწყებენ თავაზიანობის მოშორებას და ურთიერთობის დისფუნქციის საკითხებში ეფლობიან. ჯოს ოცნებებზე უარის თქმიდან და ანჯელას სასოწარკვეთის სიღრმეებში ჩათრევამდე, იმ გზებამდე, რომლითაც ანჯელას მუდმივი მოწონების მოთხოვნილება ხელს უშლის წყვილს აზრიანი ურთიერთობების დამყარებაში, არის სერიოზული, ზრდასრული კონფლიქტი, რომელიც ღირს შესასწავლად. პრობლემა ის არის, რომ „მოწვევის“ სერიოზულობა შეუსაბამოა იმ გადაწყვეტილებებთან, რასაც ის გვთავაზობს. პინა, რომელიც თერაპევტად მუშაობს, ეკითხება, უფიქრიათ თუ არა ანჯელასა და ჯოს ოდესმე დაშორებაზე მათი განსხვავებების გათვალისწინებით. მიუხედავად იმისა, რომ არ არის მთლად უ...