ომის ფილმები მხოლოდ სისხლის, ტალახის ან რეალურ ამბავზე დაფუძნების გამო არ არის შთამბეჭდავი. ისინი შთამბეჭდავია, როდესაც სცენარი ადამიანებს შეუქცევადი გადაწყვეტილებების მიღების წინაშე აყენებს და შემდეგ უარს ამბობს მათ ბედნიერი შემთხვევით გადარჩენაზე. 10/10 შეფასების ომის ფილმს, როგორც წესი, რეალური შედეგები აქვს ეკრანზე, თუნდაც მცირე მომენტებში: ვინ რჩება უკან, ვინ იტყუება, ვინ შეყოყმანდება, ვინ აგრძელებს მოძრაობას მაინც. და დიახ, „არავის ახსოვს“ ნაწილი სწორედ მთავარი აზრია. ესენი არ არის ჩვეულებრივი სასკოლო არჩევანი. ეს ის ფილმებია, რომლებიც მოულოდნელად გიტაცებს დაძაბული სიუჟეტით, პერსონაჟთა მწვავე კონფლიქტებითა და სცენებით, რომლებიც თავში გიტრიალებს, რადგან არ ჩანს, რომ ისინი შთაბეჭდილების მოსახდენად იყო შექმნილი. ჩაუღრმავდით. საბჭოთა ტანკის ეკიპაჟი ავღანეთში იკარგება და მოულოდნელად ყოველი გადაწყვეტილება პრობლემების ჯაჭვს წარმოშობს. ამას ადრევე შეიგრძნობთ ფილმში „მხეცი“ (The Beast), როდესაც პრაპორშჩიკი დასკალი (ჯორჯ ძუნძა) დომინირებას საკუთარ ნორმად აქცევს, თუნდაც საკუთარ ხალხთან მიმართებაში. ფილმი არ ხარჯავს დროს იმის პრეტენზიაზე, რომ ეს კეთილშობილური მისიაა, როგორც ბევრი მიზანმიმართული ომის ფილმი. ის აჩვენებს სოფელზე თავდასხმას, შემდეგ კი ტანკს ხაფანგში აგდებს ხეობაში, სადაც რადიო აღარ მუშაობს და რუკას აზრი ეკარგება. ახლა მხოლოდ კონსტანტინ კოვერჩენკო (ჯეისონ პატრიკი) ცდილობს მანქანის სიცოცხლისუნარიანობის შენარჩუნებას, სანამ ეკიპაჟი ერთმანეთს უპირისპირდება. რაც „მხეცს“ 10/10-იან ფილმად აქცევს, ის არის, თუ რამდენად სუფთად ყოფს ის დაძაბულობას ორ ტრეკად: ტანკის შიდა კოლაფსი და ხან ტაჯი (სტივენ ბაუერი), რომელიც მათ ნადავლად ქცეული RPG-ის მუქარით ნადირობს ყოველ ნაბიჯზე. ტაჯი არ არის სიმბოლო, ის არის ადამიანი კონკრეტული დანაკარგით, და ეს დევნას პირადულ ხასიათს აძლევს. სამადი (ერიკ ავარი) ამატებს არაკომფორტულ მესამე კუთხეს, ის ხაფანგშია დამპყრობლებსა და იმ ხალხს შორის, საიდანაც თვითონ არის, და მისი „ღირსების კოდექსის“ შესახებ საუბარი იმის გამო ჭრის, რომ სიუჟეტი მუდმივად სჯის ყველას, ვინც მას ფილოსოფიასავით ექცევა და არა გადარჩენასავით. ორი ჯარისკაცი მოწინააღმდეგე მხარეებიდან სანგარში აღმოჩნდება აქტივირებულ ნაღმზე მწოლიარე მესამე მამაკაცთან ერთად, და ეს კონფიგურაცია უკვე სასტიკია. ფილმი „არავის მიწა“ (No Man's Land) გიტაცებთ იმით, თუ რამდენად სწრაფად აქცევს ის მარტივს შეუძლებლად: ჩიკი (ბრანკო ჯურიჩი) და ნინო (რენე ბიტორაიაცი) ვერ მოძრაობენ, ვერ ენდობიან ერთმანეთს და ვერც კი თანხმდებიან იმაზე, თუ როგორი უნდა იყოს დახმარება. დიალოგი მწვავე რჩება, რადგან ფსონები სიტყვასიტყვითი და დაუყოვნებელია, და ფილმი ყოველ მცდელობაზე, სიტუაციის გამოსასწორებლად, მას კიდევ უფრო ამძაფრებს. რაც ხალხს ავიწყდება, არის ის, თუ რამდენად მტკიცედ ემხრობა ფილმი იდეას, რომ სისტემებია ნამდვილი მტერი. თქვენ ხედავთ სერჟანტ მარშანდს (ჟორჟ სიატიდისი), რომელიც ცდილობს არეულობის მართვას, გაეროს ცირკს მის გარშემო, პოლკოვნიკ სოფტს (საიმონ ქელოუ), რომელიც შეშფოთებას გამოხატავს, და ზეწოლა მუდმივად იცვლება, რადგან ყველა საკუთარ იმიჯს იცავს. ნაღმი არ არის მხოლოდ სიუჟეტის ელემენტი, ის არის ტაიმერი, რომელიც აიძულებს მთელ სამყაროს, გამოავლინოს თავისი ნამდვილი სახე, და ფილმი არასდროს გაძლევთ მოდუნების საშუალებას იმ იდეით, რომ ვინმე კომპეტენტური მოვა და ყველაფერს გამოასწორებს. ახალგაზრდა ჯარისკაცის ბელფასტში, არეულობის დროს ჩაგდება, ისეთი ამოსავალი წერტილია, რომელიც სწრაფად შეიძლება გახდეს ბანალური, მაგრამ „71“ (71) აშკარად უარს ამბობს უსაფრთხო თამაშზე. ფილმი მიჰყვება გარი ჰუკს (ჯეკ ო'კონელი), რომელიც ცალკევდება და ფილმი ქალაქის მასშტაბის ნადირობად იქცევა, სადაც არავინ არის სრულად გასაგები. ერთ წუთში მას ბრბო მისდევს, მეორე წუთში ის უკანა შესახვევებში გარბის და ცდილობს გაარკვიოს, რომელი კარი არ მოკლავს მას. დაძაბულობის შენარჩუნების მიზეზი მარტივია: გარი მუდმივად იღებს გადაწყვეტილებებს არასრული ინფორმაციით, და ფილმი სულ გვიჩვენებს, თუ რა სისწრაფით შეიძლება ეს ვარაუდები სასიკვდილო აღმოჩნდეს. მეორე ნახევარი არის ის, სადაც „71“ დევნის ფილმზე უფრო უსიამოვნო რამედ იქცევა. თქვენ იწყებთ შიდა ბზარების დანახვას: ვინ ვის ერთგულია, ვინ ატარებს საკუთარ ოპერაციას, ვის სჭირდება ჰუკი ცოცხალი და ვის – ჩუმი. კაპიტანი სენდი ბრაუნინგი (შონ ჰარისი) შემოაქვს ის ცივი, კონტროლირებადი მუქარა, რომელიც ყოველ გადარჩენას კიდევ ერთ ხაფანგად აგრძნობინებს. და ფილმის საუკეთესო ნაბიჯი ისაა, რომ ის არასოდეს ჩერდება ლექციის წასაკითხად. ის უბრალოდ აგრძელებს გარის ბიძგს ოთახებში, კიბეებსა და ქუჩებში, სადაც არასწორი სახე არასწორ მომენტში ამთავრებს ისტორიას. ეს ფილმი 10/10 სტატუსს იმით იმსახურებს, რომ აკეთებს იმას, რასაც ომის ფილმების უმეტესობა თავს არიდებს: ის მტრად მიწას აქცევს და არც ერთი წამით არ რომანტიზებს ამას. „კაჯაკი“ (Kajaki) მარკ რაიტს (დევიდ ელიოტი) და მის ნაწილს მშრალ მდინარის კალაპოტში აგდებს, სადაც ერთი ნაბიჯიც კი ცხოვრების შემცვლელ ზიანს აყენებს. პირველი დეტონაცია ხდება და თქვენ გრძნობთ მთელი ფილმის „კონტრაქტს“ თქვენთან: აქედან არავინ გამოვა სუფთად, და დახმარების ყოველი მცდელობა შეიძლება კატასტროფა გაამრავლოს. რაც „კაჯაკის“ თქვენს ნერვებზე მოქმედებს, ისაა, თუ როგორ იყენებს ის დროსა და პროცედურებს. თაგი (მარკ სტენლი) და სტუ პირსონი (სკოტ კაილი) შესანიშნავად ასრულებენ თავიანთ საქმეს, მაგრამ პანიკა მათში მაინც იჭრება. რადიო ზარები, ნელი ცოცვა, ფრთხილი მოძრაობები, რომლებიც მაინც მარცხდება – ეს ყველაფერი სასტიკად ზუსტია. და ფილმი ფოკუსს იქ ინარჩუნებს, სადაც უნდა იყოს. ომის ყველაზე დავიწყებული ძვირფასი ქვები შეუფასებელად იხსენება, მაგრამ „შუაღამის სიცხადე“ (A Midnight Clear) ფარულ დარტყმას ჰგავს, რადგან თავიდან ის ასეთი საყურებელია. ის იწყება ამერიკული რაზმით, რომელიც სადამკვირვებლო პუნქტს იკავებს, შემდეგ კი ისინი ხვდებიან, რომ ახლომდებარე გერმანული ქვედანაყოფი...