ნებისმიერი ფილმის სრულყოფილად შექმნა რთულია, თუ შეუძლებელი არა, განსაკუთრებით კი ეს ომის ჟანრს ეხება. ამდენი რამ შეიძლება არასწორად წავიდეს, როდესაც ასეთ მგრძნობიარე და რთულ თემაზე იღებთ ფილმს, ამიტომ ომის ფილმები, რომლებიც არსებითად სრულყოფილია (როგორიცაა „კასაბლანკა“ [თუკი ჩაითვლება], „არაბეთის ლოურენსი“ და შესაძლოა „რიგითი რაიანის გადარჩენა“), ნამდვილად აღნიშვნის ღირსია. ასევე აღსანიშნავია შემდეგი ფილმები, არცერთი მათგანი არ არის სრულიად სრულყოფილი, მაგრამ ყველა მათგანი ძალიან ახლოსაა სრულყოფილებასთან, ან, სულ მცირე, დიდებულია. ზოგიერთი მათგანი ოდნავ მივიწყებულია, ასე რომ, თუ თქვენ პირადად რომელიმეს სრულყოფილად მიიჩნევთ, შესაძლოა, დაეთანხმოთ მოსაზრებას, რომ ისინი მეტ ყურადღებას იმსახურებენ. ეს რეიტინგი საბაბია იმისათვის, რომ წარმოვაჩინოთ რამდენიმე შესანიშნავი – მაგრამ არა ყოველთვის 100%-ით საყვარელი ან კარგად დამახსოვრებული – ომის ფილმი, ისევე როგორც რამდენიმე მაღალი კალიბრის ნამუშევარი, რომლებსაც შესაძლოა მხოლოდ ერთი ან ორი ხარვეზი აფერხებდეს. ალბათ აქ ყველაზე ნაკლებად ცნობილი ფილმი, „ოკინავას ბრძოლა“, შესაძლოა ყველაზე ინტენსიურიც იყოს. ის ყველა დროის ყველაზე შემზარავ და დამთრგუნველ მეორე მსოფლიო ომის ფილმებს შორისაა, რომელიც სათაურში ნახსენები ბრძოლის იაპონურ პერსპექტივას ასახავს. მისი ხანგრძლივობა 2.5 საათია და არასოდეს ჩნდება იმედი ან განცდა, რომ ყველაფერი კარგად იქნება ვინმესთვის, თუნდაც არ იცოდეთ, როგორ წარიმართა რეალური ბრძოლა. ეს ყველაფერი წინასწარ გადაწყვეტილი ამბავია, მაგრამ „ოკინავას ბრძოლა“ მაინც ახერხებს განგაშის გამოწვევას და აგრესიულად გააჟღერებს ანტი-საომარ გზავნილს. თუ ზოგიერთისთვის ის ზედმეტად მძიმე ან გრძელია, ეს ალბათ გასაგებია, მაგრამ ეს ფილმი ნამდვილად ახერხებს იმის გაკეთებას, რის გაკეთებასაც ისახავდა მიზნად, და ის მნიშვნელოვნად უფრო პირდაპირი და ინტენსიურია, ვიდრე 50 წელზე მეტი ხნის წინ შექმნილი ომის ფილმების უმეტესობა (განსაკუთრებით თუ მას შევადარებთ 1960-იანი წლების ბოლოს ან 1970-იანი წლების დასაწყისში გადაღებული ინგლისურენოვანი ომის ფილმების უმრავლესობას). „ომი“ იმდენად პირდაპირი და უხეშია, რამდენადაც თანამედროვე ომის ფილმები შეიძლება იყოს, რადგან აქ არ არის პერსონაჟების განვითარების რკალები, არც რაიმე კონკრეტული ნარატივია, რომელზეც ფოკუსირება ხდება და რომელიც ვითარდება. თქვენ ძალიან მოკლედ გეცნობათ პერსონაჟების დიდი რაოდენობა (ყველა მათგანი რეალურ ადამიანებზეა დაფუძნებული), შემდეგ კი ფილმის დიდი ნაწილი რეალურ დროში ვითარდება, აჩვენებს შეცდომაში შესულ მისიას და შემდგომ სასოწარკვეთილ ბრძოლას გადარჩენისა და გაქცევისთვის. შესაძლოა უცნაურად ჟღერდეს ამაზე წუწუნი, მაგრამ „ომი“ ოდნავ უცნაური ნოტით სრულდება. არა იმდენად მოულოდნელობით, რაც შეესაბამება ფილმის უპრეტენზიო და არანარატიულ ფოკუსს, არამედ ზოგიერთი რამ, რასაც ის ტიტრებში აჩვენებს, უცნაურ გემოს ტოვებს, ან შესაძლოა ეჩვენებათ, რომ ოდნავ ეწინააღმდეგება იმას, რისკენაც ფილმის დანარჩენი ნაწილი მიისწრაფოდა. თუმცა ეს არ არის „ომის“ ერთადერთი პოტენციურად საკამათო ნაწილი, მასზე გარკვეულწილად ნამდვილად ყოფილა დისკუსია/დებატები. „კასაბლანკას“ პირველი ჩვენების იმავე წელს გამოვიდა „მისის მინივერი“, რომელმაც ასევე მოიგო საუკეთესო ფილმის ოსკარი, მაგრამ ეს მოხდა 1942 წლისთვის (ცერემონია 1943 წელს), ხოლო „კასაბლანკა“ კონკურენციას უწევდა სხვა ფილმებს, რომელთა ფართო ჩვენებაც შედგა 1943 წელს, და გაიმარჯვა 1944 წლის ცერემონიაზე. ასე რომ, საუკეთესო შემთხვევაში, ეს არის მეორე საუკეთესო ფილმი, რომლის პირველი ჩვენებაც 1942 წელს შედგა, რომელიც მეორე მსოფლიო ომზე იყო და მეორე მსოფლიო ომის დროს შეიქმნა, მაგრამ „კასაბლანკას“ შემდეგ მეორე საუკეთესო ყოფნა სულაც არ არის ცუდი. „მისის მინივერის“ ყურება ისტორიული პერსპექტივიდან საინტერესოა, რადგან ის გვიჩვენებს, თუ როგორ ცდილობდნენ იმ დროის კინორეჟისორები იმ დროს მიმდინარე ომის გაანალიზება და ასახვა. ამ ფილმებს ასევე საერთო მახასიათებლად აქვთ სამოქალაქო ცხოვრებაზე ფოკუსირება, რადგან „მისის მინივერი“ არ არის საბრძოლო მოქმედებების ჩვენებაზე ორიენტირებული, არამედ უფრო მეტად იმაზე, თუ როგორ მოქმედებს ომი მათზე, ვინც მასში უშუალოდ არ იბრძვის. ეს მიდგომა მუშაობს, და ფილმი მაინც საინტერესოა საყურებლად ისტორიული პერსპექტივიდან, რადგან გვიჩვენებს, თუ როგორ ცდილობდნენ იმ დროის კინორეჟისორები იმ დროს მიმდინარე ომის გაანალიზებასა და ასახვას, ხოლო კათარზისს სთავაზობდნენ მაყურებლებს, რომლებიც თავადაც გადიოდნენ ამ პერიოდს. 1971 წლის „მაკბეტი“ შესაძლოა მაკბეტის ყველა ადაპტაციიდან ყველაზე პირქუში იყოს, და ეს ბევრს ნიშნავს, როდესაც ორიგინალური მასალა ასე დროის მიღმა პირქუში, სევდიანი და ძალადობრივია. სათაურის პერსონაჟი არის მხედართმთავარი, რომელსაც ძალაუფლების დაუოკებელი სურვილი აქვს, ამიტომ ის კლავს თავის მეფეს, შემდეგ კი უამრავი სხვა ადამიანი იღუპება, და სიკვდილი გრძელდება და გრძელდება, საბოლოოდ კი სრულმასშტაბიან ომად იქცევა. მიუხედავად ამისა, მისთვის ომის ფილმის წოდება შესაძლოა ცოტა გაზვიადებული იყოს, რადგან ის ყოველთვის არ არის ამაზე ორიენტირებული, განსაკუთრებით ადრეულ ეტაპზე, როდესაც მოვლენები ცოტა უფრო ინტიმურია, მაგრამ ის მაინც ითვლება ომის ფილმად. ეს არის მაკბეტის ერთ-ერთი საუკეთესო კინოადაპტაცია, თუნდაც ის თითქმის ზედმეტად შორს მიდის თავისი საშინელი, ბინძური და პროვოკაციული ხასიათით (ან ასეთი სურვილი აქვს). „უკანასკნელი ველი“ თითქმის დიდებული ფილმია, და ის, რაც აკლია, ალბათ მიზეზია იმისა, რომ ასე კარგად არ ახსოვთ. არა ის, რომ ის სრულიად მივიწყებული უნდა იყოს, მაგრამ ასევე შეგიძლიათ წარმოიდგინოთ სამყარო, სადაც „უკანასკნელი ველი“ ოდნავ განსხვავებული ყოფილიყო და შედეგად, გაცილებით წარმატებული. დასაწყისისთვის, ის აბსოლუტურად ფენომენალურად გამოიყურება მთელი ფილმის განმავლობაში, და ჯონ ბარის მუსიკა ყველა დროის ერთ-ერთი ყველაზე დაუფასებელია. შემდეგ გვყავს მაიკლ კეინი და ომარ შარიფი, რომლებიც კარგად ასრულებენ როლებს, ე