გასულ თვეში ფილმმა „ორი შავკანიანი ბიჭი სამოთხეში“ მიიღო BAFTA-ს კინოპრემიის ნომინაცია საუკეთესო ბრიტანული მოკლემეტრაჟიანი ანიმაციისთვის, რაც მისი წარმატებული საფესტივალო ჩვენებების კიდევ ერთი მწვერვალი იყო – ფილმი უკვე ნაჩვენებია 60-ზე მეტ საერთაშორისო ჩვენებაზე და მიღებული აქვს 21 ჯილდო. თუმცა, BAFTA-ს ნომინაცია აქ მთავარი ამბავი არ არის. მთავარი ისაა, თუ როგორ იქცა შავკანიან ქვიარ სიყვარულზე შექმნილი ღრმად პერსონალური პოემა მისი შემქმნელების საკუთარი გულახდილობის, სიყვარულისა და თვითმიღების მოგზაურობის სიმბოლოდ. ბაზ სელსის რეჟისორობითა და სელსის, პოეტ დინ ატასა და ბენ ჯექსონის სცენარით შექმნილი 9-წუთიანი ფილმი ატას პოემას, მისი კრებულიდან „აქ (კვლავ) არის სიყვარული“ (There is (still) Love Here), ხელით შექმნილ, სტოპ-მოუშენ სამყაროდ აქცევს. მანჩესტერში დაფუძნებული One6th Animation-ის მიერ, BFI-ის მოკლემეტრაჟიანი ანიმაციის ფონდის მხარდაჭერით, შექმნილი ფილმი მოგვითხრობს ედენისა (19) და დულას (18) ამბავს – ორი ახალგაზრდა შავკანიანი მამაკაცის, რომლებიც ებრძვიან რასიზმს, ჰომოფობიას, თვითდაეჭვებას და საჯაროდ ხელჩაკიდებულობის მყიფე გამბედაობას. მათი უარი დამალვაზე გარდამქმნელი ხდება, რაც მათ სირცხვილისგან თავისუფალ სამოთხეში გადაიყვანს. ატასთვის ეს სამოთხე როგორც პირდაპირი, ისე ემოციური იყო. „მასში ბევრი ემოციური სიმართლე და ჩვენი განვლილი გამოცდილებაა“, – განმარტავს ის. „სამოთხე, მართალია, ფილმში რეალურ ადგილად არის წარმოდგენილი, მაგრამ ის ასევე არის მდგომარეობა, როცა ხარ ვინმესთან, ვინც გიგებს, ვისთანაც თავს სრულიად უსაფრთხოდ, საყვარლად და მიღებულად გრძნობ“. ატა და თანასცენარისტი ბენ ჯექსონი ორივე რვა წელია ხანგრძლივ ურთიერთობებში არიან. ამ სტაბილურობამ, საკუთარი თავის ეჭვისა და შიშის დაძლევის შემდეგ, ფილმის ემოციური არქიტექტურის ცენტრალური ნაწილი შეადგინა. „ორივეს გვქონია შემთხვევები, როცა გვეშინოდა საჯაროდ პარტნიორის ხელის ჩაკიდება“, – ამბობს ატა. „საკუთარი თავის სიყვარულსა და მიღებაში პარტნიორის ყოლა შეიძლება დაგვეხმაროს... მაგრამ ზოგჯერ ეს შინაგანი მოგზაურობაა“. ჯექსონმა ატას პოემა პირველად ბერლინში, 2019 წელს წაკითხვისას მოისმინა. „იმ დროისთვის უკვე გამჟღავნებული მქონდა ჩემი ორიენტაცია, თუმცა 30 წლამდე არ გამიმჟღავნებია, მაგრამ მაინც ძალიან ვიტანჯებოდი თვითმიღების გამო“, – იხსენებს ის. „უბრალოდ წავედი და ამ პოემაზე ფიქრს ვერ ვწყვეტდი“. 2020 წლის ზაფხულისთვის, COVID-ის ლოკდაუნების იზოლაციაში, მან ატას თანამშრომლობის წინადადებით მიმართა. რასაც მოჰყვა ხუთწლიანი პროცესი, რომელსაც ატა მოულოდნელ, მაგრამ სასიხარულო განათლებას უწოდებს. „არ ვიცოდი, რომ ამას განვითარება ერქვა“, – იცინის ატა, როდესაც ადრეულ Zoom ზარებსა და პრეზენტაციებზე საუბრობს. „ამ მოგზაურობის ყოველი ნაბიჯი იყო სასწავლო გამოცდილება იმის შესახებ, თუ როგორ მუშაობს კინო და როგორ იქმნება ფილმები... შემდეგ კი როგორ იგზავნება ფესტივალებსა და ჯილდოებზე. ეს იყო სწავლის ძალიან ციცაბო გზა“. ატას ორიგინალური პოემა მხოლოდ მინიმალურ ვიზუალურ აღწერას გვთავაზობდა: ორი შავკანიანი ბიჭი სამოთხეში. დანარჩენი გამოსაგონებელი იყო. „როდესაც პოემა დავწერე, დავეყრდენი იმ ფაქტს, რომ ადამიანებს სამოთხის კონცეფცია გააჩნიათ, შესაძლოა ქრისტიანობიდან, ედემის ბაღიდან“, – ამბობს ატა. ინგლისის ეკლესიაში გაზრდილმა, მან წარმოიდგინა განახლებული ედემი, დასახლებული ორი შავკანიანი ქვიარ პერსონაჟით. განვითარების ეტაპზე მან დაიწყო დეტალების შეთავაზება: თოვლიანი მთები, შოტლანდიის მთიანეთით შთაგონებული, ტბა (loch) ნაცვლად ზოგადი ტბისა, და კონტრასტული ვარცხნილობები – დრედები და აფრო, რაც მის საკუთარ ჩამოყალიბების წლებს ასახავდა. „თმა ჩემი, როგორც შავკანიანი მამაკაცის, გამოცდილების მართლაც დიდი, მნიშვნელოვანი ნაწილი იყო“, – აღნიშნავს ის და იცინის ახლა უკვე უთმო თავზე. ნარატივის გაფართოების დიდი ნაწილი საუბრებით განვითარდა. ბაზარზე დაპირისპირება, პოლიციის გაჩერება და საზოგადოებრივი მტრობის ქორეოგრაფია ჩამოყალიბდა განვლილი გამოცდილების შესახებ ხანგრძლივი დისკუსიების შედეგად. „ბევრი დრო გვქონდა იმისთვის, რომ გვესაუბრა ჩვენს გამოცდილებებზე, რისი თქმა გვინდოდა გეი წყვილის საჯაროდ ხელჩაკიდებულობაზე, რისი თქმა გვინდოდა შავკანიან მამაკაცებსა და პოლიციას შორის ურთიერთობაზე“, – განმარტავს ატა. „ეს ბევრი საუბარი იყო“. ჯექსონმა და სელსიმ ეს საუბრები სცენარად და სთორიბორდად გადააქციეს, მჭიდროდ თანამშრომლობდნენ სთორიბორდის არტისტ ავი შელც-ბრაუნთან. მაგრამ 2D დაგეგმვიდან 3D სტოპ-მოუშენზე გადასვლამ სირთულის კიდევ ერთი ფენა შემოიტანა. „სამოთხის ძალიან მკაფიო იდეა გვქონდა 2D-ში“, – ამბობს ჯექსონი. „მაგრამ შემდეგ გაჩნდა კითხვა, როგორ გადავაქციოთ ეს 3D სტოპ-მოუშენის ნაკრებად?“ წყალი, რომელიც სტოპ-მოუშენში საყოველთაოდ რთულია, ცენტრალური ტექნიკური გამოწვევა გახდა. გუნდს სურდა კამერაში ასახული ანარეკლების გადაღება. „ნამდვილად საჭირო იყო გარკვეული კვლევა-განვითარების დრო“, – ამბობს ის. „როგორ მივაღწიოთ ამ ანარეკლს? როგორ შევქმნათ ტალღები?“ თოჯინების ადრეულმა ტესტებმა გამოიკვლია თავის რთული შიდა მექანიზმები და სილიკონის სახეები გამომეტყველების მაქსიმალურად გაზრდის მიზნით. ბიუჯეტმა და მიზანშეწონილობამ საბოლოოდ განაპირობა მყარი თავები შესაცვლელი პირის ნაწილებით. „ანიმატორებმა საოცარი სამუშაო შეასრულეს ამ სახეებიდან ამდენი ემოციის ამოსაღებად“, – ამბობს ჯექსონი. „არსებული შეზღუდვების გათვალისწინებით, ის, თუ როგორ ამოძრავებდნენ წარბებსა და ქუთუთოებს – წარმოუდგენელი იყო“. ატა აღიარებს, რომ მისი პოემის სტოპ-მოუშენ ანიმაციად ადაპტირებაზე მისი დარწმუნება გახდა საჭირო. „როდესაც მათ სტოპ-მოუშენი ახსენეს, ვღელავდი, რომ ის შეიძლება მოუხერხებელი ყოფილიყო“. ეს შეშფოთება გაქრა, როგორც კი ანიმატიკა იხილა.