ორსონ უელსის კარიერა მრავალფეროვანი და მომხიბვლელია. ბევრმა იცის უელსის განთქმის შესახებ, როგორც კინემატოგრაფიული ვუნდერკინდის, 1941 წელს ფილმის „მოქალაქე კეინი“ გამოსვლის შემდეგ, სხვები კი სიამოვნებით მოგიყვებიან მის სარეჟისორო წარმატებებზე ისეთ ფილმებთან ერთად, როგორებიცაა „უცხო“ და „ქალი შანხაიდან“. კინომოყვარულებს ასევე შეეძლებათ გესაუბრონ იმ პრობლემებზე, რაც უელსს ჰქონდა „ბრწყინვალე ამბერსონების“ და მისი ცნობილი ხელახალი მონტაჟის დროს. იგივე შეიძლება ითქვას 1958 წლის „ბოროტების შეხებაზეც“ (Touch of Evil), სტივენ სპილბერგის ფავორიტზე, რომელიც უელსის სურვილის წინააღმდეგ ხელახლა დამონტაჟდა. საბედნიეროდ, მან ვრცელი მემორანდუმი დაწერა იმ ცვლილებების შესახებ, რასაც „ბოროტების შეხებაში“ შეიტანდა, და რედაქტორმა უოლტერ მერჩმა 1998 წელს ფილმი უელსის ჩანაწერების მიხედვით, რაც შეიძლება კარგად ააწყო. ზოგიერთს გვახსოვს ეს მოვლენა და იმ დროს ჟურნალ Salon-მაც განიხილა. უელსის შემდგომი წლები სავსე იყო ბრძოლებით. ის მხოლოდ სტუდიებთან არ უპირისპირდებოდა; მას, როგორც ჩანს, საკუთარ კარიერასთან და მემკვიდრეობასთან უწევდა ჭიდილი. მან დიდი ხანი გაატარა ევროპაში, ჰოლივუდის მეინსტრიმისგან მოშორებით. მისი „დონ კიხოტის“ ვერსია, როგორც ცნობილია, არასოდეს დასრულებულა, და ეს მხოლოდ ერთ-ერთია მრავალი კინოპროექტიდან, რომელიც უელსმა რეალურად არასოდეს დაასრულა. ის თავს ირჩენდა სხვადასხვა ფილმებში მსახიობობით, და 1960-იანი წლების ბოლოს, ის გამოჩნდა არაერთ ევროპულ ჟანრულ ფილმში, ასევე კლასიკური რომანების კინოადაპტაციებში და, როგორც ჩანს, ყველაფერში, რისი პოვნაც შეეძლო. რეჟისორ ჯულიო პეტრონის 1969 წლის ვესტერნი „ტეპეპა“ (ესპანეთში ცნობილი როგორც „Tepepa ... Viva La Revolución“, ასევე „სისხლი და იარაღი“) იყო ერთ-ერთი ასეთი შემოსავლის წყარო უელსისთვის. მასში მან შეასრულა პოლკოვნიკ კასკორის როლი, ბოროტი ანტაგონისტი, ქარიზმატული რევოლუციონერი ხესუს მარია „ტეპეპა“ მორანის (რომელსაც კუბელი მსახიობი ტომას მილიანი ასრულებდა) მოპირდაპირედ. არამარტო ეს, უელსი თავის როლში უცნაურად შემზარავია. „ტეპეპა“ მიეკუთვნება სპაგეტი ვესტერნების ქვეჟანრს, რომელსაც „ზაპატა ვესტერნებს“ უწოდებენ. ეს არის ვესტერნები მამაცი მექსიკელი გმირების შესახებ, რომლებიც ებრძვიან იმპერიალიზმს – ჩვეულებრივ, აშშ-დან ჩამოსული ბოროტი ან მდიდარი ადამიანების, მაგრამ ასევე თავისუფალი ფაშისტების სახით – ამერიკის საზღვარზე. ქვეჟანრი არ არის უზარმაზარი, მაგრამ „ტეპეპა“ ზუსტად ჯდება მის ფარგლებში. „ტეპეპაში“ იმპერიალისტის როლი ორსონ უელსმა შეასრულა, რომელმაც თავისი პერსონაჟი ოფლიან, სასტიკ, რასისტ და მექსიკელი მსხვერპლების დახვრეტით ბედნიერ ადამიანად წარმოაჩინა. მაგალითად, ადრეულ სცენაში ის ამბობს, რომ ადგილობრივები კარგი სამიზნე პრაქტიკისთვის გამოდგებიან. მოგვიანებით ფილმში, ევგენისტი ექიმი (ჯონ სტაინერი) ამტკიცებს, რომ ყველა კრიმინალს აქვს გარკვეული სახის ნაკვთები... და კანის ფერი. უელსის პერსონაჟი, პოლკოვნიკი კასკორი, არსებითად, აღნიშნავს, რომ რასობრივი პროფილირება მის საქმეს გაცილებით გააადვილებს. ღმერთო ჩემო, რა საზიზღარი ტიპია! უელსი მთელი მისი შესრულების განმავლობაში ნასვამი ჩანს, რაც შესაძლოა რეალურიც ყოფილიყო; მსახიობი ცნობილი იყო თავისი... სასმელისადმი ინტერესით (როგორც დეტალურად აღწერილია ფრენკ ბრეიდის წიგნში „მოქალაქე უელსი: ორსონ უელსის ბიოგრაფია“). მკითხველისთვის შესაძლოა ასევე ნაცნობი იყოს Paul Masson-ის შამპანურის სარეკლამო რგოლის ცნობილი ამონარიდები, რომლებშიც უელსი საკმაოდ აშკარად ნასვამია. თუმცა, თუ უელსი ფხიზელი იყო გადასაღებ მოედანზე, მუდმივად ნასვამი ადამიანის როლის თამაში პოლკოვნიკ კასკორისთვის შესანიშნავი პერსონაჟის არჩევანი იყო. მან პერსონაჟი კიდევ უფრო შემზარავი გახადა. თუმცა, „ტეპეპა“ არც თუ ისე ცნობილია აშშ-ში სპაგეტი ვესტერნების მოყვარულთა გარდა. მისი რეჟისორი იყო ჯულიო პეტრონი (რომელმაც ასევე გადაიღო ლი ვან კლიფის კლასიკა „სიკვდილი ცხენზე მიჯდება“), ხოლო მუსიკა ენიო მორიკონემ დაწერა. ეს არც უნდა იყოს გასაკვირი; მორიკონემ მხოლოდ 1969 წელს 23 ფილმისთვის შექმნა მუსიკა. 2007 წელს იტალიურ გაზეთ La Repubblica-სთვის მიცემულ სტატიაში (თავდაპირველად იტალიურად დაიბეჭდა) მსახიობმა ტომას მილიანმა განაცხადა, რომ ორსონ უელსთან მუშაობის შემდეგ იმედგაცრუებული დარჩა. როგორც ჩანს, მილიანი, ისევე როგორც ბევრი მსახიობი და რეჟისორი, უელსს კერპად მიიჩნევდა და მის მიერ თანამშრომლობა დიდი პატივი იყო. მაგრამ, როგორც ჩანს, უელსი უხეში იყო გადასაღებ მოედანზე და მილიანს „ბინძურ კუბელსაც“ კი უწოდებდა. იმავე სტატიაში მოკლედ მოთხრობილია ანეკდოტი იმის შესახებ, თუ როგორ ჰკითხა მილიანმა, სად უნდა დამდგარიყო გარკვეულ კადრში, და უელსმა უპასუხა, რომ ყველგან შეიძლებოდა, ოღონდ მისი სახე არ დაენახა. ეს აშკარად იყო ერთ-ერთი იმ მომენტიდან, როცა „არასოდეს შეხვდე შენს გმირებს“. „ტეპეპა“, როგორც მისი ჟანრიდან შეიძლება ვივარაუდოთ, მკვეთრად პოლიტიკური ფილმია ფაშიზმის წინააღმდეგ ბრძოლის შესახებ. ეს განსაკუთრებით აშკარა ხდება, როცა ვიგებთ, რომ ფილმის თანასცენარისტმა, ფრანკო სოლინასმა, დაწერა სცენარი ჯილო პონტეკორვოს რევოლუციური 1966 წლის ომის კლასიკისთვის „ალჟირის ბრძოლა“. Letterboxd-ის მომხმარებლებს მოსწონთ „ტეპეპა“, რომელსაც საშუალოდ 3.5 ვარსკვლავიანი შეფასება აქვს (ხუთიდან). ზოგიერთი მიმომხილველი გაოცებული იყო უელსის ასეთ ვესტერნში ხილვით; ის მსახიობის ფილმოგრაფიაში უჩვეულოდ გამოიყურება. ცნობისმოყვარეებსა და იტალიური ვესტერნების მოყვარულებს ურჩევენ, მოიძიონ იგი. ის ამჟამად ხელმისაწვდომია Prime Video-ზე სტრიმინგისთვის.