აღარ შეგვიძლია თავი ავარიდოთ Oshi no Ko-ს ყველაზე ამაზრზენი ნაწილის განხილვას: იმას, რომ მისი წინაპირობა მინიმუმ ერთი ბავშვის გაუპატიურების შემთხვევას ეფუძნება. ყოველთვის ცნობილი იყო, რომ აი დაფეხმძიმდა არასრულწლოვან ასაკში, და არასდროს გაგვიგია, იყო თუ არა ის ურთიერთობა, რამაც ეს გამოიწვია, მისი არჩევანი. ახლა, იმისთვის, რომ ყველა თავსატეხის ნაწილი ერთმანეთს მოერგოს, და როგორც ჩანს, ერგება კიდეც, უნდა მივიღოთ, რომ ჰიკარუ კამიკი თერთმეტი წლის იყო, როდესაც მისი პირველი (?) შვილი დაიბადა. ეს ავადმყოფური, მაგრამ სარწმუნოა, და ახალგაზრდისა და უდანაშაულოს მიმართ ძალადობა კიდევ უფრო ძლიერდება კანას შემდგომი სიუჟეტური ხაზის მეშვეობით. მაგრამ აკვასა და რუბის დაბადების შემზარავი დეტალების შემდეგ, კანას უბედურება უფრო ჰგავს „სკოლის შემდგომ სპეციალურ გადაცემას“, რომელიც „გასართობი ინდუსტრიის ბნელ მხარეს“ წარმოაჩენს, როგორც არაფერს, გარდა მძაფრი სიუჟეტური ელემენტისა. მიუხედავად მისი შეუსაბამობებისა, ეპიზოდი პერსონაჟებს ისეთი სილამაზით ასახავს, რასაც ვერასოდეს შევეჩვევი, და სწრაფი ტემპის სიუჟეტით, რომელიც მაფიქრებს, რა მოხდება შემდეგ. კანას ეპიზოდები ყოველთვის მომწონს. ის ჩემი საყვარელი პერსონაჟია, მიუხედავად, ან შესაძლოა, მისი დაჩაგრულის როლის გამო. ამჟამად ის მხოლოდ B-Komachi-სთან ერთად, როგორც ერთიანი პაკეტი, იღებს სამუშაოს, და ის ყველაფერს გააკეთებდა ამის შესაცვლელად. „ყველაფერს?“ – თითქოს სამყარო პასუხობს, და კანას ხელში ვნებიან რეჟისორს (ამ სეზონის განმეორებადი თემა!) ახვევს. ამ ეპიზოდის განმავლობაში შეგიძლიათ ნახოთ, როგორ ირთვება განგაშის ზარები კანას თავში, მაგრამ ის მაინც აგრძელებს ცუდი გადაწყვეტილების მიღებას, ერთი რამის სასოწარკვეთილი იმედით: კინო როლის. ეს სასაცილოდ სულელურია „Strawberry Productions“-ში თითქმის მეოთხე კედლის დამრღვევი საუბრის შემდეგ, რომელიც ჩვენთვის, აუდიტორიისთვის, იმის საჩვენებლად იყო შექმნილი, თუ რამდენად მკაცრად აკონტროლებენ სააგენტოები თავიანთი ტალანტების ყოველ ნაბიჯს — და ეს ორმაგად ეხება კერპებს. მხოლოდ იმით, რომ მან თავისი საკონტაქტო ინფორმაცია მიაწოდა ამაზრზენ რეჟისორს, კანა თხელ ყინულზე დადის. მხოლოდ დროის საკითხი იყო, სანამ მისი საზღვრები გადაიკვეთებოდა. სახალისოა იმის დანახვა, თუ სად მიჰყავს კანას კატასტროფულ ღამეს: კოლას სვამს, როგორც ვისკის, თან თვალწარმტაცად ლანძღავს თავის სულელურ შეყვარებას სულელ აკვაზე. მაგრამ ის გზა, რომლითაც ამ წერტილამდე მივედით, საკმაოდ არადამახასიათებელი იყო. „ამას გაკეთება ცუდია“, ფიქრობს კანა, თან აგრძელებს ამის კეთებას. „კიდევ უარესი იქნებოდა, ესეც რომ გამეკეთებინა“, ამბობს კანა, თან ამასაც აკეთებს. აკვაზე მისი დიდი ხნის შეყვარების გარდა, კანამ წარსულში კარგი განსჯა გამოავლინა და ცოტა ხნის წინ სცენურ სპექტაკლშიც ითამაშა, ასე რომ, ნამდვილად იქნებოდა ის იმდენად სასოწარკვეთილი, რომ მომსახურების გაცვლა როლების სანაცვლოდ განეხილა? და როდესაც ის მართლაც რთულ სიტუაციაში აღმოჩნდება, გაურკვევლობის მხოლოდ ერთი მომენტია, სანამ ცრემლები წასკდება; წინააღმდეგ შემთხვევაში, რეჟისორის მიდრეკილებები და კანას პრაქტიკული თავდაცვის მექანიზმები („მენსტრუაცია მაქვს!“) ხუმრობის მიზნით არის გამოყენებული. მისი როლი აქ ნაკლებად ჰგავს პერსონაჟის კვლევას და უფრო მეტად ამ კონკრეტულად ამაზრზენი ქასთინგის პრაქტიკის მაყურებლისთვის წარმოსაჩენად არის გამოყენებული. (ხანდაზმული, დაქორწინებული რეჟისორი, რომელიც არასრულწლოვან მოზარდ მსახიობს პოტენციურ საყვარლად განიხილავს, სამწუხაროდ, ნამდვილად არ არის არარეალური.) დარწმუნებული ვარ, კანას მტერი-მეგობარ მაკოსთან სიტუაცია თანაბრად ჩახლართული იქნება. კანამ ამ კვირაში შოუ მოიპარა, მაგრამ ერთი წუთით დავუბრუნდეთ აკანეს აღმოჩენასა და გადაწყვეტილებას. რაც არ უნდა კარგი იყოს კანა, არ მგონია, რომ ვინმეს აკვა უკეთ ესმოდეს, ვიდრე აკანეს. გასულ სეზონში მან ნათლად აჩვენა, რომ მზად იყო დახმარებოდა აკვას ცხედრის დამარხვაში, თუ ეს იქნებოდა ის გზა, რომელსაც ის აირჩევდა. ახლა ის კიდევ უფრო მტკიცეა. ის დარწმუნებულია, რომ ჰიკარუ კამიკი აკვას მამაა და აის მკვლელობის სულისჩამდგმელი, ადვილად ყლაპავს უსიამოვნო შედეგებს. მისი განაჩენი: მთელი საქმის თავად მოგვარება ისე, რომ აკვა და ჰიკარუ არასოდეს შეხვდნენ ერთმანეთს. ის დარწმუნებულია, რომ რადგან ჰიკარუ იმ დროს არასრულწლოვანი იყო, ის არასოდეს დადგებოდა მართლმსაჯულების წინაშე (თუ თქვენ ასე ამბობთ, იაპონიის მართლმსაჯულების სისტემაზე საკმარისი არ ვიცი), ამიტომ აკვა გარდაუვლად მკვლელობას მიმართავდა. ვფიქრობ, ესეც სარწმუნოა – აკვას შეპყრობილობა მისი მეორე სიცოცხლის უმეტესი ნაწილის განმავლობაში განუმეორებელი და ყოვლისმომცველი იყო. აქ არის სათქმელი ძალადობის ციკლზე: ჰიკარუს გაუპატიურებენ ბავშვობაში, საკუთარ ტკივილზე რეაგირებს (შესაძლოა) აის მკვლელობის ორგანიზებით, და ახლა აკვამ შესაძლოა ის მოკლას, თუ ოდესმე გაიგებს. შეძლებს თუ არა რამე ამ ჯაჭვური რეაქციის შეფერხებას, ჯერ გასარკვევია.