წლევანდელი ოსკარის მრავალი კატეგორიის მსგავსად, საუკეთესო ოპერატორული ნამუშევრის კატეგორიაც ნამდვილად ისეთ შთაბეჭდილებას ტოვებს, თითქოს ხუთი აბსოლუტურად ყველაზე დამსახურებული ნომინანტი შეირჩა. ამ ხუთ ნომინანტს შორის, სამ ოპერატორს პირველი ნომინაცია აქვს, ხოლო ორს – წელს უკვე მესამე. წლევანდელი ნომინანტები არა მხოლოდ წარმოაჩენენ თავიანთი ხელობის საუკეთესო ოსტატებს, რომლებმაც უკვე მოიპოვეს სახელი, არამედ ამტკიცებენ, რომ ოპერატორების მომავალი თაობა უკვე ძლიერ ნამუშევრებს ქმნის. ხუთი აბსოლუტურად განსაცვიფრებელი ფილმიდან ასარჩევად, წარმოგიდგენთ წლევანდელი საუკეთესო ოპერატორული ნამუშევრის კატეგორიის ხუთ ნომინანტს, რანჟირების მიხედვით. ჯოშ სეფდის ფილმში „მარტი სუფრიმი“, არის სცენა, სადაც მარტი მაუზერი (ტიმოთი შალამე) აღნიშნავს, თუ რაოდენ რთულია თეთრი პინგ-პონგის ბურთის დანახვა თეთრ ზედაპირზე, და ამის საპირისპიროდ, გვთავაზობს მის ნარინჯისფერ ბურთს, რომელიც ყველგან გამოსაჩენია. „მარტი სუფრიმში“ ოპერატორი დარიუს ხონჯი შალამეს მარტის ისე იღებს, როგორც ამ ნარინჯისფერ ბურთს, რომელსაც თვალს ვერ მოსწყვეტ, სიკაშკაშეს ბნელ სამყაროში, საიდანაც ის გამოსვლას ცდილობს. ხონჯის ნამუშევარი გვაგრძნობინებს 50-იანი წლების ნიუ-იორკის ჭუჭყსა და სიმკაცრეს, ისევე როგორც იმ ადამიანების ელეგანტურობას, ვინც მარტიზე უკეთეს მდგომარეობაშია და ვისკენაც ის ისწრაფვის. ბნელად განათებული პინგ-პონგის ტურნირებიდან, რომლებიც ამ მატჩებს მასიურ სპორტულ მოვლენად წარმოაჩენენ, ფილმის ბოლოს საავადმყოფოს მკაცრ განათებამდე, ხონჯი ყოველთვის პოულობს ზუსტად იმ განწყობას, რაც ამ ფილმს სჭირდება. ხონჯი ამ კატეგორიაში სამჯერ იყო ნომინირებული: 1997 წელს ფილმისთვის „ევიტა“ და 2023 წელს „ბარდო: სიმართლის მუჭის ყალბი ქრონიკისთვის“. მისი ნამუშევრის გათვალისწინებით, გულწრფელად გასაკვირია, რომ ის უფრო ხშირად არ იყო ნომინირებული. წლევანდელი ნომინანტებიდან ხონჯის შესაძლოა ყველაზე შთამბეჭდავი 2025 წელი ჰქონდა, რადგან მან გადაიღო როგორც არი ასტერის „ედინგტონი“, ასევე ბონგ ჯუნ-ჰოს „მიკი 17“. ამის მიღმა, კიდევ უფრო გასაკვირია, რომ ხონჯი უფრო ხშირად არ იყო ნომინირებული, რადგან მისი ნამუშევარი მართლაც შთამბეჭდავია. სეფდისთან მან პირველად „დაუჭრელ ძვირფას ქვებში“ იმუშავა და ასევე იყო ოპერატორი ისეთი ფილმებისთვის, როგორიცაა „შვიდი“, „ოკჯა“, „პანიკის ოთახი“, „შუაღამე პარიზში“ და მიხაელ ჰანეკეს 2007 წლის რიმეიქისთვის „სასაცილო თამაშები“. მისი აქამდე არსებული ფილმოგრაფიიდან გამომდინარე, ხონჯი, ალბათ, ამ სიაში ყველაზე მეტად იმსახურებს ამ ჯილდოს, მისი ისტორიის გათვალისწინებით, მაგრამ სხვა ნომინანტების სიძლიერის გამო, ეს მაინც, ალბათ, მისი წელი არ იქნება. აღსანიშნავია, რომ „ერთი ბრძოლა მეორის მიყოლებით“ ოპერატორ მაიკლ ბაუმანის მხოლოდ მეორე ფილმია, მაგრამ მან უკვე მოიპოვა სახელი პოლ თომას ანდერსონის უახლეს ნამუშევარში შესრულებული წარმოუდგენელი შრომით. ბაუმანის პირველი ფილმი ასევე ანდერსონთან იყო – „ლიქორის პიცა“, მანამდე კი მუშაობდა რაიან მერფის ისეთ შოუებზე, როგორიცაა „ამერიკული საშინელებათა ისტორიები“, „მტრობა“ და „მონსტრი“. თუმცა, თამამად შეიძლება ითქვას, რომ მისი საუკეთესო ნამუშევარი 2025 წლის საუკეთესო ფილმშია. „ერთი ბრძოლა მეორის მიყოლებით“ მაყურებელს კალიფორნიაში სამოგზაუროდ მიჰყავს ათწლეულების განმავლობაში, და ეს ყველაფერი დიდწილად ბაუმანის უნარის წყალობით ხდება, რომ თითოეული ახალი ლოკაცია ვიზუალურად და ატმოსფერულად სრულყოფილად წარმოაჩინოს. როდესაც ფილმის პირველ სეგმენტში „ფრანგულ 75“-ს მივყვებით, სრულყოფილი ტონი ამ სცენას დაძაბულს და შემაშფოთებელს ხდის. როდესაც პეტ კალჰუნი (ლეონარდო დი კაპრიო) თავისი ქალიშვილისკენ მიემართება, „ერთი ბრძოლა მეორის მიყოლებით“ სავსეა შესანიშნავი კადრებით, მაგალითად, ბავშვები სახურავებიდან სახურავებზე ხტებიან, ან „საშობაო ავანტიურისტების კლუბის“ არაკომფორტული შეხვედრები. მაგრამ ფილმის შედევრი მთიან გზაზე მიმდინარე ფინალური დევნაა. ის, თუ როგორ ამოძრავებს ბაუმანი კამერას, მაგალითად, როდესაც ვილა (ჩეიზ ინფინითი) მანქანაში ჯდება, ან როგორ გრძნობთ მზის განსაკუთრებულ სიბრმავეს, ყველაფერი ბაუმანის შესანიშნავ არჩევანზე მეტყველებს, რაც ამ ისტორიას უზომოდ ამაღლებს. ვიმედოვნებთ, რომ მომავალში ბაუმანსა და ანდერსონს კიდევ ვიხილავთ ერთად მომუშავეებს. დენ ლაუსტენი და გილერმო დელ ტორო იდეალურად ერგებიან ერთმანეთს, და ლაუსტენმა იცის, როგორ დახვეწილად და სრულყოფილად შექმნას დელ ტოროს გოთიკური ისტორიები. წყვილი პირველად დელ ტოროს ფილმზე „ჟოლოსფერი პიკი“ თანამშრომლობდა, ხოლო მათმა ბოლო სამმა კოლაბორაციამ — „საუკეთესო ფილმის“ გამარჯვებულმა „წყლის ფორმა“, „კოშმარების ხეივანმა“ და ახლა „ფრანკენშტეინმა“ — ლაუსტენს ყველას საუკეთესო ოპერატორული ნამუშევრის კატეგორიაში დამსახურებული ნომინაციები მოუტანა. დელ ტოროსთან მუშაობის გარდა, ლაუსტენი ასევე მუშაობდა 2023 წლის ფილმზე „იისფერი“ და ყველა „ჯონ უიკის“ ფილმზე „ჯონ უიკი: თავი 2“-ის შემდეგ. ფილმისთვის, რომელიც ასე დიდადაა დამოკიდებული ჩრდილებსა და სიბნელეზე, როდესაც ვიქტორ ფრანკენშტეინის (ოსკარ აიზეკი) ციხესიმაგრესა და იმ პალატებში შევდივართ, სადაც მისი მონსტრი (ჯეიკობ ელორდი) ჰყავთ გამომწყვდეული, ამ ფილმის ეფექტურობის დიდი ნაწილი ლაუსტენის მიერ შექმნილ სტილსა და განწყობაზეა დამოკიდებული, რასაც ის აქ შესანიშნავად აკეთებს. ღამის შუაგულში ჩირაღდნებით მოსიარულე ჯგუფიდან დაწყებული, ჩრდილოეთ პოლუსის მკაცრი სიკაშკაშით დამთავრებული, „ფრანკენშტეინი“ არის ფილმი, რომელიც ნამდვილად განსაცვიფრებელი სანახავია ყოველ კადრში. ბოლო საუკუნის განმავლობაში უამრავი „ფრანკენშტეინის“ ადაპტაცია გვაქვს ნანახი, მაგრამ დელ ტოროს უახლეს ნამუშევარში ლაუსტენის შესრულებული სამუშაო, შესაძლოა, მათ შორის ყველაზე მშვენიერი იყოს. კლინტ ბენტლის „მატარებლის სიზმრები“ არამხოლოდ იმ განცდას ქმნის, რომ ვიღებთ...