2026 წლის 15 მარტს, ლოს-ანჯელესში, დოლბის თეატრში, კინემატოგრაფიის უდიდესი ვარსკვლავების მონაწილეობით ოსკარის 98-ე დაჯილდოება გაიმართება. რაიან კუგლერის საოცარი ფილმი, სადაც საშინელებათა ჟანრი მუსიკას ერწყმის, „ცოდვილები“ (Sinners), მრავალი ოსკარის მოპოვების ერთ-ერთი ფავორიტია, რომელმაც უკვე მოხსნა ნომინაციების რეკორდი. რეჟისორ პოლ თომას ანდერსონის „ბრძოლა ბრძოლის შემდეგ“ (One Battle After Another), ლეონარდო დიკაპრიოს მონაწილეობით, ასევე დიდ წარმატებას უწინასწარმეტყველებენ. ოსკაროსანი მსახიობი საუკეთესო მსახიობის ნომინაციაში „ცოდვილების“ ვარსკვლავ მაიკლ ბ. ჯორდანსა და ტიმოთი შალამეს დაუპირისპირდება. ბუკმეიკერები ამჟამად შალამეს მაცდურ შესრულებას ფილმში „მარტი უზენაესი“ (Marty Supreme) ანიჭებენ უპირატესობას. მაგრამ როგორ ჩაეწერება ეს მომავალი გამარჯვება ამ საუკუნის სხვა პრიზიორთა შორის? წარმოგიდგენთ XXI საუკუნის საუკეთესო მსახიობი მამაკაცის ოსკარებს, რომლებმაც დროს ყველაზე კარგად გაუძლეს. მიუხედავად იმისა, რომ ეს ამ საუკუნის ყველაზე ახალი გამარჯვებაა, უკვე თამამად შეგვიძლია ვთქვათ, რომ ადრიენ ბროდის ტრიუმფმა ბრედი კორბეტის ფილმში „ბრუტალისტი“ (The Brutalist) დროს გაუძლო. ბროდის ლასლო ტოტის გულისამაჩუყებელი მოგზაურობა „ანტიამერიკული ოცნების“ გზაზე, შესრულების შესანიშნავი ნიმუშია, მით უმეტეს, თუ გავითვალისწინებთ მის მცირე, 9.6 მილიონი დოლარის ბიუჯეტს. როგორც „პიანისტის“ (The Pianist) წინა გამარჯვებული — ეს გამარჯვება მას საუკეთესო მსახიობი მამაკაცის ნომინაციაში ყველაზე ახალგაზრდა გამარჯვებულად აქცევდა — ბროდის დაბრუნება მწვერვალზე 2025 წელს კიდევ უფრო ტკბილი იყო, რადგან ეს ორი შესრულება ნათლად ასახავდა მის მსახიობურ ევოლუციას 20 წლის განმავლობაში. რა თქმა უნდა, მისი სიტყვა შეიძლებოდა უფრო მოკლე ყოფილიყო და ზოგიერთი იტყვის, რომ შალამეს უნდა მოეგო, მაგრამ ამ ბროდისეული შესრულების შთამბეჭდავობას ვერავინ უარყოფს. ეს არის მაგალითი იმისა, თუ როგორ შეიძლება მსახიობი მთლიანად გაუჩინარდეს როლში. ფილიპ სეიმურ ჰოფმანის შესრულება ტრუმენ კაპოტეს როლში ფილმში „კაპოტე“ (Capote) არის ამ ფილმის ხერხემალი. რომელიც კაპოტეს რომანისთვის კვლევის ამბავსა და გზად წარმოქმნილ მოულოდნელ ურთიერთობებს მოგვითხრობს, ჰოფმანის ყოველი მოძრაობა და სუნთქვა სრულ დეტალებშია ნაჩვენები. კიდევ უფრო შთამბეჭდავია ის, რომ მან არც ერთი დეტალი არ გამოტოვა ამ სრულად ტრანსფორმაციულ შესრულებაში. სამწუხაროდ, 2014 წელს ჰოფმანი 46 წლის ასაკში გარდაიცვალა და დატოვა მემკვიდრეობა, რომელსაც მსახიობთა უმეტესობა ორმაგ დროშიც ვერ გაუტოლდებოდა. რადგან „კაპოტე“ მსახიობის ერთადერთი ოსკარი იყო ოთხ ნომინაციაში, გასაკვირი არ არის, რომ მისმა შესრულებამ დრო შესანიშნავად გაუძლო. რასელ ქროუს წამყვანი როლი ფილმში „გლადიატორი“ (Gladiator) არის მასტერკლასი ბლოკბასტერის წამყვანი როლის შესრულებაში. მაქსიმუსის როლში, ქროუ ეკრანს თავისი შესრულებით განაგებს, რომელიც დროთა განმავლობაში სამოქმედო ეპიკური ფილმების წამყვანი როლების სტანდარტად იქცა. სამწუხაროდ, ქროუს ტრიუმფი „გლადიატორში“, რომელმაც საუკეთესო ფილმის ოსკარი მოიპოვა, იმ დროს ზოგიერთის მიერ შეცდომად იქნა მიჩნეული. ქროუს გამარჯვება, რომელიც თავდაპირველად ზოგიერთს კომპენსაციად მიაჩნდა მაიკლ მანის „ინსაიდერში“ წინა წელს წაგებული ოსკარისთვის, დღეს უკვე სრულად გამართლებულად ითვლება. ეს არის შეხსენება იმისა, თუ რამდენად დამაჯერებელი და მომაჯადოებელი შეიძლება იყოს კინოვარსკვლავი სწორ როლში. პოლ მესკალის წამყვანი შესრულება ბოლო გაგრძელებაში ადასტურებს, რომ „ხმლებისა და სანდლების“ ამ ტიპის ამბავში მთავარი როლის შესრულება რთულია და ხშირად მსახიობები ამ სიმძიმეს ვერ უძლებენ. საუკეთესო მსახიობი მამაკაცის ოსკარების განხილვისას, უმჯობესია განვასხვავოთ შესრულება თავად ფილმისგან. მართლაც, „შოტლანდიის უკანასკნელი მეფე“ (The Last King of Scotland) არ არის სრულყოფილი ფილმი, ფორესტ უიტაკერი მისი ერთადერთი ნომინაცია იყო ოსკარის 79-ე დაჯილდოებაზე. საბედნიეროდ, დრო აადვილებს მსახიობის ფილმისგან განცალკევებას, რაც აუცილებელია ამ შესრულების ნამდვილი შთამბეჭდავობის გასაგებად. დიქტატორ იდი ამინის როლში უიტაკერი აბსოლუტურად შემზარავი, მაგრამ უცნაურად მომხიბვლელია, ის ბოროტების სრულყოფილად სანახაობრივ, მაგრამ არანაკლებ შემაშფოთებელ განსახიერებას ქმნის. შესაძლოა ის ტექნიკურად არ იყო ფილმის მთავარი გმირი, მაგრამ უიტაკერის მიერ ამ როლში მოტანილი ძალა და ყოფნა იმდენად დიდია, რომ ცოტა თუ გამოთქვა უკმაყოფილება ამაზე. „შოტლანდიის უკანასკნელი მეფე“ უიტაკერის კარიერის საუკეთესო როლია. ცოტაა ისეთი მსახიობი, რომელიც ოსკარს დენზელ ვაშინგტონზე მეტად იმსახურებს, მას კი ორი აქვს. 1989 წლის „დიდებაში“ (Glory) შესრულებული როლისთვის საუკეთესო მეორეხარისხოვანი მსახიობი მამაკაცის კატეგორიაში გამარჯვებიდან ათ წელზე მეტი ხნის შემდეგ, ვაშინგტონმა მაყურებელი გააოგნა კორუმპირებული LAPD დეტექტივი ალონზო ჰარისის მომაჯადოებელი შესრულებით ფილმში „საწვრთნელი დღე“ (Training Day). ეს არის შესრულება, რომელსაც თაყვანისმცემლები გამუდმებით უბრუნდებიან. თუ ვაშინგტონს მხოლოდ ერთ-ერთი მისი მრავალი აღიარებული პერსონაჟისთვის უნდა მიეღო ოსკარი, ეს სწორედ ეს უნდა ყოფილიყო. თავიდან ბოლომდე ელექტრიკული, ვაშინგტონი მაგნიტურია ეკრანზე, მისი ვულკანური შესრულება მის საუკეთესო ნამუშევრებს შორისაა. აკადემიის მიდრეკილება უფრო მშვიდი, ნიუანსირებული შესრულებების აღსანიშნავად, ამ აფეთქების მსგავსი ვაშინგტონის შესრულების წინაშე უკანა პლანზე გადავიდა. ისტორიაში ერთადერთი მამაკაცი, რომელმაც საუკეთესო მსახიობი მამაკაცის პრიზი სამჯერ მოიგო, დენიელ დეი-ლუისი ყველა დროის ერთ-ერთი უდიდესი მსახიობია და ამ სიაში ორ ადგილს სრულიად იმსახურებს. ფილმში „ლინკოლნი“ (Lincoln), სტივენ სპილბერგის ერთ-ერთ ყველაზე ნაკლებად შეფასებულ ფილმში, დეი-ლუისი კინოს ისტორიაში პრეზიდენტის ერთ-ერთ ყველაზე მომხიბვლელ შესრულებას გვთავაზობს. შემზარავია, რომ დეი-ლუისის ეს გენიალური შესრულება კინაღამ არ შედგა, რადგან მსახიობმა თავდაპირველად უარი თქვა როლზე და სპილბერგს წერილში მისწერა: „ამ საქმეს მხოლოდ იმ შემთხვევაში გავაკეთებ, თუ თითქოს სხვა არჩევანი არ მაქვს“. დეი-ლუისის შეცვლილმა