წლევანდელი ოსკარის ნომინანტები წარმოუდგენლად განსხვავდებიან ერთმანეთისგან — და მიუხედავად იმისა, თუ როგორ გადაწყვეტს ოსკარის ჟიური, ისინი ყველა გამარჯვებულია. ყოველწლიურად კინოაკადემია ოსკარს გადასცემს მოკლემეტრაჟიანი ფილმების შემქმნელებს, და ყოველწლიურად მაყურებელთა დიდი ნაწილი გაკვირვებულია, რადგან მათ არასოდეს უნახავთ ან არ სმენიათ ნომინანტების უმეტესობის შესახებ. საბედნიეროდ, Roadside Attractions ამ შაბათ-კვირას კინოთეატრებში გამოუშვებს 15-ვე ნომინანტს, სადაც თითოეული კატეგორია წარმოდგენილი იქნება როგორც ცალკე, სრულმეტრაჟიანი ჩვენება. ეს ჩვენებები, როგორც წესი, კინომოყვარულებისთვის და განსაკუთრებით ოსკარის ფანებისთვის, სავალდებულო სანახაობაა და წლევანდელი წელიც გამონაკლისი არ არის. კინოაკადემიის მიერ ნომინირებული ანიმაციური მოკლემეტრაჟიანი ფილმები წარმოადგენს სტილისტურად და თემატურად გამორჩეული ნამუშევრების შთამბეჭდავ კოლექციას — ზოგი სასაცილოა, ზოგი შემზარავი, მაგრამ ყველა მათგანი ნამდვილად კარგია. ნომინირებული მოკლემეტრაჟიანი ფილმები, რა თქმა უნდა, თავდაპირველად ერთად საჩვენებლად არ იყო განკუთვნილი. ეს ინდივიდუალური ნამუშევრები ერთ პროგრამაში მხოლოდ ოსკარის ნომინაციების გამო გაერთიანდა, რასაც ზოგჯერ ტონალობის მოულოდნელი ცვლილებები მოჰყვება. მიუხედავად ამისა, ვფიქრობ, ეს შთამაგონებელი და ბრწყინვალე ფილმები მოგეწონებათ. აქ მე განვიხილავ ექვსივე ფილმს, რომლებიც ნომინირებულია ოსკარზე საუკეთესო ანიმაციური მოკლემეტრაჟიანი ფილმის კატეგორიაში: „სამი და“, „სამუდამოდ მწვანე“, „გოგონა, რომელმაც მარგალიტები იტირა“, „პეპელა“ (ასევე ცნობილი როგორც „პაპიონი“) და „საპენსიო გეგმა“. არ გამოგრჩეთ ჩემი მიმოხილვები ოსკარზე ნომინირებული მხატვრული მოკლემეტრაჟიანი ფილმებისა და დოკუმენტური მოკლემეტრაჟიანი ფილმების შესახებ. კონსტანტინ ბრონზიტის მომხიბვლელი რომანტიკული კვადრატი მოგვითხრობს სამი დის ისტორიას, რომლებიც მარტო ცხოვრობენ პატარა კუნძულზე, სამ პატარა სახლში. როდესაც მათი დანაზოგი შემთხვევით ოკეანეში ვარდება, ისინი იძულებულნი ხდებიან სახლი ქირაობით გადასცენ მოუქნელ მეთევზეს. მალე ისინი მის მიმართ სიყვარულით ივსებიან, იპრანჭებიან და მის საქმეებს აკეთებენ. ეს ამბავი შესაძლოა ტრაგედიამდე მივიდეს, მაგრამ ბრონზიტი დიდ სიყვარულს განიცდის ამ პერსონაჟების მიმართ და მათ პრობლემების მოსახერხებელ გადაწყვეტას სთავაზობს. კიდევ ერთხელ ვიმეორებ, ამ მოკლემეტრაჟიანი ფილმების ერთმანეთთან შედარება მახეა, რადგან ისინი არასოდეს ყოფილან შედარებისთვის განკუთვნილი, ან თუნდაც ერთსა და იმავე პროგრამაში გამოსაჩენად, მაგრამ „სამი და“ ნამდვილად ყველაზე მსუბუქია ამ ანიმაციურ ნომინანტებს შორის. ის ოსტატურად არის შექმნილი და გულწრფელად უცნაურია, თუმცა დიდ დატვირთვას არ ატარებს. ყველაზე დიდი დრამა რეალურად კულისებში ხდებოდა: სამგზის ოსკარის ნომინანტმა კონსტანტინ ბრონზიტმა („ტუალეტის სასიყვარულო ისტორია“, „ჩვენ არ შეგვიძლია კოსმოსის გარეშე ცხოვრება“) „სამი და“ ფსევდონიმით გადაიღო ექსპერიმენტის მიზნით, რათა ენახა, დაფასდებოდა თუ არა მისი ნამუშევარი, თუ ის სრულიად უცნობი ავტორისგან იქნებოდა. ეს ექსპერიმენტი წარმატებული აღმოჩნდა და მისი ვინაობა მალევე გამოაშკარავდა კინოაკადემიის უახლესი ნომინაციების გამოცხადების შემდეგ. ყველაზე ოჯახური ნომინანტი — თუმცა ის ოჯახებს თვალებს აუვსებს ცრემლებით — არის დიალოგის გარეშე მოკლემეტრაჟიანი ფილმი ანთროპომორფულ ფიჭვზე, რომელიც ობოლ დათვის ბელს იშვილებს. ყველაფერი კარგად მიდის, სანამ დათვი ადამიანის ნაგვის სიხარულს არ აღმოაჩენს და აკრძალული სიამოვნებების საძიებლად არ გარბის, რის შედეგადაც დიდ უბედურებაში ვარდება. „სამუდამოდ მწვანე“ არის გაცოცხლებული ზღაპარი, თუმცა საკმაოდ ნაცნობი ისტორიაა. ის უფრო ენერგიულად, და კიდევ უფრო ემოციურად მანიპულაციურად გამოიყურება, ვიდრე შელ სილვერშტეინის „გამცემი ხე“. ის, რომ ფილმი ბიბლიური ციტატით მთავრდება — რომელით, არ გეტყვით, რომ არ გავასპოილერო — მხოლოდ ამყარებს ფილმის იდენტობას, როგორც პირდაპირი მორალური ამბის. ერთადერთი პრობლემა ის არის, რომ ეს მორალი შესაძლოა არ იყოს ყველაზე ჯანსაღი გზავნილი ფილმიდან. თუმცა, სხვა გულისამაჩუყებელი ოსკარზე ნომინირებული ანიმაციური მოკლემეტრაჟიანი ფილმებისგან განსხვავებით ბოლო წლების განმავლობაში (შენ გიყურებ, „ომი დასრულდა! ჯონისა და იოკოს მუსიკით შთაგონებული“), „სამუდამოდ მწვანე“ არასოდეს აჭარბებს და ყოველთვის გულწრფელია. რეჟისორებმა ჯერემი სპირსმა და ნეითან ენგელჰარდტმა დაამთავრეს დისნეის ანიმაციის განყოფილება, მათ მონაწილეობა აქვთ მიღებული ისეთ ჰიტ ფილმებში, როგორებიცაა „ზოოტოპია“ და „ენკანტო“, და მათი პირველი ერთობლივი მოკლემეტრაჟიანი ფილმი ისეთივე სრულყოფილი, ისეთივე დახვეწილი და შესაძლოა სტილისტურად უფრო შთამბეჭდავიც კია, ვიდრე მათი ადრინდელი პროექტები. კრის ლავისისა და მაჩიეკ შჩერბოვსკის სტოპ-მოუშენ ანიმაციის საოცრება, როგორც ალბათ მიხვდით, გოგონაზეა, რომელმაც მარგალიტები იტირა. მოხუცი თავის შვილიშვილს უყვება ამბავს თავისი ყველაზე ძვირფასი ნივთის, ერთი მარგალიტის შესახებ, რომლის ისტორიაც იწყება მაშინ, როდესაც ის უსახლკარო ბიჭი იყო მონრეალში, მიტოვებულ ბინაში შეღწევისას მეზობლად მყოფ მოძალადე ოჯახს უთვალთვალებდა. ახალგაზრდა ტანჯული გოგონა ტირილით იძინებს, მაგრამ მისი ცრემლები მარგალიტებად იქცევა და მალე — თუმცა მას უყვარს გოგონა — იგი ცდუნდება, რომ მისი ტანჯვა ექსპლოატაციაში მოაქციოს და მისი მარგალიტები ხარბ ადგილობრივ ლომბარდს მიჰყიდოს. „გოგონა, რომელმაც მარგალიტები იტირა“ შთამბეჭდავი ტექნიკური მიღწევაა, რომელიც ელეგანტური სიუხვისგან უკან იხევს სავალალო, გაფითრებულ წარსულში, სადაც ფიგურები და გარემო ძალიან დეპრესიული გონების შემოქმედებას ჰგავს. თავად ამბავი ჭკვიანურია, გამოწვევის შემცველიც კი, და მნიშვნელოვანი შეკითხვით სრულდება. პასუხი შეიძლება იყოს მნიშვნელოვანი, მაგრამ რაც ყველაზე მეტად მნიშვნელოვანია, ეჭვგარეშეა, რომ ეს შეკითხვა უნდა დაისვას. ეს ხელით მოხატული საოცრება, რეჟისორ ფლორენს მიაილის მიერ, მოგვითხრობს რეალური ცხოვრების ოლიმპიური მოცურავე